۩۩۩☫ حافظ(طریقت) روز وشب سعدی مغشوشم کند ۩۩۩

آهسته شب ها بی کسی پیوسته آغوشم کند
آوارگــی، دیوانگـــی همسـایـه بر دوشــم، کند

از ماجرای دوستی : صدها هزاران داستان
در هر هزار وُ یک شبی القصه در گوشم کند

آید زِ آن آغوشِ دور آن عطر پیراهن فروش
آن عطر پیراهن سروش هردَم سیه پوشم کند

هردم سیه پوشم ولی! از عشق مدهوشم، ولی
از دست نسرین ماه وَش چون سرکه در جوشم کند

خواهی جوابم را بده، خواهی جوابم را مده
من یک تماس خسته ام ترسم فراموشم کند!

از این که لیلی وَش توئی از غصه فرهادم هنوز
حافظ (طریقت) روز وُشب سعدیِ مغشوشم کند

***

ندارم شکوه‌ای از کامل ، امّــا آتشی کامل
که من از پرتو آتش ، بسی پُر تابشی کامل

مبادا ای طبیب، اندر علاج من بیندیشی
که من حال خوشی، دارم تو اما ناخوشی کامل

فقط عشق است آسایش رباید، از جهان لیکن
مرا ‌آسایشی هرگز،تو در آسایشی کامل

نکردم پُر ز آلایش، بخواب از، این سخن اما
بسی آرایشی اما ، تو بی آلایشی کامل

نی‌ام چون عصر ماضی، عارف از موهوم
به خور از آنچه می خواهی ، خوراک دانشی کامل

۩۩۩☫ حکایت :روایت(سعدی فریدون مشیری ) در خط آخر : اشعار ☫۩۩۩

شــنیدم گوســپندی را بزرگــی

رهانیـد از دهـان و دسـتِ گرگـی

‌شـبانگه کـارد در حلقـش بمالیـد

روانِ گوســـپند از وی بــــنالید

کـه از چنگـالِ گـرگم در ربـودی

چو دیدم عاقـبت، گرگم تو بودی

(وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو)

ای فدای تو هم دل و هم جان
وی نثار رَهَت، هم‌ این و هم‌ آن

دل فدای تو، چون تویی دلبر
جان نثار تو، چون تویی جانان

دل رهاندن ز دست تو مشکل
جان فشاندن به پای تو آسان

راه وصل تو ، راهِ پرآسیب
درد عشقِ تو، دردِ بی‌درمان

بندگانیم ؛ جان و دل بر کف
چشم بر حُکْم و گوش بر فرمان

گر سرِ صلح داری ، اینک دل
ور سرِ جنگ داری، اینک جان

دوش، از شورِ عشق و جَذْبه‌ی شوق
هر طرف می‌شتافتم حیران

آخِرِ کار ، شوقِ دیدارم
سوی دیر مغان کشید عِنان

چشمِ بَد دور ، خلوتی دیدم
روشن از نورِ حق، نه از نِیران

هر طرف دیدم آتشی؛ کان شب
دید در طور ، موسِیِ عِمران

پیری آنجا، به آتش افروزی
به ادب، گِردِ پیر، مُغ‌ْبَچِگان

همه سیمین‌عِذار و گل‌رخسار
همه شیرین‌زبان و تنگ‌دهان

عود و چنگ و نی و دف و بربط
شمع و نقل و گل و مُل و ریحان

ساقیِ ماه‌رویِ مُشکین‌موی
مطربِ بذله‌گوی و خوش‌اَلْحان

مُغ و مُغ‌زاده، مؤبَد و دَستور
خدمتش را، تمام، بسته میان

منِ شرمنده از مسلمانی
شدم آن‌جا به گوشه‌ای پنهان

پیر پرسید: کیست این؟ گفتند:
عاشقی بی‌قرار و سرگردان

گفت: جامی دهیدَشَ از میِ ناب
گرچه ناخوانده باشد این مهمان

ساقی، آتش‌پرستِ آتش‌دست
ریخت در ساغر آتشِ سوزان

چون کشیدم نه عقل مانْد و نه هوش
سوخت هم کفر از آن ‌و هم ایمان

مست افتادم و در آن مستی
به زبانی که شرحِ آن نَتْوان

این سخن می‌شنیدم از اعضا
همه حَتَّی الْوَریدِ و الشَّرْیان

که یکی هست و هیچ نیست جز او
وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو

از تو ای دوست نَگْسَلَم پیوند
ور به تیغم بُرند بند از بند

الحق ارزان بوَد ز ما صد جان
وز دهان تو نیم شِکَّرخَند

ای پدر پند، کم دِه از عشقم
که نخواهد شد اهلْ، این فرزند

پندِ آنان دهند، خلق ای کاش
که ز عشقِ تو می‌دهندم پند

من رهِ کویِ عافیت دانم
چه کنم؟ کاو فتاده‌ام به کمند

در کلیسا به دلبری ترسا
گفتم: ای جان به دام تو در بند

ای که دارد به تارٍ زُنّارت
هر سرِ مویِ من جُدا، پیوند

ره به وحدت نیافتن تا کی؟
ننگ تَثلیث بر یکی تا چند؟

نامِ حَقِّ یِگانه ، چون شاید
که اَب و اِبْن و روحِ قُدْس نَهَند؟

لبِ شیرین گشود و با من گفت
وز شِکرخند، ریخت از لب قند

که گر از سِرِّ وحدت آگاهی
تهمت کافری به ما مَپسند

در سه آیینه ، شاهدِ اَزَلی
پرتو از رویِ تابناک افگند

سه ، نگردد بَریشَم، ار او را
پَرنیان خوانی و حریر و پَرَند

ما درین گفت‌‌و‌گو، که از یک سو
شد ز ناقوس ، این ترانه بلند

که یکی هست و هیچ نیست جز او
وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو

دوش رفتم به کویِ باده‌فروش
ز آتشِ عشق، دل به جوش و خروش

مجلسی نَغز دیدم و روشن
میرِ آن بزم، پیر باده‌فروش

چاکران، ایستاده صف در صف
باده‌خواران نشسته دوش‌ به‌ دوش

پیر، در صدر و مِی‌کِشان گِردَش
پاره‌ای مست و پاره‌ای مدهوش

سینه بی‌کینه و درون صافی
دل پُر از گفت‌وگو و لبْ خاموش

همه را ، از عنایتِ ازلی
چشمِ حق‌بین و گوشِ رازنیوش

سخنِ این به آن هَنیئاً لَک
پاسخِ آن به این که بادَت نوش

گوش بر چنگ و چشم بر ساغر
آرزویِ دو کَون در آغوش

به ادب پیش رفتم و گفتم
ای تو را دل، قرارگاهِ سُروش

عاشقم دردمند و حاجتمند
دَردِ من بنگر و به درمان کوش

پیر ، خندان به طنز با من گفت
ای تو را، پیرِ عقل، حلقه به گوش

تو کجا؟ ما کجا؟ که از شَرمت
دختر رَز نشسته بُرقَع‌ْپوش

گفتمش: سوخت جانم؛ آبی ده!
و آتش من، فرونشان از جوش

دوش ، می‌سوختم ازین آتش
آهَ، اگَر امشبم بُوَد چون دوش!

گفت خندان که: هین! پیاله بگیر!
سِتَدَم؛ گفت: هان! زیاده منوش!

جرعه‌ای درکشیدم و گَشتم
فارغ از رنجِ عقل و مِحنتِ هوش

چون به هوش آمدم یکی ‌دیدم
مابقی را همه خطوط و نُقوش

ناگهان، در صَوامعِ ملکوت
این حدیثم، سروش، گفت به گوش

که یکی هست و هیچ نیست جز او
وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو

چشمِ دل باز کن که جان بینی
آنچه نادیدنی است، آن بینی

گَر به اقلیمِ عشق روی آری
همه آفاق ، گلسِتان بینی

بر همه اهلِ آن زمین، به مراد
گَردِشِ دورِ آسمان بینی

آن‌چه بینی، دلت همان خواهد
وآن‌چِه خواهد دلت، همان بینی

بی سر و پا ، گدایِ آن‌جا را
سَر به مُلکِ جهان، گِران بینی

هم در آن پابرهنه قومی را
پایْ ، بر فرقِ فَرقَدان بینی

هم در آن سربرهنه جمعی را
بر سَر از عَرش، سایبان بینی

گاهِ وَجد و سماع ، هر یک را
بر دو کَونْ آستین‌فشان بینی

دل هر ذرِّه را که بشکافی
آفتابیش در میان بینی

هرچه داری اگر به عشق دهی
کافِرم ، گر جَو‌ی زیان بینی

جان‌گدازی اگر به آتشِ عشق
عشق را ، کیمیای جان بینی

از مَضیقِ جَهات درگُذری
وسعتِ مُلکِ لامکان بینی

آن‌چه نشنیده گوش، آن شنوی
وآن‌چه نادیده چشم ، آن بینی

تا به جایی رسانَدَت که یکی
از جهان و جهانیان بینی

با یکی عشق وَرز از دل و جان
تا به عَینُ‌ الْیَقین ، عیان بینی

که یکی هست و هیچ نیست جز او
وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو

یار بی‌پرده از در و دیوار
در تَجَلّی‌ست یا أُولِی‌ الْأَبْصار

شمع جویی و آفتاب ، بلند
روز بَس روشن و تو در شبِ تار

گر زِ ظلْماتِ خود رَهی، بینی
همه عالَم ، مَشارِقُ الْأَنوار

کور وَش‌، قائد و عصا طلبی
بهر این راهِ روشن و هموار

چشم بُگشا به گلسِتان و بِبین
جلوه‌ی آبِ صاف در گل و خار

ز آبِ بی‌رنگ، صد هزاران رنگ
لاله و گل نِگَر ، درین گلزار

پا به راهِ طَلب نِه و از عشق
بهرِ این راه ، توشه‌ای بردار

شود آسان ز عشق کاری چند
که بُوَد پیشِ عقل بس دشوار

یار گو بِالْغُدِوِّ وَ الْآصال
یار جو بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْکار

صد رَهَت «لَنْ تَرانِی» ار گویند
باز می‌دار دیده بر دیدار

تا به جایی رسی که می‌نرسد
پایِ اَوهام و دیده‌ی اَفکار

بار یابی به مَحفلی، کآن‌جا
جِبرئیلِ اَمین ندارد بار

این رَه، آن زادِ راه و آن منزل
مَردِ راهی اگر ، بیا و بیار

ور نَه ای مَردِ راه ، چون دگران
یار می‌گوی و پشتِ سَر می‌خار

(هاتف)! اربابِ معرفت که گَهی
مست خوانندشان و گَه هشیار

از می و جام و مطرب و ساقی
از مُغ و دیر و شاهد و زُنّار

قصد ایشان نَهُفته‌ اسراری‌ست
که به ایما کُنند ، گاه اظهار

پِی بَری گر به رازشان ، دانی
که همین است سِرِّ آن اَسرار

که یکی هست و هیچ نیست جز او
وَحْدَهُ لا إِلهَ إِلا هُو

۩۩۩ ☫دود دل رفت (طریقت ) زویرانگری جور فلان☫۩۩۩

تیر مژگان تو ای لعبت شیرین دهنان

همچو جانست که بنشست چو لذت به تنان

از سرشب به سحر صوت من آواز دلست

عاشقم بر گُل و گُلزار چو مرغ چمنان

رنجه گشتست تن از سوزش خار گل سرخ

خون به دل می چکد وُ لیک براو خنده زنان

جان فدای لبت ای یار به من خرده مگیر

از فراق تو چنین چاک کنم پیرهنان

عمرگل جورو جفایی است رود بر بستان

می چشد گرچه جفا بلبل شیرین سخنان

دود دل رفت(طریقت) ز ویرانگری جور فلان

آه از این جور و جفا خسته و دیوانه منان

معشوقه شده پاک‌ترین، خوب‌ترینها
مهتابِ درخشان من ای ماه زمینها
پنهان نشود از رخ تو، شعر وُ ادب را
تا اینکه به رقص آوری آن دامن چینها
روزی تو اگر پاک شوی از نظرم دور
رخسار تو را بوسه زنم چرب ترینها
صیادِ شکار آمده وُ کفتر چاهی
شاهینِ من افتاده درین ورطه کمینها
عشق تو چنانست درین عاشق شیدا
بنوشته شده نام تو بر لوح جبینها
مانند دو چشمان تو در دهر ندیدم
با زلف پریشان تو هر لحظه قرینها
نازی که بیایی، به کنارم بنشینی
چون بلبل شیدا وسط خلد بَرینها
دیوانه شدم تا که در این پهنهٔ دنیا
من سخت برانگیخته ام ساده گزینها
***

از نو شکفته نرگس چشم‌ انتظارها

تاریک می شود : شَبـَهِ بی‌قرارها

ناگه : هزار پاره دل از یک نگاه تو

دیدم هزار چشمه در آیینه‌ کارها

نظمم به شوق دیدن معشوقه می‌ رود

دل می‌ رود به ناحیه ^ء خود بیارها

بود و نبود من شعرِمن از دست رفته است

باری مگر تو دست برآری به یارها

کاری به کار شعر ندارم که عاقبت

مرهم نهادهِ نظم تو بر زخم کارها

تا ساحل قرار تو چون موج بی‌ قرار

حاصل، به سوی غار نشد رو به عارها

با این سرود می شکفد عشق: یادگار ،

شعرِ(طریقت ) است بمان یادگارها

۩۩۩ ☫ عشق است قصه های(طریقت)نه بیش و کم ☫ ۩۩۩

هرگاه زیر چشم به بیگانه می کنی
خون مرا زِ جوش به پیمانه می‌ کنی

ای آنکه دست بر سر من می‌ کشی!مکش
نزد رقیب موی مرا شانه می‌ کنی؟

گفتی ولی نصیحت دیــوانگان مکن!
گفتم:، ولی نصیحت دیوانه می‌ کنی

ای شعر سنگدل که به آیینه سر زدی
در لانه ی شکسته‌ دلان خانه می‌ کنی؟

من شعر خودچگونه ببافم که عاقبت
چون رنگرَز شکایتِ پروانه می کنی

عشق است قصه های(طریقت)نه بیش وُ کم
این قصه را به جانِ خود افسانه می کنی

۩#خــُلدستان طریقت ( #غزل )۩# محمد مهدی طریقت

هرگاه زیر چشم به بیگانه می کنی
خون مرا زِ جوش به پیمانه می‌ کنی

ای آنکه دست بر سر من می‌ کشی!مکش
نزد رقیب موی مرا شانه می‌ کنی؟

گفتی ولی نصیحت دیوانگان مکن!
باشد، ولی نصیحت دیوانه می‌ کنی

ای شعر سنگدل که به آیینه سر زدی
در لانه ی شکسته‌ دلان خانه می‌ کنی؟

من شعر خودچگونه ببافم که عاقبت
چون رنگرَز شکایتِ پروانه می کنی

عشق است قصه های(طریقت)نه بیش وُ کم
این قصه را به جانِ خود افسانه می کنی

۩۩۩ ☫ ارائه مطلب (نثر) مبارک باد 1400۩۩

بهاران خجسته باد (نوروز 1400)

۩۩۩ ☫دوبیتی ☫ ۩۩۩

هنگام تحویل آمد و سرگشته بودم

در بند مرقومات مضطر گشته بودم

مارا (طریقت) کسب عطار ی برآید

سرگشتهء عِطرِ مُعطر گشته بودم

۩خــُلدستان طریقت(بازنشسته )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫پروین (سعدی) خاطرات شیرین=> برآستان جانان ☫ ۩۩۩

سعدی معتقده عاشق واقعی اگر شکایتی از معشوقش داره، شکایتش رو پیش کسی به‌جز خود معشوق نمی‌بره و توی بوق و کرنا نمی‌کنه.

