بدون شرح :

در مصلا می شود "آقای گندمگون"یافت
آیه های محشرِ " والتین و الزیتون"یافت

اهلِ گندمزار را لیلی وُ مجنون می شود
باقیات الصالحات از"لیلی وُ مجنون "یافت

***
ساقی باقی مرا جامی دو صدمَن جام باش
از لب لعل شکر کامی برای کام باش

چشم شوخت را ز بهر صید جان آماده کن
از دو زلف عنبرین دامی برای دام باش

از رخ چون روز روُشن زلف همچو شام تار
جان ما را صبحی و شامی برای شام باش

مژده وصلش اگر دادی صبا از معرفت
پیش این مهجور پیغامی پَسِ پیغام باش

جان که شد از درد هجرت مضطرب
برامید وصل آرامی وُ دلآرام باش

من دعای جان همی گویم مدام
در عوض یکبار دشنامی برین دشنام باش

بی سروسامان شدم در عشقِ جان
کار عاشق را سرانجامی به نیک انجام باش

چون (طریقت) نیست آغازی پدید
چون نبود آغاز انجامِی به سر انجام باش

 ۩۩۩ ☫شمع !می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب ☫۩۩۩

گاه از  غـم مستِ مستم گَـه خـراب

گاه چون شمعی که می سوزد زِتاب

دوش بیداری مرا آشفته می کرد از غمت

شمع می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب

تنت  باغِ  بهارِ  عنـــبرین باد!

مَه اُردیبهشت وُ فرودین باد

مَه خرداد   چشمونت  نگارا

مربای ِ لبت  شیرینترین  باد

از نبـوغ ِ شیـخ  شد تدبیر هــا

از غــمِ  بیچارگی تقدیر هــا

بی‌‌ تأمُـل واعــظی چوپان شده 

حکم شرعی داده بر تکفیر هــا

ح(طریقت) محمّدمهدی طریقت  

      ۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#  محمد مهدی #طریقت

    <<ادامه مطلب 

   ۩#خلدستان طریقت ( صفحه جدید )#  محمد مهدی #طریقت 

 ۩۩۩ ☫شمع !می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب ☫۩۩۩

گاه از  غـم مستِ مستم گَـه خـراب

گاه چون شمعی که می سوزد زِتاب

دوش بیداری مرا آشفته می کرد از غمت

شمع می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب

خدا گُلواژه ای از سوژه ‌های  بهتر آورده

من از حُسن نزولِ سوژ هایش سردر آورده

تقاص از چشم خونباروُ هراس از تیرِمژگانت 

دمارم را  بر آورده‌ ،  که  کامم را   بر آورده

چو  زیــورها بیارایند  خوبان راکه در یابند

خـدا زیـبا تر از دیـبا  هـزاران  زیــور آورده

چه سهل وُ ممتنع برداشتی ابروی مشتاقان 

خودش را کُشته و بیتی سروده محشر آورده

پریشان کرده گیسویش(طریقت)را پریشانی

غزل های پریشانی برای دختـر سر آورده

  خُلدستان   طریقت (غزل/جدید  )   محمّد مهدی  طریقت   

 ۩۩۩ ☫شمع !می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب ☫۩۩۩

گاه از  غـم مستِ مستم گَـه خـراب

گاه چون شمعی که می سوزد زِتاب

دوش بیداری مرا آشفته می کرد از غمت

شمع می سوزد ولی من رفته ام گویا بخواب