۩۩۩ ☫(برآستان جانان طریقت )شهربانو(طُ) ☫۩۩۩

در عشق(طُ)

شعرم همه شور گشت وُ مانم بگریست

در عشق تو دَمبدَم همی بـــاید زیست

از من اثــری نماند ایـن عـشق ز چیست

عاشق که نه معشوق شدم عاشق کیست

خوشا آن دل که دلبندش بنفشه
امید و لطف و پیوندش بنفشه

غم و شادی به قهر و آشتی ها
شکوه مهر و لبخندش بنفشه

حریم ساحت امن و امان است
جهانی که خداوندش بنفشه

در این جغرافیای بی نهایت
ری و بلخ و نهاوندش بنفشه

هرات و مرو کشمیر و دماوند
خراسان و سمرقندش بنفشه

غزل در دفتر مهر تو خوبست
قصاید را که پابندش بنفشه

به آزادی نمی اندیشم اول
به شبهائی که دربندش بنفشه

چه فرقی میکند هر جای دنیا
ارسباران و الوندش بنفشه

خوشا نرمی به لای برگ و باری
تب خرمای اروندش بنفشه

بهاران می رسد از ره (طریقت):
تمام برج اسفندش بنفشه

♤♤♤

گرچه در کل جهان مثل پرتو مغرور توئی
غزلی دارم از آن پرتو تیمور توئی

پیش از آنی که به آتش بکشی عالم را
خم ابروی منی اینهمه هاشور توئی

آمدی تا که به غارت ببری شاگردی
مثل من هیچکسی اینهمه مسرور توئی

آی ای تاک پر از خاطره سرمستی
سیب ما از تو فقط خوشه انگور توئی

گرچه با تیغ نگاهت دل و دین را بردی
گردن خسته مادستهء ساطور توئی

تو خودت باعث دوری و فراقی پرتو
راه آواره به کاشانه تو دور توئی

گر تو را نازکنم از تو چه کم خواهد شد؟
شعر لامذهب دین آیت منشور توئی

۩۩۩ ☫ شاعر : فتوا = باطل (طریقت) / انجمن خلدستان /قصاید/ اشعار ☫۩۩۩

★★★

بیچاره خسروی که غم انگیز غافلست

در فکر تاج وُ تخت به پرویز مایلست

فرهاد کوهکن چو امیران انجمن

خسرو که چون عروس بزک کرده حاملست

سرهای بی خِـردان را به باد داد

آب طلب نکرده همان آب بسملست

معشوقه ها وُ لیلی و فرهاد را که کشت؟

هر قصه‌ای که شرح دهم عشق قاتلست

مشغول عشق باش ولی مشق عشق نه

دریا کنار، لذت دریا به ساحلست

می‌خواستم که عشق مداوا کنم ولی

دریای عشق ، رفعت امواج مشکلست

ماه حرام رفت گرفتند عید و من

ماهی گرفته ام به یقین ماه کاملست

ای بخت ریز سرزنش ساحلم مکن

لنگر کشتی ما شور ساحلست

با این غزل حماسه بپا کرده ام ، ولی:

آنجا که دوست خواسته منزل کند دلست

شاعر بدون عشق طواف چه می‌کنی

فتوا نمی‌دهم به طوافی که باطلست

۩#خلدستان طریقت (بدیع ، تازه = نو )۩ محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم

خــُلدستان طریقت(هوس:دانه )۩محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم

۩۩☫برآستان جانان (رباعیات ) خیام ) ☫۩۩۩

جامی شکسته دیدم
در بزم می فروشی.گفتم بدین شکسته
چون باده میفروشی؟.خندید و گفت زین جام
جز عاشقان ننوشند.مستِ شکسته داند
قدر شکسته نوشی...

. 🌺 خیام.

تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه

هیچ کسی ،تو را آنگونه که هستی ،درک نمی کند و تو نیز ،هیچ کسی را ،آنگونه که هست ،نشناخته و درک نخواهد کرد ،زیرا هر انسانی ،از دریچه ی آگاهی خود ،به مشاهده ی تصوراتی است که خلق می کند.انسانها در جهانی مشترک زندگی نمی کنند ،بلکه با اشتراکاتی که با هم دارند ،در حال زیستن در جهان های خاص و متفاوتی هستند ،که خود ، خلق می کنند .آدمی در این منحصر به فرد بودن ،تنهاست ،به عبارتی آدمی در جهانی خاص خود ،که مخلوق خود اوست ،زندگی می کند ،و این جهان او در زوایایی با دیگران ،مشترک است ،که بر روی هم اثر متقابل می گذارند .پس انتظار اینکه دیگران را شناخته ای و یا دیگران تو را بشناسند ،انتظار بیهوده ای است .اما خودت خودت را می توانی بشناسی از طریق عمل و مشاهده ی آنچه که محصول عمل توست و البته تصحیح آن در صورتیکه ،بیان و مطابق با تو نباشد.

وه چه بی‌رنگ وُ بی‌نشان که منم

کی ببینم مــرا چنان که منم

در (طریقت) به لامکان که منم

چله ی عمر در کمان که منم

۩۩☫برآستان جانان ( خیام )علیه الرحمه ☫۩۩

هر ذرّه که در خاک زمینی بوده‌است

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

۩۩☫ (بر آستان جانان (حافظ ،سعدی + خیام / اشعار ☫۩ ۩۩

علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد

به آب، آینه را بی غبار نتوان کرد

اگرچه تشنه فریب است موجهای سراب

مرا به جلوه دنیا شکار نتوان کرد

کنار بام حوادث مقام راحت نیست

تلاش مرتبه اعتبار نتوان کرد

چو آب و آینه از سادگی درین گلزار

نظر سیاه به نقش و نگار نتوان کرد

فریب شمع چو پروانه خورده ام بسیار

مرا به چرب زبانی شکار نتوان کرد

اگر به حال جگر تشنگان نپردازد

ملامت گهر آبدار نتوان کرد

ز آب گوهر نیکی به ابر برگردد

به جان مضایقه با تیغ یار نتوان کرد

مشو به دیدن خشک از سمنبران قانع

که از بهار قناعت به خار نتوان کرد

چنین که تیغ مکافات در زبان بازی است

صدا بلند درین کوهسار نتوان کرد

خضاب، پرده پیری نمی شود صائب

به مکر و حیله خزان را بهار نتوان کرد.

***

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

بدار یک نفس ای قائد این زمام جمال

که دیده سیر نمی‌گردد از نظر به جمال

دگر به گوش فراموش عهد سنگین دل

پیام ما که رساند مگر نسیم شمال

به تیغ هندی دشمن قتال می‌نکند

چنان که دوست به شمشیر غمزه قتال

جماعتی که نظر را حرام می‌گویند

نظر حرام بکردند و خون خلق حلال

غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود

عجب فتادن مرد است در کمند غزال

تو بر کنار فراتی ندانی این معنی

به راه بادیه دانند قدر آب زلال

اگر مراد نصیحت کنان ما این است

که ترک دوست بگویم تصوریست محال

به خاک پای تو داند که تا سرم نرود

ز سر به در نرود همچنان امید وصال

حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آری

به آب دیده خونین نبشته صورت حال

سخن دراز کشیدیم و همچنان باقیست

که ذکر دوست نیارد به هیچ گونه ملال

حضرت سعدی

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
حیف است طایری چو تو در خاکدان غم
زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت
در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت
هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت
تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت
ای غایب از نظر که شدی همنشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت
در روی خود تفرج صنع خدای کن
کیینه خدای نما می‌فرستمت
تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت
ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت
حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست
بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

دیشب گله زلفش با باد همی‌کردم
گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصند
این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم
رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست
شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی
و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم
لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست
کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

زین دایره مینا خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد
شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

***

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت
حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتیست که از روزگار هجران گفت
نشان یار سفرکرده از که پرسم باز
که هر چه گفت برید صبا پریشان گفت
فغان که آن مه نامهربان مهرگسل
به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت
من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب
که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
غم کهن به می سالخورده دفع کنید
که تخم خوشدلی این است پیر دهقان گفت
گره به باد مزن گر چه بر مراد رود
که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت
به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو
تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت
مزن ز چون و چرا دم که بنده مقبل
قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت
که گفت حافظ از اندیشه تو آمد باز
من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت

حضرت حافظ

تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه

وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پرکن قدحِ باده که معلومم نیست

کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

سالک ربانی حضرت :خیام

<<<<>......ادامه مطلب<<<

۩۩۩ ☫ برآستان جانان (طریقت) خیام ☫ ۩۩۩  

نمای هوایی از مقبره حکیم عمر خیام نیشابوری

مساحت باغ خیام بیست هزار متر مربع و ارتفاع بنا ۱۸ متر است که پیراموش درختان کاج‌اند.این بنا، آمیزه‌ای هنر معماری مدرن و کهن ایرانی است که طراحش مرحوم مهندس هوشنگ سیحون بود. این بنا در 12 فروردین 1342 با حضور فرح همسر شاه سابق افتتاح شد.