«ما را شکایتی ز تو گر هست هم به توست

کز تو به دیگران نتوان برد داوری»

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
مرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی
بنای مهر نمودی که پایدار نمانَد
مرا به بند ببستی خود از کمند بجَستی
دلم شکستی و رفتی خلاف شرط مودّت
به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی
چراغْ چون تو نباشد به هیچ خانه ولیکن
کس این سرای نبندد در این چنین که تو بستی
گرَم عذاب نمایی به داغ و درد جدایی
شکنجه صبر ندارم بریز خونم و رَستی
بیا که ما سرِ هستی و کبریا و رُعونت
به زیر پای نهادیم و پای بر سر هستی
گرَت به گوشهٔ چشمی نظر بُود به اسیران
دوای درد من اول که بی‌گناه بخستی
هر آن کَست که ببیند روا بود که بگوید
که من بهشت بدیدم به راستی و درستی
گرت کسی بپرستد ملامتش نکنم من
تو هم در آینه بنگر که خویشتن بپرستی
عجب مدار که سعدی به یاد دوست بنالد
که عشق موجب شوق است و خَمر علت مستی

در سعی وُ صفا،صفا فراموش شده
قربانِ مونا ، مِنا فراموش شده

بازار بزرگ مکه را حاجـی دید
حاجی بغل خدا، فراموش شده

***
با نیت حل مشکل مَردم رفت
با قصد فروش پسته وُ گندم رفت

در موسم حج دور خودش می چرخید
حاجی به طواف خانه با کجدُم رفت

***
با یاد خدا به کعبه دیگر نَرویم
از کربُبلا به کعبه یکسر نَرویم

وقتی که مسلمانی ما اینگونه‌ست
چون قبله‌نما به کعبه آخر نَرویم

***
تصمیم گرفته‌اند صادق باشند
با هر کس و ناکسی موافق باشند

هر روز مسلمانم و هر شب کافر
چون یاد گرفته‌اند منافق باشند

***
آنقدر به رُم رفت که قم رفت از یاد
سرگرم پیاله شد که خُم رفت از یاد

از بس که اشداء علی‌ الکفار است
دیگر «رحماء بینهم » رفت از یاد

***
هنگام دعا دست نیازش اَزلی
با ذکر خدا دهان بازش عسلی

هر شاخه گل محمدی را له کرد
اِنگار حکومتش شده لَم یَزلی

***
شیپور مقرب خدا اسرافیل
کابوس تمام زنده‌ها اسماعیل

دیروز پیامکی برایم داده است
مشتاق زیارت شما عزرائیل

***
امروز سر و کار همه با صبرست
انگار نه انگـار : که دنیا جبر ست

اعلامیه‌ات را زده‌اندقبل از فوت
بامزه‌ترین شوخی دنیا قبرست

***
یکسر به سؤال‌های دینی زده ام
از ته به جواب استالینی زده ام

از قیمت گوشت ها یقینی زده ام
امروز خوراک سیب زمینی زده ام

***
هم ناز و ادا و هم بلا دارد آقا
زیرا که شروع و انتها دارد آقا

مثل همه مصارف روزانه
تاریخ خرید و انقضا دارد آقا

دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
شب همه شب انتظار صبح‌رویی می‌رود
کان صباحت نیست این صبح جهان‌افروز را.
وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او
تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را
گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم
جان سپر کردند مردانْ ناوکِ دلدوز را
کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست
بر زمستان صبر باید طالب نوروز را
عاقلان خوشه‌چین از سر لیلی غافلند
این کرامت نیست جز مجنون خرمن‌سوز را
عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست
کان نباشد زاهدان مال و جاه‌اندوز را
دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم
ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را
سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست
در میان این و آن فرصت شمار امروز را

****

گویند عارفان هنر و علم کیمیاست

وان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست

‎ فرخنده طائری که بدین بال و پر پرد

همدوش مرغ دولت و همعرصه هماست

وقت گذشته را نتوانی خرید باز

مفروش خیره، کاین گهر پاک بی بهاست

گر زنده ای و مرده نه ای، کار جان گزین

تن پروری چه سود، چو جان تو ناشتاست

تو مردمی و دولت مردم فضیلت است

تنها وظیفه تو همی نیست خواب و خاست

زان راه باز گرد که از رهروان تهی است

زان آدمی بترس که با دیو آشناست

سالک نخواسته است ز گمگشته رهبری

عاقل نکرده است ز دیوانه بازخواست

چون معدنست علم و در آن روح کارگر

پیوند علم و جان سخن کاه و کهرباست

خوشتر شوی بفضل زلعلی که در زمی است

برتر پری بعلم ز مرغی که در هواست

گر لاغری تو، جرم شبان تو نیست هیچ

زیرا که وقت خواب تو در موسم چراست

دانی ملخ چه گفت چو سرما و برف دید:

تا گرم جست و خیز شدم نوبت شتاست

جان را بلند دار که این است برتری

پستی نه از زمین و بلندی نه از سماست

اندر سموم طیبت باد بهار نیست

آن نکهت خوش از نفس خرم صباست

آن را که دیبه هنر و علم در بر است

فرش سرای او چه غم ارزانکه بوریاست

آزاده کس نگفت ترا، تا که خاطرت

گاهی اسیر آز و گهی بسته هواست

مزدور دیو و هیمه کش او شدیم از آن

کاین سفله تن گرسنه و در فکرت غذاست

تو دیو بین که پیش رو راه آدمی است

تو آدمی نگر که چو دستیش رهنماست

بیگانه دزد را بکمین میتوان گرفت

نتوان رهید ز آفت دزدی که آشناست

بشناس فرق دوست ز دشمن بچشم عقل

مفتون مشو که در پس هر چهره چهره هاست

جمشید ساخت جام جهان بین از آن سبب

که آگه نبود ازین که جهان جام خودنماست

زنگارهاست در دل آلودگان دهر

هر پاک جامه را نتوان گفت پارساست

ایدل، غرور و حرص زبونی و سفلگی است

ای دیده، راه دیو ز راه خدا جداست

گر فکر برتری کنی و بر پری بشوق

بینی که در کجائی و اندر سرت چهاست

جان شاخه ایست، میوه آن علم و فضل و رای

در شاخه ای نگر که چه خوشرنگ میوه هاست

ای شاخ تازه رس که بگلشن دمیده ای

آن گلبنی که گل ندهد کمتر از گیاست

اعمی است گر بدیده معنیش بنگری

آن کو خطا نمود و ندانست کان خطاست

زان گنج شایگان که بکنج قناعت است

مور ضعیف گر چو سلیمان شود رواست

دهقان توئی بمزرع ملک وجود خویش

کار تو همچو غله و ایام آسیاست

سر، بی چراغ عقل گرفتار تیرگی است

تن بی وجود روح، پراکنده چون هباست

همنیروی چنار نگشته است شاخکی

کز هر نسیم، بیدصفت قامتش دوتاست

گر پند تلخ میدهمت، ترشرو مباش

تلخی بیاد آر که خاصیت دواست

در پیش پای بنگر و آنگه گذار پای

در راه چاه و چشم تو همواره در قفاست

چون روشنی رسد ز چراغی که مرده است

چون درد به شود ز طبیبی که مبتلاست

گندم نکاشتیم گه کشت، زان سبب

ما را بجای آرد در انبار، لوبیاست

در آسمان علم، عمل برترین پراست

در کشور وجود، هنر بهترین غناست

میجوی گرچه عزم تو ز اندیشه برتر است

میپوی گرچه راه تو در کام اژدهاست

در پیچ و تابهای ره عشق مقصدیست

در موجهای بحر سعادت سفینه هاست

قصر رفیع معرفت و کاخ مردمی

در خاکدان پست جهان برترین بناست

عاقل کسیکه رنجبر دشت آرزو است

خرم کسیکه درده امید روستاست

بازارگان شدستی و کالات هیچ نیست

در حیرتم که نام تو بازارگان چراست

با دانش است فخر، نه با ثروت و عقار

تنها هنر تفاوت انسان و چارپاست

زاشوبهای سیل و ز فریادهای موج

نندیشد ای فقیه هر آنکس که ناخداست

دیوانگی است قصه تقدیر و بخت نیست

از بام سرنگون شدن و گفتن این قضاست

آن سفله ای که مفتی و قاضی است نام او

تا پود و تار جامه اش از رشوه و رباست

گر درهمی دهند، بهشتی طمع کنند

کو آنچنان عبادت و زهدی که بیریاست

جانرا هر آنکه معرفت آموخت مردم است

دل را هر آنکه نیک نگهداشت پادشاست

***

" سلطان قلب ها "ی دل بی قرار کو؟
از دست روزگار "غم بی شمار" کو؟

تنها نه این که فکر " قرار بزرگ " رفت
با کوچک وُ بزرگ شعارِ قرار کو؟

هرکس اسیر رسته ی قزاق ها نشد
سرجوخه های معرکه ی الــفرار کو؟

رفتند مردمان جوانمردی " و شرف
پیمان شکن قرارِ همیشه شعار کو؟

" بابا شمل " شنید که " زن ها فرشته اند "
" آقای انتظار" همآهنگ یار کو؟

در سایه ی " همای سعادت " نشسته ایم
" دنیای پر امید " از او " انتظار"کو؟

برخاست یادِ " غیرت " میعادِ انقلاب "

از " کوچه کوچه ها" صفتِ انزجار کو ؟

مردِ دورو غرور " جوانمرد " راشکست
آن نارفیق پست ، بسی افتخار کو؟

" ناجورها " زدند شبیخون به پیکرم

در " عشق و انتقام " تب انفجار کو؟

باید زِ حرص " گرگ های گرسنه " به کوه زد
برنو بدست آمد و عزم شکار کو؟

قتل " غزل " به انجمن زخم ، ریشه داد
ای اسب ِ بی سوار تو را شهسوار کو؟

"خورشیدوار " نعره ی توفان " غروب کرد
" فریادِ خلق " تب صبح شرار کو؟

تنها نشست " شاعر وُ شب " را مرور کرد
با داستان " حاتم طایی " شکار کو؟

" چرخ فلک " به قلب " جهان پهلوان " کو؟
آن " قهرمان " که پیش حریف اقتدار کو؟

" سلطان شعر"شَهدِ(طریقت) قصیده بود
بسیار شکوه از ستم روزگار کو؟

۩۩۩ ☫ حکایت+ مثنوی (طریقت)روایت معنوی ☫ ۩۩۩

چشم لیلی دوست دارم چون نگاه ناظر است
چشم هایت سوژه‌ی خوبی برای عابر است
بازوانت مثل یک منظومه‌ی شعر کهن
بین آغوشت شب شعر عجیبی ناصر است
پند آموز و کمی طولانی و پر پیچ و تاب
گیسوان مشکی‌ات یک مثنوی فاخر است
سبک های معنوی را می‌شود در منثوی
چون لبت عریان دوبیتی‌های باباطاهر است
مشکل شرعی ندارد بوسه از لب های تو
میوه‌ی بیرون زده از باغ، حق شاعر است.

جام تلخ وُ بوی درد و خانه ای ویران شده

کام تلخ و روی زرد وُ مملکت ویران شده

شعر شیران وطن درعرصه ی ایران شده

اجر شاعر کو (طریقت) صاحبِ دیوان شده

***

زاهد ار ره ندهد خانه ی خماری گشت
وجه می گر نرسد خرقه و دستاری گشت

نسخهء بی سببی نیست ازین ره که طبیب
گذرد بر سر آن کوچه که بیماری گشت

میرسد یار و بیاران نگران است ولی
همه دانند که پنهان بمنش کاری گشت

ای رفیقان بسلامت ره منزل گیرید
که مرا تا بدر دیر مغان کاری گشت

غم گرفتست فرو مجلس میخواران را
مگر امروز درین میکده هشیاری گشت

گل فردوس نگیرد زکف حور کسی
که در این بادیه اش قسمتی از خاری گشت

انجمن کوی (طریقت) که بود جای نشاط
بلبلی هست بهر خانه که گلزاری گشت

***

(آستان جانان :ایران ،شیران )۩محمد مهدی طریقت ↘

<<خطبه دوم

۩☫ اشعار /غزل :شعر(طریقت)ضرب المثل ☫۩

جام شراب عشق کو؟ تا که به مِی وضو شود

پشت شود به عالمی، جانب دوست رو شود

ای تو همه نیاز من، قبله ی من نماز من

نیست میسّرم که با غیر تو گفتگو شود

گر همه تار و پود من بگسلد از فراق تو

نیم نگاهی ار کنی، جمله‌ اذان بگو شود

طعنه زنی که عمر من طی شده بی خیال تو؟!

دعوتِ عام کن که تا پیش تو رو به رو شود!

گر همه خرّمی رسد، بی تو و بی حضور تو

بگذرم از نشاط دل، با غم زشت خو شود

ماه صیام و روزه‌ام، روزه ز هر چه غیر او

روزه‌گشاست یار من، روی به سوی او شود

زاهد شهر گر کند منع شراب، گو بیا

تا که به کیمیایِ می، جانِ تو شستشو شود

قطره ای از شراب جان، گر برسد به جامِ دل

کشتیِ باده آورم، در خم وُ در سبو شود

شاعرما (طریقت) است، شادی هر دو عالم است

چیست گرانبهاتر از (عشق) که آرزو شود ؟!

****

از دل درمانده من غصه ها را خط بکش

پا به پای من بیا و رد پا را خط بکش

رد شو از مرز دوراهی ها تردُدکن شبی

یا، ولی، امّا، اگر، آیا، چرا را خط بکش

یا کنار من بمان و دور دنیا خط بزن

یا بزن قید مرا یا قید دنیا خط بکش

هم صدا با من بمان و عشق را فریاد کن

از غزل ها واژه های بی صدا را خط بکش

می رسد بی تو به آخر راه بی پایان عشق

لحظه ها را با(طریقت ) انتها را خط بکش

قُمپُز در کردن

دولت امپراطوری عثمانی در جنگ‌های خود با ایران، از توپی به نام قُمپُز استفاده می‌کرد.در این توپ، گلوله به کار نمی‌رفت، بلکه مقدار زیادی باروت در آن می‌ریختند و پارچه‌های کهنه و مستعمل را با سُنبه در آن با فشار جای می‌دادند و می‌کوبیدند تا کاملا سفت و محکم شود. سپس این توپ‌ها را در مناطق کوهستانی که موجب انعکاس و تقویت صدا می‌شد، به طرف دشمن آتش می‌کردند و چنان صدایی عجیب و ترسناک ایجاد می‌شد، که تمام کوهستان را به لرزه در می‌آورد و تا مدتی صحنه جنگ را تحت‌الشعاع قرار می‌داد، ولی کاری صورت نمی‌داد و اثر تخریبی نداشت. در جنگ‌های اولیه که دولت عثمانی از این توپ استفاده کرد، صدای عجیب و ترسناک آن در روحیه سربازان ایرانی اثر می‌گذاشت و از پیشروی آنان تا حدود موثری جلوگیری می‌کرد، ولی بعدها که ایرانیان به ماهیت و توخالی بودن آن پی بردند، هرگاه صدای گوش‌خراش آن را می‌شنیدند به یکدیگر می‌گفتند:

«نترسید. قمپز در می‌کنند.»

یعنی توخالی است و گلوله ندارد. این ضرب‌المثل زمانی به کار می‌رود که سخنان توخالی و بی‌پایه بر مبنای فخر و مباهات زده شود.

من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم
حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

تو مگر سایه لطفی به سر وقت من آری
که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم

خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم
که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد
که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

هرگز اندر همه عالم نشناسم غم و شادی
مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت
مگر آن وقت که در سایه زنهار تو باشم

گر خداوند تعالی به گناهیت بگیرد
گو بیامرز که من حامل اوزار تو باشم

مردمان عاشق گفتار من ای قبله خوبان
چون نباشند که من عاشق دیدار تو باشم

من چه شایسته آنم که تو را خوانم و دانم
مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

گر چه دانم که به وصلت نرسم بازنگردم
تا در این راه بمیرم که طلبکار تو باشم

نه در این عالم دنیا که در آن عالم عقبی
همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم

خاک بادا تن سعدی اگرش تو نپسندی
که نشاید که تو فخر من و من عار تو باشم

سعدی

خــُلدستان طریقت ( صفحه جدید )۩ # محمد مهدی طریقت

۩۩۩ ☫برآستان جانان (سعدی،مولانا ) طریقت☫۩۩۩

من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی

یا چه کردم که نگه باز به من می‌نکنی

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تا ندانند حریفان که تو منظور منی

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

تو همایی و من خسته بیچاره گدای

پادشاهی کنم ار سایه به من برفکنی

بنده وارت به سلام آیم و خدمت بکنم

ور جوابم ندهی می‌رسدت کبر و منی

مرد راضیست که در پای تو افتد چون گوی

تا بدان ساعد سیمینش به چوگان بزنی

مست بی خویشتن از خمر ظلوم است و جهول

مستی از عشق نکو باشد و بی خویشتنی

تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغ

باغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی

من بر از شاخ امیدت نتوانم خوردن

غالب الظن و یقینم که تو بیخم بکنی

خوان درویش به شیرینی و چربی بخورند

سعدیا چرب زبانی کن و شیرین سخنی

سیر نمی‌شوم ز تو ای مه جان فزای من
جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من
با ستم و جفا خوشم گر چه درون آتشم
چونک تو سایه افکنی بر سرم ای همای من
چونک کند شکرفشان عشق برای سرخوشان
نرخ نبات بشکند چاشنی بلای من
عود دمد ز دود من کور شود حسود من
زفت شود وجود من تنگ شود قبای من
آن نفس این زمین بود چرخ زنان چو آسمان
ذره به ذره رقص در نعره زنان که‌ های من
آمد دی خیال تو گفت مرا که غم مخور
گفتم غم نمی‌خورم ای غم تو دوای من
گفت که غم غلام تو هر دو جهان به کام تو
لیک ز هر دو دور شو از جهت لقای من
گفتم چون اجل رسد جان بجهد از این جسد
گر بروم به سوی جان باد شکسته پای من
گفت بلی به گل نگر چون ببرد قضا سرش
خنده زنان سری نهد در قدم قضای من
گفتم اگر ترش شوم از پی رشک می شوم
تا نرسد به چشم بد کر و فر ولای من
گفت که چشم بد بهل کو نخورد جز آب و گل
چشم بدان کجا رسد جانب کبریای من
گفتم روزکی دو سه مانده‌ام در آب و گل
بسته خوفم و رجا تا برسد صلای من
گفت در آب و گل نه‌ای سایه توست این طرف
برد تو را از این جهان صنعت جان ربای من
زینچ بگفت دلبرم عقل پرید از سرم
باقی قصه عقل کل بو نبرد چه جای من

***

دمـآدم در دل دِنجــم ، اقامت داری ای بانو
تو لطف وُ حکمِ تفسیرِ اجابت داری ای بانو
تلنبار است انـــدوهی درون سینه ی تنگم
دمآدم حکم تمـــدید ، طبـــابت داری ای بانو
تو را از دور می دیدم شبیه مـــاهِ عالـــمتاب
ولی با این همه اوصاف ، رقابت داری ای بانو
خیالم جمع دیگر نیست به آدم های این دنیا
همیشه خاطراتم را عـــنایت داری ای بانو
حیا و شرم لبریزست که گویم:"دوستت دارم "
تو میدانی همین را وُ نـــجابت داری ای بانو
یقین دارم تو از جنس خدای مهربان هستی
تو هر جای جهان باشی محبَّت داری ای بانو
تمام کوچه های دَهــر برایت آب و جارو شد
تو با بانگ قدم هـــایت قیامت داری ای بانو

***

ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه‌ایم
با خرابات آشناییم از خرد بیگانه‌ایم
خویشتن سوزیم و جان بر سر نهاده شمع‌وار
هر کجا در مجلسی شمعیست ما پروانه‌ایم
اهل دانش را در این گفتار با ما کار نیست
عاقلان را کی زیان دارد که ما دیوانه‌ایم
گر چه قومی را صلاح و نیکنامی ظاهر است
ما به قلاشی و رندی در جهان افسانه‌ایم
اندر این راه ار بدانی هر دو بر یک جاده‌ایم
واندر این کوی ار ببینی هر دو از یک خانه‌ایم
خلق می‌گویند جاه و فضل در فرزانگیست
گو مباش اینها که ما رندان نافرزانه‌ایم
عیب توست ار چشم گوهربین نداری ورنه ما
هر یک اندر بحر معنی ، گوهر یکدانه‌ایم
از بیابان عدم ، دی آمده فردا شده
کمتر از عیشی یک امشب کاندر این کاشانه‌ایم
سعدیا گر بادهٔ صافیت باید ، باز گو
ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه‌ایم

بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند

کز نیستان تا مرا ببریده‌اند در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من

سر من از نالهٔ من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست

۩خــُلدستان طریقت(گذشت )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم (مولانا+سعدی)

۩۩۩☫خلدستان (طریقت)دوباره ، دوباره ☫۩۩۩

امشب به لطفِ باده ، سرگشته ام دوباره
در خواب و در خيـالــم ، آکنده ام دوباره

از خاطرم نرفته ، زلفِ پریش وُ مویت
فرانه ی تو هستـم ، دیوانـــه ام دوباره

از گیسویِ تو مستم ، هر صبح و هر شبانگاه
گـــر شمع محفلی تو ، پروانــه ام دوباره

کاش اِمشبی توبامن، هم باده میشدی تو
در کــــویِ میگساران، مستانه ام دوباره !

از عیشْ قصِّه گفتم ،شعر و غزل سرودم
در بینِ آن غـــــــزل ها ، آواره ام دوباره

شد انجمن سبوئی ، لبریــز از حقیقت
شعرِ (طریقت)م من پُر ، باده ام دوباره !

#✍ محمد مهدی #طریقت

۩خــُلدستان طریقت(خطبه دوم )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩☫برآستان مبعث: (روایت ) طریقت ☫۩۩۩

خلدستان (مبعث)اعتراف به اشتباه؛شجاعت است یا شناعت؟!

گفت: آیا در عصر حاضر انسانی داریم که مصون از خطا و اشتباه باشد؟

گفتم: خیر،ابداً!گفت:با توجّه به این که تاوان اشتباه مسئولان و مدیران هر کشور را باید مردم بدهند،اعتراف به اشتباه مسئولان در برابر ملّت، شجاعت است یا شناعت؟ گفتم: قطعاً شجاعت و قابل تقدیر است.

گفت: آیا تو مسئولانی می‌شناسی که در برابر ملّت شجاعانه به اشتباهات خود اعتراف کرده و در صدد جبران زیان‌های آن برآمده باشند؟

گفتم: بله،متعدّد می‌شناسم. مسئولان ژاپنی‌ حتّی برای تاخیر چند دقیقه‌ای پرواز هواپیماها و قطارها در سال ،یا گرانی حتّی یک درصد از مایحتاج مردم شجاعانه با تعظیم از پیشگاه ملّت تقاضای عفو می‌کنند! یک هواپیمای کرۀ جنوبی بر اثر برخورد پرنده با موتور آن سقوط می‌کند و در کمتر از چند ساعت، مسئولان رده بالا به خط شده و از ملّت خود عذرخواهی می‌کنند!از افراد شاخص در دنیا مسئولان مشهوری را می‌شناسیم که شجاعانه در پیشگاه ملّت اعتراف به اشنباه کردند و بر محبوبیّت آنان افزوده شد؟ گفت: کدام مسئولان از کدام کشورها؟ گفتم: مثلاً ژنرال شارل دوگل را در همۀ دنیا بنیانگذار جمهوری پنجم فرانسه می دانند.او در اوج محبوبیّت وقتی شنید عدّه‌ای علیه او راهپیمایی کرده و شعار داده‌اند، اصولی را به ملّت پیشنهاد کرد و طیّ یک همه‌پرسی از ملّت، اعلام کرد در صورتی در پست ریاست جمهوری می‌ماند که اکثر ملّت به پیشنهادهایش رای مثبت بدهند.ولی اکثر مردم به پیشنهادهای او رای منفی دادند.بنابراین پس از اعلام نظر ملّت ، او شجاعانه از مقام خود استعفا داد!و محبوبیّت او جاودانه شد و هنوز مردم فرانسه برای دوگل احترام ویژه‌ای قائل‌اند.

گفت: خب، در کشورهای جهان سوم چه موردی سراغ داری؟ گفتم: جمال عبدالنّاصر رئیس جمهور مصر در دهۀ 1960 به عنوان یک رهبر محبوب در سپهر سیاسی جهان عرب می‌درخشید. او در شعارهایش می‌گفت اسرائیلی‌ها را به دریا می‌ریزد!ناصر برای ایجاد یک اتّحادیّه از جهان عرب بسیار کوشید و با کمک شوروی نیروی نظامی خود را تقویت کرد. اسرائیل در ژوئن 1960 در سحرگاهی با کمک نیروی هوایی خود همۀ نیروی هوایی مصر را درجا نابود کرد! به طوری که ارتش مصر بدون پوشش هوایی بلادفاع شد! نیروی زمینی اسرائیل برق‌آسا تمام شبه جزیرۀ سینا را به صورت راهپیمایی اشغال کرد! مصر ناگزیر آتش‌بس تحمیلی را پذیرفت! اسرائیل بلافاصله به سوریه حمله کرد و جمعاً طیّ شش روز صحرای سینا را از مصر،تپّه‌های جولان را از سوریّه و نیمۀ بیت‌المقدّس را از اردن به تصرّف خود درآورد و آتش‌بس را بر هر سه کشور تحمیل کرد! ناصر به جای ایستادن روی مواضع اشتباه خود و رجزخوانی‌های توخالی،شجاعانه از طریق رادیوتلویزیون قاهره همۀ علل شکست را به گردن گرفت و از سمت خود استعفا داد!

این ابتکار شجاعانۀ ناصر آن چنان بر محبوبیّت او در مصر و جهان عرب افزود که مردم مصر و سایر کشورهای عرب طیّ راهپیمایی‌های متعدّد از او خواستند تا استعفای خود را پس بگیرد و نه تنها ریاست جمهوری مصر،که همچنان رهبری جهان عرب را بر عهده گیرد!

گفت: بنابراین اکنون که تورُّم وحشتناک و گرانی ارزاق و نیز ضربات سنگین دشمن صهیونیستی بر نیروهای مقاومت در لبنان و سوریه و غزه ،ثمرۀ ده‌ها میلیارد دلار از سرمایه‌های ما را به باد داده است، چه زیباست که همۀ مسئولانی که با اشتباهات خود اقتصاد و دیپلماسی خارجی ما را به این وضعیت وخیم درآورده‌اند، شجاعانه در برابر ملّت،اشتباهات خود را به گردن گیرند و از همه ملّت بخواهند که همه دست در دست یکدیگر نهاده با حفظ وحدت ملّی به جبران زیان‌های وارده بپردازیم.

می‌گویند فرد کم‌سوادی با پارتی‌بازی استاد دانشگاه شد. پس از مدّتی دانشجویان به کم‌سوادی او پی‌بردند.روزی از او پرسیدند:«بواقیق مواشین» چیست؟ استاد کمی فکر کرد و گفت:

بواقیق مواشین اسم یکی از شهرهای بورکینافاسو است! جمعیّت آن شهر 155 هزار نفر و مردم آن به زبان اسپانیولی حرف می‌زنند و.....ناگهان کلاس منفجر شد از صدای خندۀ بلند دانشجویان. به او گفتند:

آقا! ما «بوق ماشین» را جمع مکسّر بستیم،شده «بواقیق مواشین»!!

طنز بزرگ‌تر ماجرا که موجب افزایش خندۀ دانشجویان می‌شد،اصرار بیش از حدِّ استاد بر درستی پاسخ اشتباه خویش بود!

مبعث وُ مبعوث شد در انتظار

احمد وُ محمود ، باشد بی قرار
احمدی بر سجده بود اَندر حَرا
شد " محمد" معتکِف اَندر ثَنا
ناگهان جِبریل وارد شد نکوی
تا رساند وحی خالق را بگوی
قُل: محمّد؛خالق و معبود خویش
یاکه آدم آفرید از روح خویش
"هی" نبی گشتی به اَمر کردگار
"کی" نبوّت بانگ توحیدی بَرار
آنچه کردند اَنبیا در این زمین
کاملش گردان تو ختم مرسلین
کرد "احمد" آنچه را مامور بود
وحی آمد از خدا دستور بود
درحقیقت ناخدای عالمین
در (طریقت) رَحمَهُ لِلعالَمین

اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما

ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما،

ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما،

جوشی بِنِه در شورِ ما؛ تا مِی شَوَد انگورِ ما

ای دلبر و مقصودِ ما، ای قبله و معبودِ ما،

آتش زدی در عودِ ما؛ نَظّاره کُن در دودِ ما

ای یارِ ما، عیّارِ ما، دامِ دلِ خمّارِ ما،

پا وامَکش از کارِ ما؛ بِستان گِرو دَستارِ ما

در گِل بِمانده پایِ دل؛ جان می‌دهم چه جایِ دل؛

وَز آتشِ سودایِ دل، ای وایِ دل، ای وایِ ما

خــُلدستان طریقت( صفحه :جدید )۩ #

↘<<<<<<ادمه مطلب

وصل تو نصیب دل صاحب نظرانست

یاقوت لبت قسمت خونین جگرانست

المنة للّه که بدین انجمن شعر

وقت از سر شب رفته وُ شامِ سحرانست

پیداست ز مرغان سحر کاخِ گلستان

دورانِ زوال وُ غمِ پیچیده سرانست

فریاد که جزجنگ وُ چپاول به سحرگاه

در آن طرف آب بسی هم سفرانست

دلالِ خطرناک سحر گُم شده آخر

زیرا که درین ورطه بسی راهبرانست

تا آن صنم (بانوی اول ) به جهان ، گفت

الحق که درین پرده بسی پرده‌درانست

گفتم که چه داری بفروشی لبِ لعلش

گفتا که بجز اشک گران بی گُــهرانست

تا خود نشوی "طوسی هفت رنگ، زنی چنگ

انگشتِ سفیران ادب را نگرانست

در کوی خرابات رسیدم به مقامی

کانجا ز کرامات مقدس همگانست

جز دردسر از طنز کشی هیچ ندیدم

افسوس که صاحب خبری بی خبرانست

شرمنده شد آخر دل شاعر زِ فلاکت

این کوچه^ء بن بست زِ گاوان وُ خرانست

دیده برهم می‌نِهم دل را به کامت می‌کنم
این غزل را با پریشانی بـــه‌ نامت می‌کنم
چون قناری می‌نشینم دم‌به‌دم در باغ گل
عاقبت یک‌روز می‌بینی، که رامت می‌کنم
دیدنِ رخسار گلگون را کنی بر من تباه
بعد از آن بوییدن گل را حرامت می‌کنم!
عاشقت ‌باشم ولی با غنچۀ لبخند خود
مات و مبهوتم ولی البته خامت می‌کنم
می‌فریبی با کلامت، این دل بشگسته‌ را
شوروغوغا می‌کنم، محو کلامت می‌کنم
گرچه می‌باشد(طریقت)عرصهٔ شعر و ادب
انجمن تقدیم می دارم سلامت می‌کنم

۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#✍ محمد مهدی #طریقت

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

دلم صد بار می‌گوید که چشم از فتنه بر هم نِه

دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم

تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینی

وگرنه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم

رفیقانم سفر کردند هر یاری به اَقْصایی

خلاف من که بگرفته است دامن در مُغیلانم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم

کسی را پنجه افکندم که درمانش نمی‌دانم

فراقم سخت می‌آید ولیکن صبر می‌باید

که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی

شب هجرم چه می‌پرسی که روز وصل حیرانم

شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند

به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت

من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت

هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم

۩۩ ☫ برآستان جانان (بوستان )دوستان +اشعار ☫ ۩۩۩

༺࿇🤍࿇༻

بوستان سعدی یا سعدی‌نامه نخستین اثر سعدی است که کار سرودن آن در سال ۶۵۵ هجری قمری پایان یافته‌است. سعدی این اثر را زمانی که در سفر بوده است، سروده و هنگام بازگشت به شیراز آن را به دوستانش عرضه کرده است. این اثر در قالب مثنوی و در بحر متقارب سروده شده‌ و از نظر قالب و وزن شعری حماسی است، هر چند که از نظر محتوا به اخلاق و تربیت و سیاست و اجتماعیات پرداخته‌است.

شبی یاد دارم که چشمم نخفت
شنیدم که پروانه با شمع گفت:
که من عاشقم گر بسوزم رواست
تو را گریه و سوگواری چراست؟
بگفت‌ای هوادار مسکین من
برفت انگبین یار شیرین من
چو شیرینی از من به در می‌رود
چو فرهادم آتش به سر می‌رود
همی‌گفت و هر لحظه سیلاب درد
فرو می‌دویدش به رخسار زرد
که‌ای مدعی! عشق کار تو نیست
که نه صبر داری، نه یارای ایست
تو بگریزی از پیش یک شعله خام
من استاده‌ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق گر پر بسوخت
مرا بین که از پای تا سر بسوخت
نمانده ز شب همچنان بهره‌ای
به زاری بکشتش پریچهره‌ای
همی گفت و می‌رفت دودش به سر
که اینست پایان عشق‌ای پسر
اگر عاشقی خواهی آموختن
به کشتن فرج یابی از سوختن

حمید↘ ^{محمد مهدی طریقت}

۩خــُلدستان طریقت

مهتاب: شعر+بوستان = دوستان)۩محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫پروین (سعدی) خاطرات شیرین ☫ ۩۩۩

دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را

تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را

شب همه شب انتظار صبح‌رویی می‌رود

کان صباحت نیست این صبح جهان‌افروز را.

وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او

تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را

گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم

جان سپر کردند مردانْ ناوکِ دلدوز را

کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست

بر زمستان صبر باید طالب نوروز را

عاقلان خوشه‌چین از سر لیلی غافلند

این کرامت نیست جز مجنون خرمن‌سوز را

عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیست

کان نباشد زاهدان مال و جاه‌اندوز را

دیگری را در کمند آور که ما خود بنده‌ایم

ریسمان در پای حاجت نیست دست‌آموز را

سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست

در میان این و آن فرصت شمار امروز را

سعدی معتقده عاشق واقعی اگر شکایتی از معشوقش داره، شکایتش رو پیش کسی به‌جز خود معشوق نمی‌بره و توی بوق و کرنا نمی‌کنه.

«ما را شکایتی ز تو گر هست هم به توست

کز تو به دیگران نتوان برد داوری»

در سعی وُ صفا،صفا فراموش شده
قربانِ مونا ، مِنا فراموش شده

بازار بزرگ مکه را حاجـی دید
حاجی بغل خدا، فراموش شده

***
با نیت حل مشکل مَردم رفت
با قصد فروش پسته وُ گندم رفت

در موسم حج دور خودش می چرخید
حاجی به طواف خانه با کجدُم رفت

***
با یاد خدا به کعبه دیگر نَرویم
از کربُبلا به کعبه یکسر نَرویم

وقتی که مسلمانی ما اینگونه‌ست
چون قبله‌نما به کعبه آخر نَرویم

***
تصمیم گرفته‌اند صادق باشند
با هر کس و ناکسی موافق باشند

هر روز مسلمانم و هر شب کافر
چون یاد گرفته‌اند منافق باشند

***
آنقدر به رُم رفت که قم رفت از یاد
سرگرم پیاله شد که خُم رفت از یاد

از بس که اشداء علی‌ الکفار است
دیگر «رحماء بینهم » رفت از یاد

***
هنگام دعا دست نیازش اَزلی
با ذکر خدا دهان بازش عسلی

هر شاخه گل محمدی را له کرد
اِنگار حکومتش شده لَم یَزلی

***
شیپور مقرب خدا اسرافیل
کابوس تمام زنده‌ها اسماعیل

دیروز پیامکی برایم داده است
مشتاق زیارت شما عزرائیل

***
امروز سر و کار همه با صبرست
انگار نه انگـار : که دنیا جبر ست

اعلامیه‌ات را زده‌اندقبل از فوت
بامزه‌ترین شوخی دنیا قبرست

***
یکسر به سؤال‌های دینی زده ام
از ته به جواب استالینی زده ام

از قیمت گوشت ها یقینی زده ام
امروز خوراک سیب زمینی زده ام

***
هم ناز و ادا و هم بلا دارد آقا
زیرا که شروع و انتها دارد آقا

مثل همه مصارف روزانه
تاریخ خرید و انقضا دارد آقا

خاطرات تهران و بیروت پیوند لبنان و بیروت را با ایران و تهران نشان می دهد. نویسنده کتاب در سن ۱۳-۱۲ سالگی و پس از پایان جنگ جهانی دوم برای زندگی با پدر و مادرش از راه لبنان، سوریه، عراق به ایران می آید. جان اسکیلز ایوری، به دور از یک سونگری و با ظرافت و دقت به برهه ای از تاریخ_معاصر ایران نگاه کرده است. از رهگذر مطالعه این کتاب، می توان به نکات و اشارات تازه فراوانی دست پیدا کرد؛ از آن جمله می توان به گوشه های کم نوشته و ناگفته سیاست رضاشاهی در مقابل آلمان هیتلری اشاره کرد. علاوه براین، علاقه قلبی نویسنده به فرهنگ و تمدن ایران و به طورکلی خاورمیانه تصویری دلپذیر را برای خواننده ایرانی ترسیم می کند که در کمتر آثار نویسندگان غربی معاصر دیده می شود.

نویسنده کتاب جان اسکیلز ایوری در سال 1933 در لبنان از پدر و مادری آمریکایی به دنیا آمد. او شیمی‌دانی است که تحقیقات و پژوهش‌هایی مفصل در زمینه‌های شیمی کوانتوم، ترمودینامیک، تکامل و تاریخ علم انجام داده است. او از اوایل دهه 1990 فعالیت‌هایی در زمینه صلح جهانی را آغاز کرد و به عضویت گروهی درآمد که در زمینه علوم و امور جهانی فعالیت می‌کردند. این گروه در سال 1995 موفق شدند تا جایزه صلح نوبل را از آن خود کنند. جان اسکلیز ایوری در حال حاضر به عنوان دانشیار شیمی کوانتوم در دانشگاه کپنهاگ فعالیت می‌کند

.<<<< زندگی ادامه دارد <<<<<

۩۩۩ ☫ طنز (طریقت) مارا بدل کنند به کآ، لای کارها ☫ ۩۩۩

وامانده در محاصره ء سیم خارها
این میهن عزیز ، زِسرمایه دارها

یک لحظه از فشار اجانب به خود ملرز
ایرانِ دلپذیر ،اَمان از فشار ها

خودرو بسانِ بالن پرواز در هوا
نفت وُ دلار وُ موشک وُ کشتی بخارها

ای.ران: تمام سفرهء مازهرمارشد
ما را ببر به خارجه آن زهرمارها

ملت که زیر بار تورم کمرشکست
چون بار شیشه ماه آخر نسوان بارها

باید خیار وُ کُمبُزه را در کویر لوت
هی بُته بُته چید میان شیارها

گسترده ایم تور وُ بساط قلندری
کی می شود نسیب من ازخاویارها

کارآمدان و کارشناسان عنقریب
ما را بدل کنند: به کآ،لای کارها

گذر از کوی یار باید کرد
گذری بر در نگار باید کرد

روی در خاک کوی او مالیم
وز غمش ناله‌ زار باید کرد

به اشارات ، بیدلان گویند
چشمکی آشکار باید کرد

هجر او چون ، به جان ما خون کرد
به کف وصل در سپار بایدکرد

حاش لله کزو کنیم گله ای!
گله از روزگار باید کرد

ما، اگر بر مراد او سازیم
ترک بی اختیار باید کرد

زود تر در بساط وصل آئیم
رقص با دوست در کنارباید کرد

چون لب یار شکرافشانست
جان جانان نثار باید کرد

عشق رویش چو پرده برگیرد
عاشقی را به کار باید کرد

از (طریقت) غزل نگردانیم
چون عسل غمگسار کرد

۩خــُلدستان طریقت( صفحه جدید )۩۩ محمّدمهدی طریقت

۩۩☫ برآستان جانان (طریقت)گلستان سعدی ☫۩۩

چه خوش گفت زالی به فرزند خویش

چو دیـــــدش پلنگ افکن و پیـــــل تن

گـــــر از عهد خردیت یـــــــاد آمــــدی

کــــــه بیچاره بــــــودی در آغوش من

نکــــردی در این روز بـــــــــر من جفا

که تــــــــو شیرمردی و من پیـــــرزن

سعدی

چون آب تمیز گشته ای‌،صد آفرین

چون اره ی تیز گشته ای صد آفرین

پا داخل کفش شعرا هم کردی

غوره نشده مویز گشتیه ای‌،صد آفرین

مـن چـرا دل بــه تــو دادم کـه دلـم می‌شکنی

یـا چـه کـردم کـه نـگـه بـاز به من می‌نکنی

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تــا نـدانـنـد حـریـفـان کـه تـو منظور منی

دیـگـران چـون بـرونـد از نـظــر از دل بــرونـد

تـو چـنـان در دل مـن رفته که جان در بدنی

تــو هـمــایی و مــن خـسـتـه بـیـچاره گدای

پـادشـاهی کـنـم ار سـایــه بـه مـن برفکنی

بـنـده‌وارت بـه سـلـام آیـم و خـدمـت بـکـنـم

ور جـوابـم نـدهـی مـی‌رسـدت کـبـر و منی

مـرد راضی است کـه در پـای تـو افتد چون گوی

مسـتـی از عشـق نـکو باشد و بی خویشتنی

مست بـی‌خویشـتن از خمر ظلوم است و جهول

مسـتـی از عشـق نـکو باشد و بی خویشتنی

تـو بـدیـن نـعـت و صـفـت گـر بخرامی در باغ

بـاغـبـان بـیـنـد و گـویـد کـه تو سرو چمنی

مـــن بـــر از شـاخ امـیــدت نـتـوانـم خوردن

غـالـب الـظـن و یقـینم کـه تـو بیخم بکنی

خـوان درویـش بــه شـیـرینی و چـربـی بخورند

سـعـدیـا چرب زبـانی کـن و شـیرین سخنی

گله ما را، گله از گرگ نیست

کاین همه بیداد، شبان می کند.

(گلستان مقدمه ص و.)

از در درآمدی و من از خود به در شدم

گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست

صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود بدیدم و مشتاق‌تر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار

چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاول نظر به دیدن او دیده‌ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان

مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم

او را خود التفات نبودش به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

معنی تحت اللفظی:گله رعایاازگرگ گلایه ندارد.برای اینکه چوپان مربوطه بسیار بیدادگر است.

در این جور مواقع، شبان در گرگ ذوب می شود و تثلیث «شبان ـ گرگ ـ گله»، فرومی پاشد و از آن دیالک تیک گرگ و گله باقی می ماند. در فکارخانه فکری غول آسای خلاقش برای این پدیده پاسخی سرهم بندی می کند و تحویل مدعی می دهد، ولی نمی تواند حتی خودش را قانع کند:

به قومی که نیکی پسندد خدای

دهد خسروی عادل و نیکرای

چو خواهد که ویران شود عالمی

نهد ملک، در پنجه ظالمی

سگالند از او، نیکمردان حذر

که خشم خدای است، بیدادگر

(دکتر حسین رزمجو: بوستان سعدی، ص ۳۰)

معنی تحت اللفظی:

اگر خدا خیر قومی را بخواهد، برای آن قوم پادشاه عادل و نیک اندیش نصب می کند.

امااگر خدا سودای تخریب کشوری را در سر داشته باشد،

پادشاه ستمگری راروی کار می آورد.

از چنین پادشاه ستمگری نیکمردان به فکر فرار می افتند.

برای اینکه پادشاه ستمگرنشانه خشم خدا ست.

خوب، فرض کنیم که پادشاه بیدادگر خشم خدا باشد، ولی چنین پادشاهی چگونه می تواند سایه خدا تلقی شود؟سایه خدای مطلقا عادل چگونه می تواند ضحاکی بیدادگر باشد؟علاوه بر این چنین پادشاه خونریزی چگونه می تواند شبان جا زده شود؟

یک سال پس از تألیف بوستان، در حکایتی در گلستان، تئوری خدا و سایه و شبان را کنار می گذاردو

سرنگونی پادشاهی را به شرح زیر توضیح می دهد:

باری به مجلس او شاهنامه همی خواندند

و زوال مملکت ضحاک و عهد فریدون.

مـن چـرا دل بــه تــو دادم کـه دلـم می‌شکنی

یـا چـه کـردم کـه نـگـه بـاز به من می‌نکنی

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تــا نـدانـنـد حـریـفـان کـه تـو منظور منی

دیـگـران چـون بـرونـد از نـظــر از دل بــرونـد

تـو چـنـان در دل مـن رفته که جان در بدنی

تــو هـمــایی و مــن خـسـتـه بـیـچاره گدای

پـادشـاهی کـنـم ار سـایــه بـه مـن برفکنی

بـنـده‌وارت بـه سـلـام آیـم و خـدمـت بـکـنـم

ور جـوابـم نـدهـی مـی‌رسـدت کـبـر و منی

مـرد راضی است کـه در پـای تـو افتد چون گوی

مسـتـی از عشـق نـکو باشد و بی خویشتنی

مست بـی‌خویشـتن از خمر ظلوم است و جهول

مسـتـی از عشـق نـکو باشد و بی خویشتنی

تـو بـدیـن نـعـت و صـفـت گـر بخرامی در باغ

بـاغـبـان بـیـنـد و گـویـد کـه تو سرو چمنی

مـــن بـــر از شـاخ امـیــدت نـتـوانـم خوردن

غـالـب الـظـن و یقـینم کـه تـو بیخم بکنی

خـوان درویـش بــه شـیـرینی و چـربـی بخورند

سـعـدیـا چرب زبـانی کـن و شـیرین سخنی

۩۩۩☫ برآستان جانان /گفت(سعدی) به (طریقت) الهی ☫۩۩۩

متحیّرم بَرٍایت که چه ارمغان فرستم
نپذیری ارمغانم چه بجای آن فرستم

چو نسیم بامدادی سَحر از دیار جانان
بوی جانِ جانم ، آید چه بجای جآن فرستم

اگر ای نسیم!چاکر گذرت به طرّه افتد
سوی من بیار وی راکه به بوستان فرستم

دل من شکست و خواهم ز خدا سلامتش را
به دو دستِ پُر تمنا سوی آسمان فرستم

ز بهار زندگانی تو بگو چه کار هستم
که به روزگار پیری ثمر از خزان فرستم

نه خبر بَرَم رهایی ز تمامی حوادث
بشکسته بال خود را سوی ناجیان فرستم

نه بتی در آستین وُ نه سرم بر آستانی
نه به این برم پناه وُ نه به آن امان فرستم

نه به کعبه، اِذن رفتن ، نه رهی سوی کنشتم
که به هرکجا نِهم پا شرف مکان فرستم

همه هست آرزویم به (طریقت) الهی
همه حاجیانِ مسکین بسوی ژیان فرستم

سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد
غلغل ز گل و لاله به یک بار برآمد

مرغان چمن نعره زنان دیدم و گویان
زین غنچه که از طرف چمنزار برآمد

آب از گل رخساره او عکس پذیرفت
و آتش به سر غنچه گلنار برآمد

سجاده نشینی که مرید غم او شد
آوازه اش از خانه خمار برآمد

زاهد چو کرامات بت عارض او دید
از چله میان بسته به زنار برآمد

بر خاک چو من بی‌دل و دیوانه نشاندش
اندر نظر هر که پری وار برآمد

من مفلس از آن روز شدم کز حرم غیب
دیبای جمال تو به بازار برآمد

کام دلم آن بود که جان بر تو فشانم
آن کام میسر شد و این کار برآمد

سعدی چمن آن روز به تاراج خزان داد
کز باغ دلش بوی گل یار برآمد.

خــُلدستان طریقت( صفحه جدید )۩# محمد مهدی طریقت

↘<<<<<<ادمه مطلب

۩۩☫ برآستان جانان (گلستان) /سعدی ☫۩۩۩

غم زمانه خورم يا فراق يار کشم
به طاقتي که ندارم کدام بار کشم
نه قوتي که توانم کناره جستن از او
نه قدرتي که به شوخيش در کنار کشم
نه دست صبر که در آستين عقل برم
نه پاي عقل که در دامن قرار کشم
ز دوستان به جفا سيرگشت مردي نيست
جفاي دوست زنم گر نه مردوار کشم
چو مي توان به صبوري کشيد جور عدو
چرا صبور نباشم که جور يار کشم
شراب خورده ساقي ز جام صافي وصل
ضرورتست که درد سر خمار کشم
گلي چو روي تو گر در چمن به دست آيد
کمينه ديده سعديش پيش خار کشم.

اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم

قضای عهد ماضی را شبی دستی برافشانم

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

دلم صد بار می‌گوید که چشم از فتنه بر هم نه

دگر ره دیده می‌افتد بر آن بالای فتانم

تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینی

و گر نه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم

رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصایی