(بیداد ظالمان)

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

باغ خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام
بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد

ای تیغ‌تان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد

چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرّش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سُم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکُشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای، بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تأثیر اختران شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگر کسان
بعد از دو روز از آن شما نیز بگذرد

بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد

در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل ز گلسِتان شما نیز بگذرد

آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد

پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

***

تیر بلا به جان شما باد خوشگوار
‏نوبت به امتحان شما باد خوشگوار

‏یک آشیان از آتش‌تان در امان نماند
‏آتش به آشیان شما باد خوشگوار

‏آن داغ‌ها که روی دل ما گذاشتید
‏دودش به دودمان شما باد خوشگوار

‏ای اختلاسگر که به کاهدون ما زدید
دژمن به کاروان شما باد خوشگوار

ما را به هفت‌خوانِ فلاکت کشانده‌اید
‏نوبت به هفت‌خوان شما باد خوشگوار

قوم چهار پا ! زِ ابابیلِ بی‌شمار
آیـد به آسمان شما باد خوشگوار

سجیل وار همه جا را شکافته
ماتحتِ استخوان شما باد خوشگوار

‏چیزی شبیهِ آنچه در آن جامِ زهر بود
‏کم‌کم به استکان شما باد خوشگوار

ما سبز می‌شویم در این خاکدانِ دون
‏آفت به بوستان شما باد خوشگوار

‏ای وارثانِ قلعه‌ی ضحاکِ ماردوش
‏پایان داستان شما باد خوشگوار

غار به غار شهر شد در طلبت شتافتم
لانه به لانه در به در جُستمت و نیافتم

آه که غار و قار آن رفت به باد عاشقی
جامه (لباسِ حق شد وُ) در همه عمر بافتم

بر دل غار تنگ شد(موسمی) از جدائیت
بی همگان به سر شد وُ سینهٔ خود شکافتم

از تف آتش غمت صد ره اگر چه تافتی
آینه‌سان به هیچ سو (غارنشین) نتافتم

غارنشین اگر مرا غار نشین شود روا
غارنشین اگرچه عمر در ره او شتافتم

شام است وُ هیچ قطرهء مُل در پیاله نیست
آلاهـــه ای نبوده وُ پــــروای لاله نیست

بی ذوق‌ می شوم اِنگار هفتاد ساله‌ام
آندم که در پیاله، شراب سه ساله نیست

اوراق باده، کی به مِی کهنه می‌رسد؟
ذوقی که در پیاله بُـوَد، در رساله نیست

جامی تهی ز نکهت گل می‌کند دماغ
وقتی که در بر آن بت ذو الجلاله نیست

شعرم روا نشد ز می لعل او مبین
تأثیر در قلمرو آن این حواله نیست

می در کف است، طرّه‌ی معشوق شد کنار
آری پیاله هست، اگر هم پیاله نیست

هر جام، جامِ لیلی وُ مجنون نمی شود
شام است وشعر جز به(طریقت) حواله نیست.

...هر ثانیه که میگذره از زمان، با صدای تیک تاک عقربه ی ثانیه شمار، یکقدم به مرگ نزدیکتر میشیم! نمیگم تا ابعاد منفی زندگی و هستی رو پررنگ کرده باشم! که البته مرگ بخش غیرقابل انکار زندگیه! بازگویی این قضیه به این خاطره که آگاه باشیم و بدونیم یکی از همین روزهای به ظاهر معمولی، دیر یا زود با هر اتفاقی یا جریان قابل پیش بینی یا حتی غیرقابل پیش بینی چشم به روی دنیا میبندیم! و تنی که سالها باهاش تو خوشی و ناخوشی دنیا سهیم شدیم، برای همیشه دفن میشه!

پیش از این اتفاق باید به خود اومد و کاری کرد! هرکسی رسالتی داره در این جهان! باید رسالتت رو پیدا کنی و براش زمان بزاری.. چی از جهان میخوای که بایستی دنبالش باشی؟ پیش از اتمام این بی بازگشت، دست به کار شو.. !

بچه قمری(یاکریم) رو زمین مرده بود

زنبور قرمزای بزرگ روش نشسته بودن خوشحال

و در حال خوردن

اون چیزی که برای یکی عزاست

برای دیگری میتونه عروسی باشه در هرصورت

بازی دنیا رو اینطوری ببینی زیاد جدیش نمیگیری

چون روزی اُون زنـــبـــورای قرمز عزادار میشن

و قمری(یاکریم) عروسی می گیرند...

این نیز بگذرد ...طریقت)

***

خمار می جگرم سوخت، ساغرم رهبر
تهی نکرده، یکی جام دیگرم رهبر

به یک پیاله نسازم، ز بس حریصم من
قدح پیاپی و ساغر، مکررم رهبر

چو مار تشنه دهان باز کرده‌ام ز خمار
ز حلق فاخته، خون کبوترم رهبر

خمار می‌کُشدم ذوق خامشی دارم
به چشم یار که پیمانه پُر ترم رهبر

***

زهد خشک رخم گشته خاک‌سان، بی آب
به چهره آبی از آن آتشّ ترم بدهید

ستور لاغر رم کرده از چراگاهم
به سبزه‌ی خطِ گل‌عارضان سرم بدهید

چنین که گشته تنم لاغر از ریاضت زهد
نه حکمت است که پیمانه لاغرم بدهید

چو (طالب) از ره حکمت فتاده‌ام به کنار
یکی به جانب میخانه رهبرم بدهید .

***

زهری نهان شدست زمان را علاج نیست

این درد بی گمان خسان را علاج نیست

دیوانگی جهالت این زهرِ درد شـــد

باید که جان فشاند جهان را علاج نیست

***

سخت است نهادنی که پیوسته شده

از منصبِ این جهان اگر خسته شده

سهل است آهسته به ممتنع می ماند

از ساقه وُ برگ وُ ریشه وابسته شده *

***

محمدعلی شاه برای کسب مجدد قدرت بر علیه مشروطه چیان مبارزه می کرد و عمده تلاش او از مشهد بود_ او یکبار پس از حمله به مشهد و گرگان و مازندران،شاهرود و دامغان و سمنان را تسخیر کرد ،ولی از عده کمی در ورامین شکست خورد و به عشق آباد پناه برد تا مجددا اقدام کند_ در این ایام در مشهد، صنعت فرش را که یک شرکت آلمانی به نام ای.گ.فارین به تحرک درآورده بود و مواد رنگرزی را از آلمان آورده و بطور رایگان بین رنگرزان مشهد توزیع کرده بود تا بجای رنگهای متداول طبیعی که از هند می آمد، استفاده کنند. رنگرزان مشهد بعد از یکماه رنگهای قبلی طبیعی را بر رنگهای شرکت آلمانی ترجیح دادند و البته این کار بی تاثیر از اقدامات کنسول انگلیس در مشهد نبود.

برای اینکه رنگهای هندی ارزان‌تر تمام شود،کنسول انگلیس تلاش کرد که گمرک مشهد از وزن خالص لاجورد هندی ،حق گمرکی بگیرد. در آن موقع محموله های رنگ هندی در جعبه های چوبی سنگین به مشهد آورده می شد و کنسول انگلیس در مشهد از طریق سفارت انگلیس در تهران می خواهد که دستورالعملی به گمرک مشهد بدهند که از رنگ خالص ،حق گمرک بگیرند و وزن جعبه منظور نشود. این کار صورت گرفت،اما سه ماه طول کشید که چنین رویه ساده ای اصلاح شود. و اینطور شد که انگلیسی ها رقیب اروپایی خود را از صنعت فرش ایران دور کردند.

***

۩۩۩ ☫ برآستان جانان (طریقت)+غزل +حکایت : سنگ زیرین آسیاب ☫ ۩۩۩

حکایت :آسیاب وُ سنگ زیرین
روایت می کنم البته شیرین

زمان: بی مهری دولت وفاق است
بدین خو کرده ام از عهد دیرین

اگر زهر دو عالم کامکارست
بود این شهد نسرین شهد نوشین

کنارت گر غم دنیا بکامست
نمی گردد دلم غمگین وُ سنگین

چو دل بستم به ابروی کمانت
هلالی گشته ام زین بار غمگین

جهان دروازه بان بسیار دارد
پسین روزن گشا : دروازه پیشین

مرا با شهد تو رازی نهان است
نمی داند کسی اسرار شیرین

جهان حیران: سُهیلا مات وُ مبهوت
منم مجنون وُ لیلا هست تنوین

شبی با آن نکیسا :گفتگو بود
چلیپا در کلیسا : مذهب وُ دین

کنیسا وُ کلیسا : شهرآشوب
حموم وُ مسچد وُ خمخانه آیین

بیا در خلوت یارانِ بی غش
بزن جامی به شوق چین وُ وآچین

نباشد نکته ای ازین فزون تر
که انسان آمد از بالا به پایین

به حوآ گفته شد این نکنه آن روز
جوابِ سیب وُ انگورست : تمکین

ز هر سوی افق در انتظارم
که بر گردی به سوی رسم دیرین

زمان: چربست وُ درمان بردباری
صوابِ بردباری هست شیرین

تو ای رعناترین نقشِ جهانــی
مکن هرگز درنگ هستی نگارین

بیابان در خیابان فر عشق است
ز شیراز وُ سپاهان رو به قزوین

بساط دلربایی دلگشائست
به ابروی خم وُ دامان پر چین

درین سودای پُـــر وَهم وُ معلق
یکی خون می خرد وان دیگری خین

حقیقت دیدنِ خوابست ای جان
به تعبیری که دارد ابن سیرین

که طهران گوهر گنج درون بود
بزن بیرون ازین کوی پر از کین

(طریقت) عارفِ فرزانه ای کو

نه عارف مانده قزوین نه خُتن چین

خــُلدستان طریقت(حکایت :سنگ زیرین )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫ برآستان جانان (طریقت)+غزل +غزال ☫ ۩۩۩

غزالِ کنج تنهایی ،قرارش سرنمی آید

پشیمان می شود آخر ولی ازدرنمی آید

نگارم نانجیب است وُ نجابت می کند هردم

دراین دریای طــوفانی پسِ لنگرنمی آید

مرادر انجمن سوزد چنان سوزد که خاکستر

چه؟خاکستر، که خاکستر ازاین پیکرنمی آید

اگردیدی، نفهمیدی چرا غارتگری کردی

توکاری کرده ای شاید از اسکندرنمی آید

توبااین حالِ وآنفسآ غزل های خوشی داری

عزیزمصر هم گردی پیغمبر برنمی آید

نگار از فرط دلتنگی کمی آهسته ساکت شد

چرادیوانگی کردم که شاعـــر برنمی آید

اگرمن دفتر خود را نگارستان بسپارم

قلم پیوسته می آید ولی دفترنمی آید

پناه انجمن آخر همین بیت الغزل باشد

(طریقت ) کنج تنهائی دراین آخرنمی آید

*می سرایم در خیالم با تو درجلوت به جنگ ،
خاطراتم را به صرف چای دعوت به جنگ

میرسی و رو به رویم مینشینی با وقار،
تا در آید از دل دیوانه ی عاشق هوار

حرفمان گل میکندمیخندی ومن مستِ مست،
با نگاهی ازدو چشمت می رود جانم ز دست

از صدای خنده ی ناز تو می گویم مدام،
می کُشی بادانه ی خال لبت ما را به دام

جنگ: در بین من و تو باز جولان میدهد،
موشکِ عقل،وُخرد در سینه فرمان میدهد

خیره برچشمت کنم اصرار پیش من بمان
صبر کن بر این دل غم دیده ی آتشفشان

من برایت از غم دوری حکایت می کنم
از غم شب های تنهایی شکایت می کنم

بی توجه می روی بی آنکه دریابی مرا
میگریزی هردم از پیش نگاه من چرا؟

یادت آور روزهایی که شدی در انجمن
از من و ازعشق میگفتی زِ هرجایی سخن

عاشقم بودی ولی یک باره با پاتک زدی
پس چرا بعدآً سراغ این دل زار آمدی؟

باورت باشد نباشد جان من در بند توست
این هواس پرت من همواره هرجایادتوست

این گلو درچنگ،بغض وخنده تب دارد به لب
می کُشد فکر و خیال تو مرا در نیمه شب

***

خــُلدستان طریقت(حکایت :غزال کنج تنائی )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫ حکایت+ زینهار (طریقت)روایت ☫ ۩۩۩

۩۩۩☫ حکایت :روایت(سعدی فریدون مشیری ) در خط آخر : اشعار ☫۩۩۩

شــنیدم گوســپندی را بزرگــی

رهانیـد از دهـان و دسـتِ گرگـی

‌شـبانگه کـارد در حلقـش بمالیـد

روانِ گوســـپند از وی بــــنالید

کـه از چنگـالِ گـرگم در ربـودی

چو دیدم عاقـبت، گرگم تو بودی

۩۩۩☫خلدستان: چای فرزانه (دوبیتی) روایت خوش رنگ => چپاول(نیرنگ) بدون جنگ ☫۩۩۩

حکایت محبّت بی دریغ من که برای وعظ وخطابه به مجلسی دعوت گرفتند. خشنود حال شدمی که مردمان با آن همه جهل عالمم می دانند و التفات همی دارند و مرا خطیبی خطابه خوان و ناصحی بی غرض وشاید هم بی مرض در شمار خود دارند.

آن شب را تا به صبح مرا خواب در چشمانم قدم ننهاد. فرط خوشحالی از یک طرف و ترس از بر ملاشدن و نمایان شدن جهل و نا دانی ام از سویی سخت مرا غصه دار نمود .از سویی هم اگر آن دعوت را از خویش دریغ نمودمی دو زیان بر من روا می شود. آن که دیگر مرا خطیب نخوانند و دیگر آن که وجه الخطابه ای را از خانواده ام بریده داشتمی. فردا روزکه شد مردی دق الباب کرد. گفتم :کیست؟ اوبنده ی در گفتا:قاصدی از جانب بزرگان. برای تو بزرگی مرکبی آماده داشتمی تا تو را با عزت و حرمت به محل خطبه خوانی در رکابت باشم. قبایی بلند بر تن کردمی. عصایی الوان در دست،و انگشتری هایی عقیق و زمرد در انگشتان،و عبا و ردایی زیبا بر دوش،و کلاهی چون تاجی گران بر سر،سنگین و متین مانند بزرگان روانه شدیم.

وقتی از روی مرکب به روی زمین نزول همی کردمی،بزرگانی مرا مورد الطاف قرار دادندی. از جمله نسوان که هر کدامشان منصبی را دارا بودندی. با وقار و به تقلید از اکابر مرا به محلی که باید گویندگی نمایم ورود دادند. ولی دریغ از یک مرد، آن جا معلومم گردید که من خطابه خوان جامعه ی نسوان شدمی، با خود اندیشه کردمی که این چه کار بیهوده ای است؟ مرا با جمعیت نسوان چه کار؟اینان گفته های شویشان را به ارزنی بر نتابند. مرا چه بتوانم در سر اینان حرفی فرو برم. چون بر کسی پوشیده نباشدکه این جماعت را از مردان خوش نیاید. در همین حال مرا یاد آمد که از شتر سوالی در گذشته گردیده که: ای شتر! ما را خبر بده که تو را سربالایی خوش آید یا سرازیری؟

شتر جواب عرضه می دارد: بر هر سه لعنت، شتر را گفته دارند که: ما دو چیز را پرسیدن کردیم. شتر می‌گوید:اگر زن بر من سوار همی شود از همه بدتر می باشد.ولی مرا دیگر چاره ی در کف نمانده بود و از ترس فرداها تا توانستمی در باب خصایل نکوی زنان خطابه داشتمی. من پیش بینی و دور اندیشه داشتم که روزی برسد که زن ذلیلان عاقلان و بزرگان شهر و دیار خویش باشند.هر کس زن ذلیل تر باشد او فهیم تر معرفی باشد. در آن دوره مردها ترقی نمی نمایند جز با قبولی زن ذلیلی.همیان پولشان دردست زنانشان خواهد بود.بی مشورت وبی اجازه ی زنهاشان سفرنکنند و مهمانی نروند و ندهند.در آن دوره از پدرشان حضرت آدم هم زن ذلیل تر می شوند که همه ی بهشت را زن ذلیلانه واگذار نمود .

با خویش اندیشه همی کردم که دوره ای بیاید که مردها فقط اسم مردان را همی داشته باشند.و از روی ترس از زنشان والدین خود را رها نمایند و یا به مکانی مخصوص برده یا از خانه به در کنند.چون مردان آینده را بی اختیار همی دانم من خطابه ای در خور،برایشان خواندمی و این شعر را در اخر خطبه دو بار تقدیم داشتمی تا زن ذلیلی خویش را هم اعلامیه نموده باشمی. که ناگه کسی آهسته در گوشم گفته کرد :بس نما قاسم ملا، تو به همین مقدار آبروی مردان بردن کفایه کن تو را چه به خطابه و سخنوری ؟

سعادت خواهی ار در زندگانی

محبت کن محبت تا توانی

محبت کن به فرزند وزن خویش

که می باشند این دو یار جانی

زنی که چون گل بی خار باشد

ترا در زندگی غمخوار باشــــد

روا نبود که آن شایسته بانو

ز افعال تو در آزار باشنـــــــد

و در پایان

اگر مرد عزیز و بی بدیلی / مبارک بر تو باشد زن ذلیلی

چایِ فرزانه کنم نوش بسی خوش رنگ است

چایِ فرزانه کنم نوش بسی خوش رنگ است
جابجا می شوم ازجامِ جم این جا تنگ است

میز صبحانه بدون عسل ایــرانی
در خرابات مغان - کارِ دلِ من لنگ است

بهترین رایحه ی صبح از آغوش تو شد
نان داغِ دَم صبح سنگکی شب رنگ است

ماهتابِ لب حوض است که شب می تابد
بین فرزانه وُ من رزمِ بدون جنگ است

می پرد خواب شبِ شعر غزلهای مرا
چون که فرزانه سحر در طلب آهنگ است

دوست دارم بشود پیشکِشِ فرزانه
کو رقیبانِ (طریقت ) همگی اَلدَنگ است

https://eitaa.com/22176079/4837

دوست دارم بشود پیشکِشِ فرزانه

کو رقیبانِ (طریقت ) همگی اَلدَنگ است

)۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

جابجا می شوم ازجامِ جم این جا تنگ است

میز صبحانه بدون عسل ایــرانی
در خرابات مغان - کارِ دلِ من لنگ است

بهترین رایحه ی صبح از آغوش تو شد
نان داغِ دَم صبح سنگکی شب رنگ است

ماهتابِ لب حوض است که شب می تابد
بین فرزانه وُ من رزمِ بدون جنگ است

می پرد خواب شبِ شعر غزلهای مرا
چون که فرزانه سحر در طلب آهنگ است

۩۩۩☫خلدستان: حکایت (دوبیتی) روایت آمال مردم => چپاول(کهنه جامگان) اموال مردم ☫۩۩۩

آنانکه نـان به نــرخ روزخـورند بیـنواترند!

این کهنه جامگان به جهان، بی ریاترند

نان می بُرند وُ سفره‌ی تزویر گسترند !؟

خرخاکیان زِ خرصفتان ، بی حیـاترند...*

...مارها،قورباغه‌ها را می خوردند و قورباغه‌ها از این نابسامانی بسیار غمگین بودند،تا اینکه قورباغه‌ها علیه مارها به لک لک‌ها شکایت کردند.

🌻لک لک‌ها تعدادی از مارها را خوردند و بقیه را هم تار و مار کردند و قورباغه‌ها از این حمایت شادمان شدند.

🌻طولی نکشید که لک لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه‌ها !!!

🌻قورباغه‌ها ناگهان دچار اختلاف دیدگاه شدند!🐸🐸
عده ای از آنها با لک لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند.🐍

🐛مارها بازگشتند ولی این بار همپای لک لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند!🐑
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند.🐊

ولی تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است !🔎
نمیدانستن توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان؟!⚫

دشت ما گرگ اگر داشت نمی‌نالیدیم;🐈
نیمی از گله ما را سگ چوپان خورده است..🐕

۩۩۩☫خلدستان: حکایت (دوبیتی) روایت آمال مردم => چپاول(کهنه جامگان) اموال مردم ☫۩۩۩

آنانکه نـان به نــرخ روزخـورند بیـنواترند!

این کهنه جامگان به جهان، بی ریاترند

نان می بُرند وُ سفره‌ی تزویر گسترند !؟

خرخاکیان زِ خرصفتان ، بی حیـاترند...*

...مارها،قورباغه‌ها را می خوردند و قورباغه‌ها از این نابسامانی بسیار غمگین بودند،تا اینکه قورباغه‌ها علیه مارها به لک لک‌ها شکایت کردند.

🌻لک لک‌ها تعدادی از مارها را خوردند و بقیه را هم تار و مار کردند و قورباغه‌ها از این حمایت شادمان شدند.

🌻طولی نکشید که لک لک‌ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه‌ها !!!

🌻قورباغه‌ها ناگهان دچار اختلاف دیدگاه شدند!🐸🐸
عده ای از آنها با لک لک‌ها کنار آمدند و عده‌ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند.🐍

🐛مارها بازگشتند ولی این بار همپای لک لک‌ها شروع به خوردن قورباغه‌ها کردند!🐑
حالا دیگر قورباغه‌ها متقاعد شده‌اند که انگار برای خورده شدن به دنیا آمده اند.🐊

ولی تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است !🔎
نمیدانستن توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان؟!⚫

دشت ما گرگ اگر داشت نمی‌نالیدیم;🐈
نیمی از گله ما را سگ چوپان خورده است..🐕

***

.

دریا اگر دلتنگ باشد وقتِ شعر است

هرکجا خری هم لنگ باشد وقت شعر است

قاضی اگر الدنگ باشد وقتِ شعر است

حاکم اگر در جنگ باشد وقت شعر است

.

هرجا خودش را وِل کند پایانِ شعر است

قاضی اگر قل قِل کند پایانِ شعر است

هرجا خری دل دل کند پایانِ شعر است

دریا اگر قُل قُل کند پایانِ شعر است

نادرشاه افشار پیشخدمت شوخ‌طبع و خوش‌مزّه‌ای داشت که هنگام فراغت نادر از کارهای روزمره، با لطایف و ظرایف خود زنگار غم و غبار خستگی و فرسودگی را از ناصیه‌اش می‌زدود. نظر به علاقه و اعتمادی که نادرشاه به این پیشخدمت داشت، دستور داد غذای شام و ناهارش با نظارت پیشخدمت نامبرده تهیه و طبخ شود و حتی به‌وسیله همین پیشخدمت به حضورش آورده شود تا ضمن صرف غذا، از خوش‌مزگی‌ها و شیرین‌زبانی‌هایش نیز روحاً استفاده کند.
روزی برنامه غذایی نادرشاه خورشت بادنجان بود و چون بادنجان به‌خوبی پخته و مأکول شده بود، نادر ضمن صرف غذا از فواید و مزایای بادنجان تفصیلاً سخن گفت.پیشخدمت زیرک و کهنه‌کار نه‌تنها اظهارات نادرشاه را با اشارت سر و گردن و بالا و پایین کردن چشم و ابرو تصدیق و تأیید کرد، بلکه خود نیز در پیرامون مقوی، مغذی، مشهی و مأکول بودن بادنجان دادِ سخن داد و حتی پا را فراتر نهاده، ارزش بهداشتی آن را به آب حیات رسانید!

چند روزی از این مقدمه گذشت و مجدداً خورشت بادنجان برای نادر آوردند. اتفاقاً در این برنامه غذایی، بادنجان به‌خوبی پخته نشده بود و به طبع و ذائقه نادرشاه مطبوع و مأکول نیامد؛ لذا برخلاف گذشته، و شاید برای آن‌که پیشخدمت را در معرض امتحان قرار دهد، از بادنجان به‌سختی انتقاد کرد و با قیافه‌ای برافروخته گفت:
«این‌که می‌گویند بادنجان باد دارد، نفاخ است، ثقیل‌الهضم و ناگوار است، دروغ نگفته‌اند.»
خلاصه بادنجان بیچاره را از هر جهت به باد طعن و لعن گرفت و از هیچ دشنامی در مذمت آن فروگذار نکرد.
پیشخدمت موقع‌شناس که درسش را خوب آموخته بود، بدون آن‌که ماجرای چند روز قبل را به روی خود بیاورد، با نادرشاه هم‌صدا شد و هرچه از ضرر و زیان بعضی گیاهان و نباتات در حافظه داشت، بی‌دریغ نثار بادنجان کرد و گفت:
«اصولاً بادنجان با سایر گیاهان خوراکی قابل مقایسه نیست؛ زیرا به همان اندازه که مثلاً کدو از جهت تغذیه و تقویت مفید و سودمند است، خوراک بادنجان به حال معده و امعا و احشای بدن مضر و زیان‌بخش می‌باشد! بادنجان نفاخ است، بله قربان! بادنجان باد دارد، بله قربان!»
نادرشاه که با گوشه چشم ناظر ادا و اطوار مضحک پیشخدمت و بیانات پرطمطراق او در مذمت بادنجان بود، سر بلند کرد و گفت:
«مرتکه احمق! بگو ببینم اگر بادنجان تا این اندازه زیان‌آور است، پس چرا روز قبل آن همه تعریف و تمجید کردی و از نظر مغذی و مقوی بودن، آن را آب حیات خواندی؟ این‌که گفته‌اند دروغگو را حافظه نیست، بیهوده نگفته‌اند.»
پیشخدمت بی‌درنگ پاسخ داد:
«قربان، من نوکر بادنجان نیستم؛ من نوکر قبله عالم هستم. هرچه را که قبله عالم بپسندد، مورد پسند من است. پریروز اگر طرفدار بادنجان بودم، از آن جهت بود که قبله عالم از آن خوشش آمده بود. امروز نیز به پیروی از عقیده و سلیقه سلطان، وظیفه دارم دشمن آن باشم!»

خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#✍ محمد مهدی #طریقت

۩۩۩ ☫ خلدستان (طریقت)غزل:سوگند= دفتر ، قلم ☫ ۩۩۩

کی توانم که ز چشمان تو فرمان نبرم؟
جرعه‌ای از لب شیرین تو ای جان نبرم
کس نداند گل من، بی‌‌خبر از خویشتنم
تا که یک لحظه خبر، از رُخ جانان نبرم
من به آغوش تو محتاج‌ تر از نان شبم
شب هجران تو را، کاش به پایان نبرم!
گفته بودم بکِشم نقشه‌ای از ماه رُخَت
سخن از مهر فلک، ای مه رخشان نبرم
پای دل در خم گیسوی پریشان تو شد
تا که دیوانه‌صفت حرمت انسان نبرم
همه دانند که داروی دلم نزد تو است
دل سرگشتهٔ خود را پی درمان نبرم؟
از ازل حکم دلم لعبت لب‌های تو بود
من دگر کام دل از لعل بدخشان نبرم
تو همان باغ بهاری، به(طریقت) سوگند
با تو ای باغ اِرَم زیره به کرمان نبرم

سروده‌ای عرفانی از فیض کاشانی)

گفتم : كه روي خوبت ، از من چرا نهان است؟

گفتا : تو خود حجابي ، ورنه رخم عيان است !
گفتم : كه از كه پرسم ، جانا نشان كويت ؟

گفتا : نشان چه پرسي ، آن كوي بي نشان است !
گفتم : مرا غم تو خوش‌تر ز شادماني

گفتا : كه در ره ما ، غم نيز شادمان است !
گفتم : كه سوخت جانم ، از آتش نهانم

گفت : آن كه سوخت او را ، كي ناله يا فغان است !
گفتم : فراق تا كي ؟ گفتا : كه تا تو هستي

گفتم نفس همين است ؟ گفتا : سخن همان است !
گفتم : كه حاجتي هست ، گفتا : بخواه از ما

گفتم : غمم بيفزا ، گفتا كه رايگان است !
گفتم : ز فيض بپذير ، اين نيمه جان كه دارد

گفتا : نگاه دارش ، غم‌خانه تو جان است

الا ای آهوی وحشی کجایی
مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بی‌کس
دد و دامت کمین از پیش و از پس
بیا تا حال یکدیگر بدانیم
مراد هم بجوییم ار توانیم
که می‌بینم که این دشت مشوش
چراگاهی ندارد خرم و خوش
که خواهد شد بگویید ای رفیقان
رفیق بیکسان یار غریبان
مگر خضر مبارک پی درآید
ز یمن همتش کاری گشاید
مگر وقت وفا پروردن آمد
که فالم لا تذرنی فرداً آمد
چنینم هست یاد از پیر دانا
فراموشم نشد، هرگز همانا
که روزی رهروی در سرزمینی
به لطفش گفت رندی ره‌نشینی
که ای سالک چه در انبانه داری
بیا دامی بنه گر دانه داری
جوابش داد گفتا دام دارم
ولی سیمرغ می‌باید شکارم
بگفتا چون به دست آری نشانش
که از ما بی‌نشان است آشیانش
چو آن سرو روان شد کاروانی
چو شاخ سرو می‌کن دیده‌بانی
مده جام می و پای گل از دست
ولی غافل مباش از دهر سرمست
لب سر چشمه‌ای و طرف جویی
نم اشکی و با خود گفت و گویی
نیاز من چه وزن آرد بدین ساز
که خورشید غنی شد کیسه پرداز
به یاد رفتگان و دوستداران
موافق گرد با ابر بهاران
چنان بیرحم زد تیغ جدایی
که گویی خود نبوده‌ست آشنایی
چو نالان آمدت آب روان پیش
مدد بخشش از آب دیدهٔ خویش
نکرد آن همدم دیرین مدارا
مسلمانان مسلمانان خدا را
مگر خضر مبارک‌پی تواند
که این تنها بدان تنها رساند
تو گوهر بین و از خر مهره بگذر
ز طرزی کآن نگردد شهره بگذر
چو من ماهی کلک آرم به تحریر
تو از نون والقلم می‌پرس تفسیر
روان را با خرد درهم سرشتم
وز آن تخمی که حاصل بود کشتم
فرحبخشی در این ترکیب پیداست
که نغز شعر و مغز جان اجزاست
بیا وز نکهت این طیب امید
مشام جان معطر ساز جاوید
که این نافه ز چین جیب حور است
نه آن آهو که از مردم نفور است
رفیقان قدر یکدیگر بدانید
چو معلوم است شرح از بر مخوانید
مقالات (طریقت) گو همین است
که سنگ‌انداز هجران در کمین است

( صفحه جدید )۩#محمد مهدی #طریقت

۩۩۩☫اشعار(طریقت)بداهه :بدیع = نو تازه ☫۩۩۩

چون زخم ترک خورده وُ با زهر کبودیم
چشمیم وُ تماشاگر رقصیدن عودیم

می رقصد وُ در هر قدمش لاله وُ نسرین
ما سنگ تر از قبل بسی در تَـهِ رودیم

ما غـیرتمان بسته به این است گوئیم
از شعله برانگیخته خاکستر دودیم

تن رعشه گرفتیم که با غیر نشسته ست
از همّـتمان بود، که گفتند: حسودیم

در گلشن ما چنگ نوازند که تاریم
تاریخ نوشته است بسی تار که پودیم

آئین پریشانی ما دیر به دیر است
شادی صفتانیم به لبخند که زودیم

بر عرش اگر رستن قندیل فراز است
در فــرش همانیم، فرازیم و فرودیم

یک روز میاید و بماند که چه دیر است
روزی که نفهمد که چه گفتیم و که بودیم

اشعارِ(طریقت) که بداهه است دراینجا
اشعارِ بدیع است ز تو تازه سرودیم

'نسل انتقالی به پایان راه نزدیک میشود''*

اگر متوسط سن رزمندگان دفاع مقدس را ۲۳ سال در نظر بگیریم و سال ۶۳ را متوسط هشت سال دفاع مقدس محاسبه کنیم، سن متوسط بازماندگان دفاع مقدس (رزمندگان، جانبازان و آزادگان) در سال ۱۴۰۰ باید عددی حدود ۶۰ سال باشد و البته آسیب های روحی و جسمی وارده به این افراد، آنان را مشابه پیرمردانی ۷۰ تا ۸۰ ساله (بسته به نوع و شدت آسیب های روحی و جسمی) نشان می‌دهد.

دیگر خبری از والدین شهدا نیست و تقریبا پدران و مادران شهدا به آخر خط رسیده اند و جمعیت بسیاری از آنان به فرزندان خود پیوسته اند.آرام آرام جانبازان، ایثارگران و رزمندگان بار و بندیل سفر را می بندند تا به رفقای آسمانی خود بپیوندند و تقریبا هر روزه در هر کوی و برزنی صدای لا اله الا الله را برای تشییع اینان می شنویم.تا ده سال آینده، اگر خبرنگارانی هوس مصاحبه و گفتگو با یکی از رزمندگان زنده مانده از جنگ و دفاع مقدس را داشته باشند باید شهر به شهر، کوه به کوه و دیار به دیار، روزها و ماهها، بگردند، تا شاید بتوانند یک کهنه سرباز پیر و فرتوت را، که نای سخن گفتن ندارد ، پیدا کنند تا مصاحبه ای نمایند: اگر دوباره جنگی شروع شد و ما نبودیم از قول ما *رزمندگان دیروز* به *رزمندگان فردا* بگوئید:در حین مبارزه با دشمن متجاوز، به *بعد از جنگ* هم بیاندیشید.مبادا *ارزش‌ها* در خاکریزها جا بماند، و ارزش ها، مثل امروز، *عوض* شود و *عوضی‌ها* ارزشمند شوند.

می بینید که چگونه ما را *غریبه* می‌پندارند
!
آن روزها:
*قطار قطار* می رفتیم.. *واگن واگن* بر می گشتیم.
*راست قامت* می رفتیم.. *کمر خمیده* بر می گشتیم.
*دسته دسته* می رفتیم. *تنها تنها* بر می گشتیم.
بی‌هیچ استقبال و جشن و سروری.
فقط *آغوش گرم مادری* چشم انتظارمان بود و دگر هیچ..!
اما مردانه، ایستادیم...
باور کنید که:
ما هم دل داشتیم،
فرزند و عیال و خانمان ‌داشتیم.
اما با

*دل* رفتیم... *بی‌دل* برگشتیم.
با *یار* رفتیم... با *بار* بر گشتیم.
با *پا* رفتیم... با *عصا* بر گشتیم.
با *عزم* رفتیم... با *زخم* برگشتیم.
با *شور* رفتیم... با *شعور* برگشتیم.

ما اکنون *پریشان* هستیم.
اما *پشیمان* نیستیم.
*ما* همان کهنه *رزمندگان* پیاده‌ایم که *سواری* نیاموخته‌ایم.

*ما* همان هایی هستیم که به *وسوسه‌ی قدرت* نرفته بودیم.
می‌دانید *تعداد ما* در هشت سال جنگ، چند نفر بود؟؟؟
*۳/۵* درصد از کل جمعیت ایران!!!
اما *مردانگی* را *تنها* نگذاشتیم.
ما *غارت* را آموزش ندیده بودیم. رفتیم و *غیرت* را تجربه کردیم.

اکنون نیز *فریاد* می‌زنیم که:

این *حرامیان یقه سفیدان قافله‌ی اختلاس* از ما نیستند...
*این گرگانی که صد پیراهن یوسف را دریده‌اند* از ما نیستند .
این *خرافات خوارج ‌‌‌پسند* وصله ی مرام ما نیست.

ما *استخوان در ‌گلو* و *خار در چشم*، از *وضعیت امروز مردم خوبمان* شرمنده‌ایم,,
شرمنده ایم، با صورتی سرخ.

شرمنده ایم، با دستانی که در فکه و شلمچه و مجنون و هور و ارتفاعات غرب جا مانده است،ای همه ی آنانی که *احساس پاک* را می شناسید!*ما*، اگر به جبهه نمی‌رفتیم، با دشمنی که به تلافی قادسیه، برای هلاک مردم و میهن مان ایران، آمده بود، چه می کردید؟شما را به آن خون شهیدان، ما را *بهتر قضاوت* کنید.حساب اندکی از ما که *آلوده* شدند و *شرافت* خود را فروختند، را به پای ما ننویسید.*بگذارم و بگذرم*
سربازم و هرگز نکنم پشت به میدان
گر سر برود من نروم از سر پیمان
ای خاک مقدس که بود نام تو ایران
فاسد بود آن خون که به پای تو نریزد‌!؟

تقدیم به خانواده های محترم شهدا و جانبازان و ایثارگران هشت سال دفاع مقدس که مرد و مردانه از وجب به وجب این خاک حراست نمودند.

خــُلدستان طریقت(برآستان جانان )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫ذکر یارب یاربی از (شرح) یارب بیشتر ☫۩۩۩

قانون عشق! حضرت دلبر! سرای من!

عالیجناب! سوگلی خوش ادای من!
بانوی شعر!حضرتِ افسون گر غزل!

ابری تر است حال شما جا ن فضای من ...
شیرین تر از خیالی و می بافمت هنوز

هردَم بباف موی خودت را به جای من ...
هرشب که شام خواب مرا از تو پُر کند

جانا! خوش آمدی به شب شعر های من ...

خُمسِ لبم مالِ تو سهم امام از شبات

بوسه بگیر وُ بده ،چون عسل از آن لبات

بوس وُ بغل سهم من ،شهد و شکر شد زکات

طرحِ (طریقت) شده حافظ وُ شاخِ نبات

روزها بی تاب وُ تب دیوانه‌ام، شب بیشتر
روزهــا دلتنگ هم، امّــا من اغــلب بیشتر

عکس می‌گوید که او آشفته گیسو دیدنی‌ست
قــاب می‌گوید که: با گیسو مرتب بیشتر

تا تورا من دیده ام گفتم: مــرا ترکم مَــکن،
ذکر یارّب ،یارّبی از شرح یارَبّ بیشتر

حرف‌هایت از نوازش‌های تو شیرین‌تر است
از هر انگشتت هنر می‌ریزد از لب، بیشتر

یک اتاق و لقمه‌ای نان و کمی آغوش او
من چه می‌خواهم مگر از این مطلب بیشتر

آخر بنفشه حاجتِ رندان روا کند
ایزد گناه بخشد وُ دفــعِ بلا کند

ساقی بنفشه جامِ نگهدار شهسوار
دَم بر نیاوَرَد، که جهان پُر‌بلا کند

اُستاد از این غَمان برسد مژدهٔ امان
هم شاعری به عهدِ امانت وفا کند

هم دلبری خوش‌آید و هم پرتو ای صنم
از لذتی زِ گفته ی پیشین خدا کند

در جاده ‌ای که ماهِ فضائل عسل بود
فهمِ قویْ نما کهْ فضولی چرا کند؟

مطرب بزن ترانه ی انصار بهر من
هر کو نه این ترانه سُراید خطا کند

مارا که دردِ عشق و بلای خُمار کُشت
یا وصلِ پرتو از میِ صافی دوا کند

جان رفت از (طریقت) وُ حافظ به عشق گفت
مریم‌دَمی "بنفشه:به احیایِ ما کند

دامن به تماشای جهان چیده انجمن
کــو؟ باغـــبانِ خــــزان‌دیده انجمن

اعضایِ گل نچیدن و از ناله‌ های خوش
از خیر گل به چیده و ناچیده انجمن

گامی نهاده ایم به این محفل عجیب
از همرهی مردم سنجیده انجمن

بس پند که هاتف ز ره لطف به ما داد
دادیم گران گوش که نشنیده انجمن

ما غنچه‌ی بی‌طالع ایامِ خزانیم
از شاخه دمیدیم پسندیده انجمن

از طعنه‌ی بی‌حاصلی از بسکه خمیدیم
چون بید سرافکنده و رنجیده انجمن

معلوم نشد هیچ ازین هستی موهوم
بی‌خواست رسیدیم که فهمیده انجمن

از فکر به مضمون قضا ره نتوان برد
پشتک زده قاضی پیچیده انجمن

با پیر (طریقت) به مغان جای نکردیم
در مسلک ارباب خِرَد بالـــیده انجمن .

ما و مجنون درس عشق از يک اديب آموختيم

او به ظاهر گشت عاشق، ما به معنى سوختيم

هرچه بینی در جهان دارد عوض

در عوض گردد تو را حاصل، غرض

بی‌عوض، دانی چه باشد در جهان؟

عمر باشد، عمر، قدر آن بدان!

شیخ بهایی

چه نماز باشد آن را ... (سعدی)

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی

تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد

✍️محمّدمهدی طریقت

۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#✍ محمد مهدی #طریقت

خلدستان : حکایت ، روایت =>طریقت (در ادامه برای علاقمندان)

☫ برآستان جانان:حکایت+خلدستان +روایت ☫۩۩

مرد نادانى درد چشم سخت گرفت و به جاى پزشك نزد دامپزشك رفت. دامپزشك همان دارویى را كه براى درد چشم حیوانات تجویز مى كرد به چشم او كشید و او كور شد. او از دست دامپزشك شكایت كرد. دادگاه دو طرف دعوا را حاضر كرده و به محاكمه كشید. راى نهایى دادگاه این شد كه قاضى به دامپزشك گفت: برو هیچ تاوانى بر گردن تو نیست، اگر این كور، خر نبود براى درمان چشم خود نزد دامپزشك نمى آمد.هدف از این حكایت آن است كه: هر كس کارى را به شخص ناآزموده و غیر متخصّص واگذارد، علاوه بر این كه پشیمان خواهد شد، در نزد خردمندان به عنوان كم‌خرد و سبك‌سر خوانده خواهد شد.

ندهد هوشمند روشن‌راى
به فرومایه كارهاى خطیر
بوریاباف اگر چه بافنده است
نبرندش به كارگاه حریر

#گلستان_سعدی

روزها بی تاب وُ تب دیوانه‌ام، شب بیشتر
روزهــا دلتنگ هم، امّــا من اغــلب بیشتر

عکس می‌گوید که او آشفته گیسو دیدنی‌ست
قــاب می‌گوید که: با گیسو مرتب بیشتر

تا تورا من دیده ام گفتم: مــرا ترکم مَــکن،
ذکر یارّب ،یارّبی از شرح یارَبّ بیشتر

حرف‌هایت از نوازش‌های تو شیرین‌تر است
از هر انگشتت هنر می‌ریزد از لب، بیشتر

یک اتاق و لقمه‌ای نان و کمی آغوش او
من چه می‌خواهم مگر از این مطلب بیشتر

۩۩۩ ☫ مثنوی (طریقت) حکایت / روایت ☫ ۩۩۩

شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

دیدی آن تُرکِ خَتا دشمن جان بود مرا

گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم

منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشم

آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرحِ داغِ دلِ پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرقِ خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم

دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ درد

بر سر آتشِ جورِ تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آنچه جان کَنْد تنم، عمر حسابش کردم

خــُلدستان طریقت

(حکایت :شعر )۩محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم

☫ برآستان جانان:حکایت+خلدستان +روایت ☫۩۩

مرد نادانى درد چشم سخت گرفت و به جاى پزشك نزد دامپزشك رفت. دامپزشك همان دارویى را كه براى درد چشم حیوانات تجویز مى كرد به چشم او كشید و او كور شد. او از دست دامپزشك شكایت كرد. دادگاه دو طرف دعوا را حاضر كرده و به محاكمه كشید. راى نهایى دادگاه این شد كه قاضى به دامپزشك گفت: برو هیچ تاوانى بر گردن تو نیست، اگر این كور، خر نبود براى درمان چشم خود نزد دامپزشك نمى آمد.هدف از این حكایت آن است كه: هر كس کارى را به شخص ناآزموده و غیر متخصّص واگذارد، علاوه بر این كه پشیمان خواهد شد، در نزد خردمندان به عنوان كم‌خرد و سبك‌سر خوانده خواهد شد.

ندهد هوشمند روشن‌راى
به فرومایه كارهاى خطیر
بوریاباف اگر چه بافنده است
نبرندش به كارگاه حریر

#گلستان_سعدی

ما را همه شب نمی‌برد خواب

ای خفته روزگار دریاب

در بادیه تشنگان بمردند

وز حله به کوفه می‌رود آب

ای سخت کمان سست پیمان

این بود وفای عهد اصحاب

خار است به زیر پهلوانم

بی روی تو خوابگاه سنجاب

ای دیده عاشقان به رویت

چون روی مجاوران به محراب

من تن به قضای عشق دادم

پیرانه سر آمدم به کُتّاب

زهر از کف دست نازنینان

در حلق چنان رود که جُلّاب

دیوانه‌ی کوی خوبرویان

دردش نکند جفای بواب

سعدی نتوان به هیچ کشتن

اِلّا به فراق روی احباب

***

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی

حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست

تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند

کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت

کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش

از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

***

ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود

گویند سنگ لَعل شود در مَقامِ صبر

آری شود، ولیک به خونِ جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

کز دستِ غم خلاصِ من آن جا مگر شود

از هر کرانه تیرِ دعا کرده‌ام روان

باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیثِ ما بَرِ دلدار بازگو

لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیایِ مِهر تو زر گشت رویِ من

آری به یُمْنِ لطفِ شما خاک زر شود

در تنگنایِ حیرتم از نخوت رقیب

یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرِ حُسن بِباید که تا کسی

مقبولِ طبعِ مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخِ وصل راست

سرها بر آستانهٔ او خاک در شود

حافظ چو نافهٔ سرِ زلفش به دستِ توست

دم درکش ار نه بادِ صبا را خبر شود

حمید↘ ^{محمد مهدی طریقت}

۩خــُلدستان طریقت(مولانا +شبِ شعر+اسپند)۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫ذکر یارب یاربی از (شرح) یارب بیشتر ☫۩۩۩

روزها بی تاب وُ تب دیوانه‌ام، شب بیشتر
روزهــا دلتنگ هم، امّــا من اغــلب بیشتر

عکس می‌گوید که او آشفته گیسو دیدنی‌ست
قــاب می‌گوید که: با گیسو مرتب بیشتر

تا تورا من دیده ام گفتم: مــرا ترکم مَــکن،
ذکر یارّب ،یارّبی از شرح یارَبّ بیشتر

حرف‌هایت از نوازش‌های تو شیرین‌تر است
از هر انگشتت هنر می‌ریزد از لب، بیشتر

یک اتاق و لقمه‌ای نان و کمی آغوش او
من چه می‌خواهم مگر از این مطلب بیشتر

آخر بنفشه حاجتِ رندان روا کند
ایزد گناه بخشد وُ دفــعِ بلا کند

ساقی بنفشه جامِ نگهدار شهسوار
دَم بر نیاوَرَد، که جهان پُر‌بلا کند

اُستاد از این غَمان برسد مژدهٔ امان
هم شاعری به عهدِ امانت وفا کند

هم دلبری خوش‌آید و هم پرتو ای صنم
از لذتی زِ گفته ی پیشین خدا کند

در جاده ‌ای که ماهِ فضائل عسل بود
فهمِ قویْ نما کهْ فضولی چرا کند؟

مطرب بزن ترانه ی انصار بهر من
هر کو نه این ترانه سُراید خطا کند

مارا که دردِ عشق و بلای خُمار کُشت
یا وصلِ پرتو از میِ صافی دوا کند

جان رفت از (طریقت) وُ حافظ به عشق گفت
مریم‌دَمی "بنفشه:به احیایِ ما کند

دامن به تماشای جهان چیده انجمن
کــو؟ باغـــبانِ خــــزان‌دیده انجمن

اعضایِ گل نچیدن و از ناله‌ های خوش
از خیر گل به چیده و ناچیده انجمن

گامی نهاده ایم به این محفل عجیب
از همرهی مردم سنجیده انجمن

بس پند که هاتف ز ره لطف به ما داد
دادیم گران گوش که نشنیده انجمن

ما غنچه‌ی بی‌طالع ایامِ خزانیم
از شاخه دمیدیم پسندیده انجمن

از طعنه‌ی بی‌حاصلی از بسکه خمیدیم
چون بید سرافکنده و رنجیده انجمن

معلوم نشد هیچ ازین هستی موهوم
بی‌خواست رسیدیم که فهمیده انجمن

از فکر به مضمون قضا ره نتوان برد
پشتک زده قاضی پیچیده انجمن

با پیر (طریقت) به مغان جای نکردیم
در مسلک ارباب خِرَد بالـــیده انجمن .

✍️محمّدمهدی طریقت

۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#✍ محمد مهدی #طریقت

خلدستان : حکایت ، روایت =>طریقت (در ادامه برای علاقمندان)

<<< انجمن شعر <<< در ادامه مطلب<<<