این قافله عمر عجب می‌گذرد       دریاب دمی که با طرب می‌گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد

۩۩۩ ☫(رباعیات(خیام) برآستان جانان ☫ ۩۩۩

۩۩۩ ☫(رباعیات(خیام) برآستان جانان ☫ ۩۩۩

گر آمدنم به خود بُدی نآمدمی  

 ور نیز شدن به من بُدی کی شدمی؟!

بِه زآن نبُدی که اندراین دَیرِ خراب  

 نه آمدمی نه شدمی نه بُدَمی

☫ ۩۩۩ ☫

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی  

 حکمی که قضا بود ز من می‌دانی؟!

در گردشِ خود اگر مرا دست بُدی  

 خود را برهاندمی ز سرگردانی

۩۩۩ ☫(رباعیات(خیام) برآستان جانان ☫ ۩۩۩

خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی  

فارغ شده‌اند از تمنّای تو دی

قصّه چه کنم که بی‌تقاضای تو دی  

 دادند قرارِ کارِ فردای تو دی 

۩۩۩

چندان که نگاه می‌کنم هر سویی  

 در باغ روان است ز کوثر جویی

صحرا چو بهشت است ز کوثر کم گوی  

بنشین به بهشت با بهشتی‌رویی

۩۩۩ ☫(رباعیات(خیام) برآستان جانان ☫ ۩۩۩

۩۩۩☫برآستان جانان (رباعیات   ) خیام  ) ☫۩۩۩

***  

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی  

 معذوری اگر در طلبش می‌کوشی

باقی همه رایگان نیرزد هشدار  

 تا عمرِ گرانبها بدان نفروشی

***  

از کوزه‌گری کوزه خریدم باری  

 آن کوزه سخن گفت ز هر اسراری

شاهی بودم که جامِ زرّینم بود  

 اکنون شده‌ام کوزۀ هر خمّاری

***  

از آمدنِ بهار و از رفتنِ دی  

 اوراقِ وجودِ ما همی گردد طی

مَی خور، مخور اندوه، که فرمود حکیم  

 غم‌های جهان چو زهر و تریاقش می

***

تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه  

 واین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پُر کن قدحِ باده که معلومم نیست  

 کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

( رباعیّات خیّام )

  ۩۩۩☫برآستان جانان(رباعیات   ) خیام    ☫۩۩۩   

  ۩۩۩☫برآستان جانان(رباعیات   ) خیام    ☫۩۩۩   

هرگز دلِ من ز علم محروم نشد  

 کم ماند ز اسرار که معلوم نشد

هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز    

معلومم شد که هیچ معلوم نشد

( رباعیّات خیّام )

  ۩۩۩☫برآستان جانان(رباعیات   ) خیام    ☫۩۩۩   

مَی خور که ز دل کثرت و قّلت ببرد  

 و اندیشۀ هفتاد و دو ملّت ببرد

پرهیز مکن ز کیمیایی که از او  

 یک جرعه خوری هزار علّت ببرد

 _____________________________________________________________________________________

  ۩۩۩☫برآستان جانان(خیام  ) رباعیات   ☫۩۩۩  

۩۩۩ ☫ بر آستان جانان (خیام) رباعیات ۩۩۩ ☫   

  ۩۩۩☫برآستان جانان(رباعیات )  خیام   ☫۩۩۩ 

 

تاج محل

  ۩۩۩☫برآستان جانان(طریقت) خیام ☫۩۩۩ 

  ۩۩☫برآستان جانان (خیام) علیه الرحمه ☫۩۩  

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست

                                بـیـدادگـری  دولت  دیــریـنه  تست

                                بس گوهر قیمتی که در سینه تست

      ۩۩۩ ☫ برآستان جانان (خیام) نیشابوری ☫ ۩۩۩  

من می خورم و هر که چو من اهل بود

می خوردن من به نزد او سهل بود

می خوردن من حق ز ازل می دانست

گر می نخورم علم خدا جهل بود

__________________________________________________________________________________ 

  یاد انقلاب بخیر در ادامه مطلب تصاویر ملاحظه شود

۩۩۩ ☫/  برآستان جانان/ خیام ☫ ۩۩۩ 

۩۩۩ ☫ برآستان جانان  (تذکره )خیام ☫ ۩۩۩ 

۩۩۩ ☫برآستان جانان (تذکره) خیام ☫۩۩۩

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی

۩۩۩ ☫برآستان جانان (تذکره )خیام☫۩۩۩

در خواب بُدم مرا خردمندی گفت: