۩۩۩ ☫ ادبیات فارسی: حکایات حکیمانه(تذکرة اولیاو عطار) حج : عبدالله ۩۩۩

دُر نهان انجمن است ای رفیق
کشتیِ سرگشته به دریا غریق

پرده بر انداز وُ صفا کن شبی
آن که جفا کرد به ویرانگری

بگذرد این عمر درآن وُ دمی
آدم وُ حوا شده یک عالمی

در پی گنجی که بنی آدمند
آدمیانند بسی آز مـنــد

گنج توئی پرده بر افکن زخود
تا بشوی گنج زمین از نخود

هیج مگرد از پی بیراهه ای
راه عیان است تو سلانه ای

گردشِ منظومه جهان می دَود
کز پی اش آرامشِ جان می دَود

آنچه گذشت است وُ برفتش رها
میوه رسید است درختش رها

تا که زمان داری وُ یاری بپَر
سوز وُ صدا بر سرکاری بپَر

همره خوبان جهانی خوش است
کشتیِ بشکسته به دریا هوش است

***

طواف عشق میخواهی، بیا دل را زیارت کُن
شبیه قطره ی باران، کمی دل را عبادت کُن

نظــیرقــطره ای باران، تلاوت کن اشارت را
زِ هربوسه به خاک دل،لبی تر کن عیادت کُن

بزن برهم تو قانون را،بشور آئین نخوت را
فقط یک شب شبیه من،به عقل خود عنانت کُن

گمانم مزه ی سجده،بُوَد شیرینتراز شیرین
به فرهاد دلت برگو،کمی امشب نجابت کُن

دل سجاده بی تاب است،برای سجده های تو
درآغوش نمازِخود،خدایت را رعادت کُن

همانند غروبی که،شبیه رنگ پاییز است
توهم با رنگ رخسارت،به شاعر هم حسادت کُن

بسوزامشب ولی آرام،که پروانه دمی خوابید
برای این (طریقت) هم، دمی مشق لطافت کُن

امشب بیا واز لب من یک غزل بگیر
از شهد شعرهای زلالم عسل بگیر

امشب برای گریه ام آغوش لازم است
تا این بهانه هست مرا در بغل بگیر

ای لات لا ابالی مستِ تبر به دست
بشکن وَ جان تازه ای از این هبل بگیر

حافظ که ترک ساقی و ساغر نمی کند
فالی برایم از لب شیخ اجل بگیر

با آن نگاه روشن و گرمت شبی مرا
از چشم های یخ زده ی مبتذل بگیر

قفلِ غزل بجز به لبت وا نمی شوند

امشب بیا و از لب ِ شاعر غزل بگیر

..****

༺࿇🤍࿇༻

چشمانِ تو پُر واژه‌ترین شعر جهان‌ست هنوزم
هر مژه‌ات از"تیرِ" نگاهی به کمان‌ست هنوزم

ابروی کمانت زده تیری به دل سرخ شقایق
هر غمزه‌ی تو با دل من خط و نشان‌ست هنوزم

ازچشم و دلت روشنِ سوسوی ستاره، است
گوشم به‌در وُ چشمه‌یِ‌دل، خون، فَوَران‌ست هنوزم

در باغ غزل، دلخوش دیدار تو هستیم ولیکن
آه از لب من‌، هر نفسش آه و فغان‌ست هنوزم

بر بستر سبزه گل و چشمه، به سراب قدم تو
دیبای چمن، در قدمت جامه‌دران‌ست هنوزم

در باغ قناری زده چه‌چه دف و سنتور و کمانچه
بر جام غزل هر دو لبت بوسه‌زنان‌ست هنوزم

در کوچه‌ی مهتاب چکیده غزلِ هق‌هقِ باران،
چشمانِ تو حیرانِ "نگاهِ دگران‌ست" هنوزم

از شعرِ(طریقت) نتوان‌گفت‌که‌امشب نفس‌ِصبح
بر صورت خورشید تب‌آلوده عیان‌ست هنوزم

***

تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد
ورنه بی درد در این ره به دوایی نرسد

نالهٔ هر که چو بلبل نه به سودای گلی ست
عاقبت زین چمنش برگ و نوایی نرسد

ای دل ار سعی تو این است که من می بینم
جای آن است که کار تو به جایی نرسد

پای بوس تو طمع داشت دلم، عقلم گفت
رو که این پایه به هر بی سروپایی نرسد

بیش مخرام که از چشم بدان می ترسم
تا به بالای بلند تو بلایی نرسد

گر وصالت به خیالی نرسد نیست عجب
هیچگه منصب شاهی به گدایی نرسد

« پدر سوخته ها ، رعایای ما چه غذاها می خورند و ما بی‌ خبر بودیم ! هر کس نارضایتی کرد و کفرانِ نعمت، به چوب و فلک ببندینش»!

چه داستان آشنایی...!بخوری دوغه نخوری چوغه

حاصل تحریم ها در پیش رو "هم دوغ وُ چوق "
ساحل شمشیرهای رُو به رو" هم دوغ وُ چوق "

ازپلِ تاریک وُ تیز وُ نازکی در پیش رو هرکس گذشت
می شود خندان ولیکن از دو سو "هم دوغ وُ چوق "

تنگنای محشَر کبراست اینک در جــهــان
می شود دعوا سر هر گفتگو" هم دوغ وُ چوق "

من اگر کوتاه می سازم ،صراط این غزل -
گردن آنکس که دارد آبرو، "هم دوغ وُ چوق "

کاش "مردان شهادت " را کنم، پیدا ولی -
درشریعت قله های جستجو ، "هم دوغ وُ چوق" !

از رگ گردن (طریقت):جنگ و دعوا می شود نزدیکتر
تیزیِ شمشیر می بُرد چو مو ،" هم دوغ وُ چوق"!

خــُلدستان طریقت(اصول دین +فروع آن )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩☫ آفاق را گرفت(طریقت)حضور تو+ مشق لطافت ☫۩۩

باده:از بی تو بودنش آسان

دیگری را ستودنش آسان

گنج پنهان درون دل باشد

آشکارا نمودنش آسان

آنکه دل می ربود از همه کس

گوهر دل ربودنش آسان

بذر عشقی ربود از جانم

هر نگاهش، درودنش آسان

بند زنجیر زلف او شده است

بند بندم، گشودنش آسان

یار: دنیایی از غزل دارد

در دل اما سرودنش آسان

کوه کندن ز شور شیرین سهل

کوهکن بی تو بودنش آسان

شده محراب طاق ابرویش

از(طریقت) ، زدودنش آسان

۩۩۩ ☫ بدیع= می شوم از ادعای یکرنگی (طریقت)/ انجمن خلدستان/ اشعار ☫۩۩۩

★رقص کنان فصل بهاران شده (خلدستان طریقت) ۲۱ مارس- روز جهانی شعر =>ششم فروردین نوروز بزرگ★

مجامع علمی و محافل فضلا و دانشمندان امروز که اغلب توسعه و بستر آن: علم سیاست، وجهه همت شان است، شعر دیگر یا جایگاهی ندارد یا خیلی کمرنگ و نقشی تفننی و استراحت ذهن را دارد. اما شعر در واقعیتی به پهنه جهان انسانی، میدانی است که جمعی هم به آن گرفتارند. البته در مورد ایرانیان، برخی از اساتیدم در دانشگاه، از جمله یعقوب آژند میاندوآبی، بر این باور بودند که هیچ‌ ایرانی نیست که در طول حیات شعر نسروده باشد.

گویا ارسطو شعر را واقعی تر از تاریخ می دانست! هر چه باشد، در زبان بزرگان حکمت و خرد و اندیشه، در ایران و جهان، والاترین نکات حکمی و ژرف ترین اندیشه ها و باورها و تعالیم، به زبان شعر گفته شده است. قرآن و دیگر کتب آسمانی، نهج البلاغه و صحیفه ها و ادعیه و...در قالب موزون( تلفیق کلام و موسیقی- که تا بی منتهای ادراک و احساس بشری نفوذ می کند) بیان شده است چنانکه برخی آن ها را کتاب یا دیوان شعر می شمردند. ارکان ادبیات ایران نیز که برخی از آن ها در مسیر انکشاف اند و برخی در سده های آینده، تولدی دیگر خواهند داشت ( مانند خیام، سهروردی و...)، موید این نکته است.
شعر، واقعیت است، واقعیتی به مثابه حقیقت، زندگی!

گفت: عاملی، دبیر سابق شورای عالی انقلاب فرهنگی می‌گویند: ایران از سال ۹۱ تاکنون یک تریلیون و ۲۰۰ میلیارد دلار بابت تحریم‌ها خسارت دیده است! گفتم: کلِّ بودجۀ 1403 دولت با توجّه به تحریم‌ها و به سختی با کمک صندوق ذخیرۀ ارزی سرجمع شده پانزده میلیارد دلار. حالا حساب کنید با هزار و دویست میلیارد دلار ایران می‌توانستیم تا 80 سال دیگر بدون حتّی یک دلار درآمد تازه کشور ایران را اداره کنیم! گفت: نیز حتّی با این مبلغ 1200 میلیارد دلار می‌توانستیم ایران را به یکی از مرفّه‌ترین و پیشرفته‌ترین و توسعه‌یافته‌ترین کشورهای جهان تبدیل کنیم. گفتم: به نظر تو زبان حال کسی که سال‌ها سختی تحریم‌ را کشیده ،و طعم بدبختی عظیم را چشیده،چیست؟ گفت: حاکمان هرگاه افتادند یاد این حقیر

از برایم نقشه‌ها چیدند و شیرین کاشتند

یا کلاهی بر سرم بگذاشتند از زیرکی

یا کلاهم را به رندی از سرم برداشتند

به شادی ، شد بیان طنزِ شباهنگ
به نظمی فی البداهه ساز وُ آهنگ
اگرچه عمر دنیــا چند روز است
بـدون طنز دنیــا می ‌شود تـنگ
همیشه شــاد بودن را بیاموز
مکن در زندگانی یکسره جنگ
خداوندا عطا کن صلح و شادی
زِ بیخ وُ بُن بِـکن تزویر و نیرنگ
هدف از آفرینش آفرین است
به بختِ نازنینت هی مزن، سنگ
مگر رسم جهان توپ وُتفنگ است
خدنگِ از ادعـا گــردیده ارژنگ
نه تنها من شدم طناز درشهر
همه گردیده‌اند مانند من مَنگ
اگر نظم جهان توپ وُتفنگ است
ستمکاران همه مغرور وُ الدَنگ
تمام لوطیان رفــتند از شــهر
جهانی شد:قرمساق وُ قرمدَنگ

تمام عشق‌ها پیش از تو مثل رودها بودند
که باید می‌رساندم چون پیام دودها بودند

به بام انس تو خو کرده‌ام کوی تو می آیم
که از هر گوشه‌ای پر واکنم ، سوی تو می‌آیم

به سختی خسته‌ام از زندگی وز خود ،(طریقت)
به قدر یک نفس، در سایهٔ سوی حقیقت

در بوستان یک جا از زبان پیرمردی که سعدی اینطور توصیفش می کند " ز پیران مردم شناس قدیم" حرف می زند: در شکایت از جور حاکم

... که چندان امانم ده از روزگار کز این نحس ظالم برآید دمار

اگر من نبینم مر او را هلاک شب گور چشمم نخسبد به خاک

اگر مار زاید زن باردار به از آدمیزاده ی دیوسار

زن از مرد موذی به بسیار به سگ از مردم مردم آزار به

تعابیرش همگی امروزی است و قابل فهم. بوستان و گلستان را بخوانیم که زبان شیرین فارسی را از یاد نبریم.به قول معروف فارسی شکر است.

قلم یادی زِ یاری دلربا داشت

ورق افسوس دردی بی دوا داشت

قلم عمری بدست شاعر شوخ

برای دولت او یک لا قبا داشت

قلم می گفت شرط عاشقی را

ورق اندیشهء شاه و گدا داشت

قلم ، در یادِ یارِ ، جام صهبا

ورق ،اندیشه ای با ناخدا داشت

به نقل از قصه های آسمانی

دوصد معشوقهء حوانما داشت

شده یک داستان سینمایی

هزاران عاشقِ آدم نما داشت

بلایی آسمانی،گشته نازل

پلشتی مدرک آی دکترا داشت

قلم پرسید از وضع (طریقت)

ورق می خود وُبانگِ ربّنا داشت*

تاریخ (تقویم اردی بهشت : 1404 )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫ بدون شرح (طریقت)دروغ خیالی ☫۩۩۩

كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّـهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿٣﴾

ای اشــرف مـخـلوقــات درعرصـه ی مـصـنوعـات

شد عطسه ی ممنوعات بَـر مَــسندِ ممنـو عـات

در دکّه ی منســوجــات کــافــور زِ مـحــصــولات

بَــر دار" کـفــن " آلات بُــگـذار جـواهــر جـات

مـنـســوخ تــمـنّـیـات از جـمـلـه ی ملـزومــات

سوگـنـد به سـبزیجات با این هـمـه بازیجــات

در دوره ی اصـلاحــات پیــغـمـبــرِ امـکـانـات

بـازی گر امــکــانــات در مــانــده مخلوقــات

۩ خــُلدستان طریقت(صفحه :مصنوعات، مخلوقات )۩✍ محمّدمهدی طریقت

نزد خدا بسیار موجب خشم است که سخنی بگویید که عمل نمی‌کنید.

ضرب المثل (فارسی ) خلدستان طریقت : دروغ های بزرگ برای پنهان ساختن خبر های صحیح

ضرب المثل فارسی است که معنای آن این است: زمانی که می‌خواهید چیزی را در خفا و بدون اینکه کسی بشنود،(دیوار :موش دار ، موش هم گوش داره ) بگویید، به در می‌گویید تا دیوار بشنود. به این معنا که گویا دیوار‌ها هم می‌توانند حرف‌های شما را بشنوند و شما در واقع در خفا حرف می‌زنید تا کسی غیر از آنها نشنود.به در گفتیم دیوار بشنوه، یعنی ما در خفا و به آرامی حرف می‌زنیم تا اطرافیان نشنوند. گویی تنها دیوارهای خانه هستند که حرف‌های ما را می‌شنوند. این اصطلاح برای مواقعی استفاده می‌شود که بخواهید حرفی را در خفا و بدون اینکه کسی غیر از خودتان بشنود، بزنید. به عنوان مثال، اگر بخواهید با کسی درباره یک موضوع خصوصی صحبت کنید، ممکن است بگویید: «به در گفتیم دیوار بشنوه، حالا بگو ببینم چه خبره؟»

إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللَّـهِ ۖ وَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ ﴿١٠٥﴾
تنها کسانی دروغ می‌بندند که به آیات خدا ایمان ندارند؛ (آری،) دروغگویان واقعی آنها هستند.

اینقدر علما و مردم به این ها پشت کردن که رو به دروغ آوردن و مستاصل شدن...

تموم کنید و به کانون گرم خانوادتون برگردید

< ادامه مطلب <<

(ویژه عکس )۩محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم

۩۩☫حکایت کردندی ✍(حکایات حکیمانه) پاچه خواری ☫۩۩

حکایت کردندی : روزی سفره ای گسترانیده و کله پاچه ای بیاوردندی.
سلطان فرمودندی:در این کله پاچه اندرزها نهفته اندی.سپس لقمه نانی برداشت و یک راست " مغز " کله را تناول نمودندی ، سپس گفتندی: اگر می خواهید حکومتی جاودان داشته باشید، سعی کنید جامعه را از " مغز " تهی کنید. سپس " زبان " کله پاچه را نوش جان و فرمودندی:اگر می خواهید بر مردم حکمرانی کنید " زبان " جامعه را کوتاه و ساکت کنید. سپس " چشم ها و بناگوش " کله پاچه را همچون قبل برکشید و فرمودندی: برای این که ملتی را کنترل کنید، بر چشم ها و گوش ها مسلط شوید و اجازه ندهید مردم زیاد ببینندی و زیاد بشنوندی. وزير اعظم عرض کردندی:پادشاها! قربانت بروم حکمت ها بسیار حکیمانه بودند، اما جواب شکم ما را چه می دهندی؟
ذات ملوكانه، در حالی که دست خود را بر سبيل های چرب خویش می کشیدندی، با ابروان خود اشاره ای به " پاچه " انداختند و فرمودندی: شما " پاچه " خوردندی و " پاچه خواری " را در جامعه رواج دهندی تا حکومت مان مستدام بماندی...!

دلم آشفته ی آن مایه ناز است کنون

مرغ پر سوخته در پنجه باز است کنون
جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید
دل به جان آمد و او بـند نــواز است کنون

گر چه بیگانه زخود گشتم و دیوانه زعشق

یار عاشق كش ما گلشن راز است کنون

***
آنجا كه تویی نیست كسی را گذر این جا

از بی كسی من كه رساند خبر این جا

از دام تو چون نیست مرا فكر رهایی

دل را چه غم از ریختن بال و پر این جا

از ناله ی به جــا كه بتان پا نگذارند

بگذار تو پا تا بگذارند سر این جا

در كنج غم ار هجر تو میمیرم و شادم

البته كه اغیار ندارند زحالم خبر این جا

گویند:(طریقت)به كجا جای رفیق است

گویم :همه جا از همه جا بیشتر این جا

۩#خــُلدستان طریقت ( #غزلیات )۩# محمد مهدی طریقت

ادامه مطلب↘...یکی برای همه#همه فدای یکی <<<<...

غزل پیر(طریقت )ضرب المثل +غزلیات

۩۩۩ ☫/ حکایات حکیمانه/ تیمور لنگ ☫ ۩۩۩

تیمور لنگ مادر زادی لنگ بود و یک پایش کوتاه تر از دیگری بود. یک روز همۀ سرداران لشکرش را گرد تپۀ پوشیده از برف که بر فراز تپه، یک درخت بلوط وجود داشت، جهت مشخص نمودن جانشینش جمع کرد. سردارانش گرد تپه حلقه زده بودند. تیمور گفت: همه تک تک به سمت درخت حرکت کنند و هرکس رد پایش یک خط راست باشه، جانشین من میشه. همه این کارو کردند و به درخت رسیدند، اما وقتی به رد پای به جا مانده روی برف پشت سرشون نگاه می کردند، همه دیدند درسته که به درخت رسیدند، ولی همه زیگزاگی و کج و معوج.

تا این که آخرین نفر خود تیمور لنگ به سمت درخت راه افتاد و در کمال تعجب با این که لنگ بود، در یک خط راست به درخت رسید. به نظر شما چرا تیمور نتونست جانشین خود را در اون روز برفی انتخاب کند؟ ایراد سردارانش چه بود که نتونستند مثل تیمور در یک خط راست حرکت کنند و جانشینش شوند؟در قصۀ تیمور لنگ وقتی راوی علت را از خود تیمور جویا می شود، تیمور در پاسخ می گوید: "هدف رسیدن به درخت بود، من هدف را نگاه می کردم و قدم برمی داشتم، اما سپاهیانم پاهایشان را نگاه می کردند نه هدف را. تمرکز داشتن و هدف داشتن لازمه موفقیت است."

آنجا که پاسخ آیینه سنگ بود

سنگ جفا نزدن بس قشنگ بود

آزادی پرنده به پهنای آسمان

شدسرنگون سزای پریدن تفنگ بود

با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما

خوش آمد که حوصله ی غنچه تنگ بود

در کارگاهِ رنگرزی رنگ تیره را

رنگی برای پوشش آثار ننگ بود
آن برده را مقام بلالی سپرده اند

در مکتبی که عزت انسان درنگ بود

دارد بهار می گذرد ایضاً عمرما
فکری برای فرصت پلکی قشنگ بود

خواهی که عاشقانه بنوشی پیاله را

فرقی میان طعم شراب و شرنگ بود

گاهی یکی به قله تاریخ می رسد
تاریخ رفته رفته چو تیمور لنگ بود

۩خــُلدستان طریقت(خطبه اول )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

ادامه مطلب↘

۩۩☫ جان به لب آمد (طریقت)در میان انجمن ☫۩۩

همواره ز بت شکن هُبل ساخته اند

تقــصرِبتان ساخته ، پرداخته اند

چون لشکر خود شکستگانند، یقین!

همواره قمارِ خویش را باخته اند

آنانکه ز بت شکن ندارند دریغ

بشکن بشکن ز نو در انداخته اند

چون صف شکنانِ وادی تکتازی

رقاصه درین ورطه برافراخته اند

آنانکه لباس حق بجانب دارند

این لعبتکان، ماده ای فـآخته اند

محرمی نیست ازین بی خبری بسیارست
رمق ناله بــه کوه وُ کمــری بسیارست

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید
بنویسید که این بی پـدری بسیارست

ساقه‌های مژه‌ام از وزش آه نسوخت
شُکر! در جنگل ما هیز تَری بسیارست

سفره‌دار توام ای عشق بفرما بنشین
نان ِجو ، زخم و نمک ، خون ِجگری بـسیارست

هر کجا می‌نگرم مجلس سهراب‌کُشی است
آه از ین خاک ، کــه نعش پسری بسیارست

پشت لبخند من آیا و چرایی نرسید
پشت دلتنگی‌ام اما ، اگری بسیار است

اشک ، آبادی چشم است بر آن شاکر باش
هرکجا کاخ روان است کپری بسیار است

این غزل رفت و نشد موی تو را شانه کنم
چه کنم دوروبرت شانه به سری بسیارست

۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩# محمد مهدی #طریقت

۩۩☫حکایات حکیمانه (شکست) مغول ها ☫۩۩

شرکت های خصولتی،هیأت مدیره شرکت بورس کالا را در اختیار دارند!

زوال از یک روستا شروع شد !‏صدوبیست سال مغول ها هر چه خواستند در ایران کردند ؛ جنایتی نبود که از آن چشم پوشیده باشند .
از کشتن صدهزار نفر در یک روز گرفته تا تجاوز و غارت ‏برخی از قبایل ،مغول‌ها پس از فتح ایران ساکن خراسان شدند، ولی چون بیابانگرد بودند، در شهرها زندگی نمی‌کردند !مغول‌ها همه گونه حقی داشتند !‏مغولان مجاز بودند هر که را خواستند بکشند، به هر که خواستند تجاوز کنند و هر چه را خواستند غارت کنند ؛ ایرانیان برایشان برده نبودند، احشام بودند .در تاریخ دورهٔ مغول ، چنان یأسی میان مردم ایران وجود می داشته که حتی در برابر کشتن خودشان هم مقاومت نمی‌کردند .‏ابن اثیر می‌نویسد ؛ یک مغول در صحرایی به هفده نفر رسید و خواست همه را با طناب ببندد و بکشد ؛ هیچ کس جرات نکرد مقاومت کند جز یک نفر ، که همان یک نفر او را کشت !
‏داستان از روستای باشتین و دو برادر که همسایه بودند شروع می‌شود ؛ چند مغول بیابانگرد به خانهٔ این‌دو می‌روند و زنان و دخترانشان را طلب می‌کنند .‏بر خلاف ۱۲۰سال قبلش، دو برادر مقاومت می‌کنند و مغولان را می‌کشند ؛ مردم باشتین اول می‌ترسند، ولی مرد شجاعی به نام عبدالرزاق دعوت به ایستادگی می کند .‏خبر به قریه‌های اطراف می‌رسد ؛ حاکم سبزوار مامورانی را می‌فرستد تا دو برادر را دستگیر کنند .عبدالرزاق با کمک مردم روستا ماموران را می‌کشد .‏در نهایت حاکم سبزوار سپاهی چندصدنفره را به باشتین می‌فرستد، ولی حالا خیلی‌ها جرأت مقاومت پیدا می‌کنند ؛ عبدالرزاق فرمانده قیام می‌شود .‏در چند روستا، مردم مغولان را می‌کشند و خبرهای مغول‌کشی کم‌کم زیاد می‌شود ؛ عبدالرزاق نام سربداران بر سپاهیان از جان گذشته‌اش می‌گذارد .‏فوج‌فوج مردمان به‌ستوه آمده از ستم مغول‌ها به باشتین می‌روند تا به عبدالرزاق بپیوندند و در برابر سپاه ارغونشاه (حاکم سبزوار) بایستند.‏عبدالرزاق بر ارغونشاه پیروز می‌شود و سبزوار فتح می‌گردد ؛ پس از صد و بیست سال ایرانیان بر مغول‌ها فائق می‌شوند .آن روز حتماً پرشکوه بوده است !‏طغای‌تیمور ایلخان مغول، یک ایلچی مغول را می‌فرستد تا سربداران از او اطاعت کنند ؛ سربداران او را هم می‌کشند و از طغای‌تیمور می‌خواهند که اطاعت کند .‌‎سربداران به جنگ می‌روند و طغای‌تیمور را شکست می‌دهند ؛و این نقطهٔ پایان ایلخانان مغول است.همان لحظه‌ای که ‎#سیف_فرغانی انتظارش را می‌‌کشید: ‏

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

باد خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

‏آن کس که اسب داشت،غبارش فرونشست
باد سُم خران شما نیز بگذرد

در مملکت که غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد

↘

۩۩☫حکایات حکیمانه (همین آش)همین کاسه☫۩۩۩

جانی که خلاص از شب هجران تو شاعر
در روز وصال تو به قربان تو شاعر

خون بود شرابی که ز مینای تو خوردم
غم بود نشاطی که به دوران تو شاعر

آهی ست کز آتشکدهٔ سینه برآیــد
چون شعلهء شمعی به شبستان تو شاعر

دل با همه آشفتگی از عهده برآمد
هر عهد که با زلف پریشان تو شاعر

در حلقهٔ مرغان چمن وِلوِله انداخت
هر ناله که در صحن گلستان تو شاعر

بر اهلِ(طریقت) همه دشنام که دادی
پاداش دعایی ست که بر جان تو شاعر🔹

در زمان "نادرشاه" یکی از استانداران او به مردم خیلی ظلم می کرد و مالیات های فراوان از آن ها می گرفت.مردم به تنگ آمده و شکایت او را نزد نادر بردند. نادر پیغامی برای استاندار فرستاد. ولی او همچنان به ظلم خود ادامه می داد. وقتی خبر به نادر رسید، چون دوست نداشت کسی از فرمانش سرپیچی کند، همه ی استانداران را به مرکز خواند.دستور داد استاندار ظالم را قطعه قطعه کنند و از او آشی تهیه کنند. بعد آش را در کاسه ریختند و به هر استاندار یک کاسه دادند و نادر به آن ها گفت:

"هر کس به مردم ظلم و تعدی کند، همین آش است و همین کاسه"!

۩۩۩ ☫بر آستان جانان (ضرب المثل)منتخب ☫ ۩۩۩

- گر دایره‌ی کوزه ز گوهر سازند
از کوزه همان برون تراود که در اوست . . .
( بابا افضل )

۲- با سیه دل چه سود گفتنِ وعظ
نرود میخ آهنین در سنگ . . .
( سعدی)

۳- هر دم که دل به عشق دهی ، خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست . . .
( حافظ)

۴- چنین است رسم سرای درشت
گهی پشت به زین و گهی زین به پشت . . .
( فردوسی )

۵- امیدوار بُوَد آدمی به خیر کسان
مرا به خیر تو امید نیست ، شر مرسان . . .
( سعدی)

۶- صوفی نشود صافی ، تا در نکشد جامی
بسیار سفر باید ، تا پخته شود خامی . . .
( سعدی )

۷- در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یارب ! مباد آن که گدا معتبر شود . . .
( حافظ)

۸- در محفل خود راه مده همچو منی را
افسرده ‌دل ، افسرده کند انجمنی را . . .
( قائم مقام )

۹- مرو به هند و بیا با خدای خویش بساز
به هر کجا که روی ، آسمان همین رنگ است . . .
( عليرضا جلالی )

۱۰- خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته در آید . . .

( حافظ )

۱۱- زلیخا مُرد از این حسرت که یوسف گشته زندانی ؛
چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی . . .
( صائب اصفهانی )

۱۲- زلیخا گفتن و یوسف شنیدن
شنیدن کی بُوَد مانند دیدن . . .
( عطار )

۩۩۩☫برآستان جانان: مولانا (طریقت) صائب ☫۩۩۩

عشق را بی‌معرفت معنا مکن

شبی از شب‌ها جوان عاشق مثل تمامی شب‌ها از دریا گذشت و به معشوق رسید. همین که معشوقه خود را دید با کمال تعجب پرسید:

«چرا این چنین خالی در چهره خود داری!»
معشوقه او گفت: «این خال از روز اول در چهره من بوده و من در عجبم که تو چگونه متوجه نشده‌ای.»
جوان عاشق گفت: «خیر، من هرگز متوجه نشده بودم و گویی هرگز آن را ندیده بودم.»

لحظه‌ای دیگر جوان عاشق باز هم با تعجب پرسید:

«چه شده که در گوشه صورت تو جای خراش و جراحت است؟»
معشوقه او گفت: «این جراحت از روز اول آشنایی من با تو در چهره‌ام وجود داشته و مربوط به دوران کودکی است و من در تعجبم که تو چطور متوجه نشدی!»
جوان عاشق می‌گوید: «خیر، من هرگز متوجه نشده بودم و گویی هرگز آن جراحت را ندیده بودم.»

لحظه‌ای بعد آن جوان عاشق باز پرسید:

«چه بر سر دندان پیشین تو آمده؟ گویی شکسته است!»
معشوقه جواب می‌دهد: «شکستگی دندان پیشین من در اتفاقی در دوران کودکی‌ام رخ داده و از روز اول آشنایی ما بوده و من نمی‌دانم چرا متوجه نشده بودی!»
جوان عاشق باز هم همان پاسخ را می‌دهد.

آن جوان ایرادات دیگری از چهره معشوقه‌اش می‌بیند و بازگو می‌کند و معشوقه نیز همان جواب‌ها را می‌گوید. به هر حال هر دو آن ها شب را با هم به سحر می‌رسانند و مثل تمام سحرهای پیشین آن جوان عاشق از معشوقه خداحافظی می‌کند تا از مسیر دریا باز گردد.
معشوقه‌اش می‌گوید: «این بار باز نگرد، دریا بسیار پر تلاطم و طوفانی است!»
جوان عاشق با لبخندی می‌گوید:

«دریا از این خروشان‌تر بوده و من آمده‌ام، این تلاطم‌ها نمی‌تواند مانع من شود.»
معشوقه‌اش می‌گوید: «آن زمان که دریا طوفانی بود و می‌آمدی، عاشق بودی و این عشق نمی‌گذاشت هیچ اتفاقی برای تو بیفتد. اما دیشب به خاطر هوس آمدی، به همین خاطر تمام بدی‌ها و ایرادات من را دیدی. از تو درخواست می‌کنم برنگردی زیرا در دریا غرق می‌شوی.»
جوان عاشق قبول نمی‌کند و باز می‌گردد و در دریا غرق می‌شود.

مولانا پس از این داستان در چندین صفحه به تفسیر می‌پردازد. مولانا می‌گوید:

تمام زندگی شما مانند این داستان است. زندگی شما را نوع نگاه شما به پیرامونتان شکل می‌دهد. اگر نگاهتان‌، مانند نگاه یک عاشق باشد، همه چیز را عاشقانه می‌بینید. اگر نگاهتان منفی باشد همه چیز را منفی می‌بینید. دیگر آدم‌های خوب و مثبت را در زندگی پیدا نخواهید کرد و نخواهید دید. دیگر اتفاقات خوب و مثبت در زندگی شما رخ نخواهد داد و نگاه منفی‌تان اجازه نخواهد داد چیزهای خوب را متوجه شوید. اگر نگاه عاشقانه از ذهنتان دور شود تمام بدی‌ها را خواهید دید و خوبی‌ها را متوجه نخواهید شد. نگاهتان اگر عاشقانه باشد بدی‌ها را می‌توانید به خوبی تبدیل کنید…

"مولانا"

عشق را بی‌معرفت معنا مکن
زر نداری مشت خود را وا مکن

گر نداری دانش ترکیب رنگ
بین گل‌ها زشت یا زیبا مکن

خوب دیدن شرط انسان بودن است
عیب را در این و آن پیدا مکن

دل شود روشن زشمع اعتراف
با کس ار بد کرده‌ای حاشا مکن

ای که از لرزیدن دل آگهی
هیچ کس را هیچ جا رسوا مکن

زر به دست طفل دادن ابلهی است
اشک را نذر غم دنیا مکن

پیرو خورشید یا آیینه باش
هرچه عریان دیده‌ای افشا مکن

****

صد و سومین روز؛ سالروز بزرگ داشت صائب شد!وی ادامه داد: چون تاریخ دقیق ولادت و وفات این شاعر بلند آوازه در کشور مشخص نبود لذا بر اساس محاسبه با حروف ابجد، عدد ۱۰۳ برای نام این شاعر ترسیم شد، لذا قرار بر این شد تا در صد و سومین روز سال، روز بزرگداشت صائب نام گذاری شود.

🏮گزیده ای از زندگی نامه‌ صائب :میرزا محمد علی صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان (و به روایتی در تبریز) زاده شد. در جوانی مانند اکثر شعرای آن زمان به هندوستان رفت و از مقربین دربار شاه جهان شد. در سال ۱۰۴۲ هجری قمری به کشمیر رفت و از آنجا به ایران بازگشت و به منصب ملک‌الشعرایی شاه عباس ثانی درآمد. در زمان پیری در باغ تکیه در اصفهان اقامت کرد و همواره عده‌ای از ارباب هنر گرد او جمع می‌شدند. وی در سال ۱۰۸۰ هجری قمری وفات یافت و در همین محل (باغ تکیه) در کنار زاینده‌رود به خاک سپرده شد.

🏮سبک شعری صائب:صائب شاعری است عارف و ارادتمند مولوی و حافظ . گوینده ای است مضمون آفرین و نکته یاب و ژرف بین . توانایی او در ساختن ترکیبات و استعارات بدیع و زیبا اعجاب بر انگیز است . شعر او آینه تمام نمای حالات روحی و عواطف گوناگون بشری است.

اندیشه پویای وی هر مضمونی را که به تصویر درآید لباس نظم پوشانده و بسیاری از ابیات نغزش مثل ساز شده است . این گوینده توانا از صنایع به مراعات نظیر و ایهام توجه خاص دارد و شعر او بر پایه مضمون یابی و تمثیل استوار است.صائب سبکی را به کمال رساند که چند سده پس از او #سبک_هندی نامیده شد. او اسلوب معادله یا «مدعا مثل» را بیش از دیگر شاعران هم ‌روزگارش به کار برده است.

برو ای نامه بدآن‌ سوی که خُلدستان است

خیمه زن بر سر آن کوی که خُلدستان است

به‌ سراپرده‌ی آن کــوی اگر راهـت بود

بَرفِکن پرده از آن روی که خُلدستان است

تا ببینی دل شوریده‌ی خلقی در بند

بگشا تابی از آن موی که خُلدستان است

در بهاران که عروسانِ چمن جلوه کنند

بشنو از برگ گُل آن بوی که خُلدستان است

همدم صبح به مرغانِ سحرخوان برسان

نکهت آن گُلِ خودروی که خُلدستان است

حال آن سروِ خرامان که ز من آزاد است

با منِ خسته چنان گوی که خُلدستان است

ساقیا! جامه‌ی جانِ منِ دُردی‌کش را

به نَمِ جام چنان شوی که خُلدستان است

چه توان کرد که بیرون ز جفا کاری نیست

خوی آن دلبر بدخوی که خُلدستان است

آه...! اگر داد دل خسته(طر‌یقت ) ندهد

آن دلازارِ جفاجوی که خُلدستان است

۩۩۩ ☫ برای شعر(طریقت) هوا چه بارانیست☫ ۩۩۩

برای گوهر باران چرا بهانه شدن

درون قصه ی لیلا دلی نشانه شدن

سیاهی از شب و روزم رها نشد ای کا ش

میان صبح و سیاهی زهی کمانه شدن

سکوت و حسرت و آهم مرا به درد آورد

شبی برای خلوت باتو شبانه شدن

به بغض هم بنوازیم و در سکوت شبت

تمام زلف کجت را دوباره شانه شدن

در امتداد نگاهت به وزن سوسن و یاس

به پای ناله ی بلبل غزل ترانه شدن

بسوی ساحل فردا پلی زنیم از دل

برای شادی دلها دلی روانه شدن

برای شعر (طریقت) هوا چه بارانیست

پس از طراوت باران هوای خانه شدن

۩خــُلدستان طریقت( صفحه جدید)۩۩محمد مهدی طریقت ۩

هنوز سهم ایران از دریای خزر مشخّص نیست !

من تو را در واژه های شعر پیدا می کنم
با خیالت غصه ها را سخت حاشا می کنم
من تو را در کوچه های روشن رنگین کمان
مثل خورشید پس از باران تماشا می کنم
آخرین لبخند تو در ذهن من زندانی است
با خیال مهربانت عشق را در گیر این جا می کنم
مانده ام در فعلِ استمرار چشمان عسل
مستمر من رنگ چشمان تو را با شعر افشا می کنم
پشت دیوار مجازی دور تر از هر بعید
امتداد شعر را در چشم تو چون جشن بر پا می کنم
بافتم با زیر و رو از واژه های شعر زیبایت غزل
میم اسمت را تماشا کن کنار آه من جا می کنم
لیلا_مهتاب

� آنچه یک ملت را از استحاله در توفان ها و تندبادهای فکری بیگانگان نجات می بخشد هویتی است که در طول زمان بدل به فرهنگ و تاریخ آن ملت شده است، و بی تردید این هویت اصیل را مرهون اندیشمندانی است که سراسر عمر به تحقیق و تفحص، تدبیر و تدقیق، تفکر و اندیشه در باره هستی اعجازانگیز بشر پرداخته اند.

شیخ فریدالدین محمدبن عطار نیشابوری مشهور به عطار، شاعر و عارف نام آور ایران زمین از سلک چنین بزرگان جاودانه ای است که فرهنگ و ادب ایران زمین وام دار شخصیت عظیم و آثار بی بدیل اوست.

بر این سیاق روز بزرگداشت عطار نیشابوری را می توان روز حکمت و عرفان قلمداد کرد.

شیخ فرید الدین عطار نه تنها یکی از عالیقدرترین شاعران ایرانی است که از شاخص ترین عرفای اسلامی نیز به شمار می رود.

عطار از زمره اندیشمندانی است که هویت ایرانی و اسلامی را با زندگی، هنر و مکتوبات نغز و پرمغز خود به آراستگی زینت بخشیده است.

هفت شهر عشق عطار روایت تکامل انسان از خاک تا افلاک است و روز بزرگداشت چنین سالک والامقامی، روز گرامیداشت حکمت و معرفت است. برماست تا فرزندان این دیار فرهنگ پرور را بیش از پیش با مفاخر فرهنگی، علمی و دینی مان آشنا سازیم و از این مسیر، آنان را در برابر تهاجم و ایلغارهای فرهنگی بیگانگان مصون بداریم.

برماست تا میراث عطار- که بخشی از نفایس فرهنگ معنوی ایران زمین است- را به شایستگی پاس بداریم و به جهانیان معرفی کنیم، تا بدین طریق گوشه ای از دین خود را به این شاعر و اندیشمند بزرگ ایرانی اسلامی ادا نماییم.

۩۩۩ ☫ برآستان جانان (دوبیتی )طریقت +اشعار ☫ ۩۩۩

༺࿇🤍࿇༻

من امشب "مبتلایت" هستم ای دوست
رفــیق بــا صـــفایت هستم ای دوست

اگرچه "دورم" از "شهر" صفاهــون "
همیشه "آشنایت" هستم ای "دوست"

بر روی بوم زندگی، تاثـــیــر را باور مکن
زیبا و زشتش پای تو، تقدیر را باور مکن

تصویر اگر زیبا نبود، نقاش خوبی نیستی
از نو دوباره رســم کن، تفسیر را باور مکن

خالق تو را شاد آفرید، آزاد آزاد آفرید
پرواز کـــن تا آرزو، درگــیر را باور مکن

در اوج، اوجِ بندگی، دیوانهء دلبستگی
زیبا و زشت زندگی،تحقیر را باور مکــن

تصویر اگرزیبا بُوَد، دنیا به کامت می شود
درانعکاس زندگی ، تقصیر را باور مکن

شاعر:(طریقت) آفرید، آزادِ آزاد آفــرین
با این ردیف وُ قافیه ، زنجیر را باور مکن

ح. (طریقت)

۩خــُلدستان طریقت(صفحه جدید )۩۩ محمد مهدی طریقت ↘ <<< ادامه مطلب

۩۩☫ اشعار: باشروع حمد رب العالمین /طریقت/☫۩۩۩

آشفته شدم جانا هــنــگــامِ پریشانی

اشعار سحرگاهم در بی سر و سامانی

ای شاهد افلاکی در مستی وُ در پاکی

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

در سینه ی اشعارم مستوری و مهجوری

من چشم تو را مانم تو اشک مرا مانی

در بحر غزل هایم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

من سلسله می جویم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل

داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم حقیقت جو کو؟چشم(طریقت)جو؟

روی از من سر گردان شاید که نگردانی

____________________

اوتیسمیک: چهارشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۱ ساعت: ۱۹:۴

درود بزرگوار درین شعر جای دو مصرع که ثبت شده تغییر دهید
تا ترتیب قرار مصرع زوج و ۳رد ادیت بشه

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی وُ در پاکی

ابتدا ای شاهد افلاکی
و سپس مصرع تا آتش را بیاورید

با شروعِ حمدِ رَب العـــالمین شُکر بی حد می کنم بر نازنین

کاوه ای پیــدا نخواهد شد پدید کاشکی اســکندری آیـــد اَمـین

ای کفن پوشان ، ای حبل الورید ای حـــرامیـــهایِ حبــل المتقین

هم به تنگ آورده ما را نــامـتان دین چنین گـردیده ختـم المرسلین

ختم مرسل کفر می آیــد پــدیــد توپ می بندنــد بــر مجلس یقین

ای خدایِ چرخِ گردون قادری ؟ برکـنــی این نامسلمان از زمـیــن

کوکمینگاهی که چون مرصاد بود از چه رو کـافـر فرستـادی چنین

جملگی بــودنــد در وادی طــور آتــشی افــکنده اینک در کــمین

دین حق را کــرده تــاج سلطنت خطبه ها می خواند روزی آتــشین

در پناه دین ، ظــلم آمــد پــدیــد خشــک وُ تر افتاده در گردابِ دین

ای (طریقت) واپسین را واپسین ظاهـــراً افتـــاده در روز پَــسین

۩۩۩ ☫ خطبه اول: حکایات حکیمانه (نصرالدین)حضرت الاغ☫۩۩۩

ما نماز دمبه را پنشمه می خوانیم

حدود یک سال است که دولت فعلی بر سر کار می باشد. امروز که 23 تیر ماه 1401 است، سخنگوی دولت تحت عنوان تکذیب سخنان معاون اول رییس جمهور، گفته که رییس جمهور و معاونش به فکر بازنشستگان می باشند! اگر به فکر بازنشستگان اند، بگویند دراین یک سال برای این قشر چه کرده اند؟ کدام خدمت را کرده اند که کسی آن را نمی بیند؟ به رغم این که در قانون بودجه مصوب شده که در جهت همسان سازی، مبلغ 9 هزار میلیارد تومان به بازنشستگان کشوری و 5 هزار میلیارد به بازنشستگان لشکری اختصاص یابد، پس از گذشت نزدیک به چهار ماه از سال جاری، هنوز دولت آیین نامه اجرایی مربوطه را تصویب ننموده است. آیا این به فکر بودن است؟ مدیر صندوق بازنشستگی علنا دم از قانون شکنی زد و گفت این مبلغ را می خواهم صرف کار دیگری کنم! این کی باشد که قانون را زیر پا بگذارد؟ مجلسیان چرا قانون تصویب کرده اند؟ قانون تصویب کرده اند تا یک مهره رده چندم علنا بگوید من آن را اجرا نمی کنم؟ دولت رخ بنماید و صریح بگوید برای بازنشستگان چه کرده و چرا قانون را اجرا نمی کند؟ سخنگو ممکن است خیلی حرف ها بزند. ملاک عمل می باشد. حرف نزنند ودر عمل نشان بدهند که مجری قانون وبه فکر بازنشستگان اند

من قانعم ز بازنشسته به دیدنی
درّ ِ کـلامِ بازنشسته شنیدنی

ما را علاقه‌ای‌ست به پیوند دوستی
پیمان دوستی بازنشسته بریدنی

چون مرغ دل ز هجر تو غوغا نموده است
بالا نشسته باز نشسته پریدنی

ای سروِ خوش خرام دمی را به روی لطف
بازار باز ، بازنشسته چمیدنی

از بهر رام کردن یاری غزال چشم
ما را ست میل رامش او را رمیدنی

از زخم تیر غمزه‌ی چشمان مست یار
دل را مدام حسرتِ در خون تپیدنی

گیرد مدام دلبرم آرام ، اگر نصیب
گردد مرا شبی به برش آرمیدنی

دارد امید (بازنشسته)بعد هجر یار
از شاخ وصل، میوه‌ی نورسته چیدنی

ای گل هزار نشترم آید به دل اگر
آید به پای بازنشسته خلیدنی

حکایت الاغ مُلا نصرالدین از این قرار است که: روزی با زحمت فراوان حضرت الاغ رابه پشت بام برد! بعد از مدتی خواست او را پایین بیاورد ولی الاغ پایین نمی آمد.
ملا نمی دانست حضرت الاغ بالا می رود ولی پایین نمی آید!! پس از مدتی تلاش ملا خسته شد و پایین آمد ولی الاغ روی پشت بام به شدت جفتک می انداخت و بالا پایین می پرید. تا اینکه سقف فروریخت و الاغ جان باخت.
ملا که به فکر فرو رفته بود، با خود گفت: لعنت بر من که ندانستم اگر خری را به جایگاه رفیعی برسانم هم آن جایگاه را خراب می کند و هم خود را هلاک می نماید!!

برای خواب معصومانه عشق ، كمك كن بستری از گل بسازیم

برای كوچ شب هنگام وحشت ، كمك كن با تن هم پل بسازیم

كمك كن سایه بونی از ترانه ، برای خواب ابریشم بسازیم

كمك كن با كلام عاشقانه ، برای زخم شب مرهم بسازیم

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

تو رو میشناسم ای شبگرد عاشق ، تو با اسم شب من آشنایی

از اندوه و تو و چشم تو پیداست ، كه از ایل و تبار عاشقایی

تو رو میشناسم ای سر در گریبون ، غریبگی نكن با هق هق من

تن شكسته تو بسپار به دست ، نوازشهای دست عاشق من

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

به دنبال كدوم حرف و كلامی ، سكوتت گفتنه تمام حرفاست

تو رو از طپش قلبت شناختم ، تو قلبت قلب عاشقهای دنیاست

تو با تن پوشی از گلبرگ و بوسه ، منو به جشن نور و آینه بردی

چرا از سایه های شب بترسم ، تو خورشید و به دست من سپردی

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

كمك كن جاده های مه گرفته ، من مسافرو از تو نگیرن

كمك كن تا كبوترهای خسته ، روی یخ بستگی شاخه نمیرن

كمك كن از مسافرهای عاشق ، سراغ مهربونی رو بگیریم

كمك كن تا برای هم بمونیم ، كمك كن تا برای هم بمیریم

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین من و تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

اجرا : گوگوش

تنهاترین موجود عالم بازنشسته

رسواترین زندانی غم بازنشسته

باید برای خلقتت حق جای تبریک

طاق عزا می زد به عالم بازنشسته

یک دل تو را دادند و صدها درد دل را

کی درد را دادند مرهم بازنشسته

گفتند: تو پیغمبری ، باور نمودی

شغلِ بلای عشق را هم بازنشسته

شاگردِ آهوهای چشمانش که رم کرد

کردی تو هم از خویشتن رم بازنشسته

روز از پی نان می دویدی شب پی یار

روز از عرق، شب خیس شبنم بازنشسته

دیدی هزاران داغ را، داغی که آهن

می کرد و پشت کوه را خم بازنشسته

دنیا که شمعی داشت بالای سر تو

می گفت روشن بین که گورم بازنشسته

از دشمنانِ رو به رو ترسیدی از پشت

خنجر کشیدت یار محرم بازنشسته

سرمایه ی جان تو را از خانه ی تن

آن آشنا دم برد کم کم بازنشسته

باید عنان زندگی کردن رها کرد

جایی که ملا هم شد آدم بازنشسته

۩خــُلدستان طریقت (بازنشسته )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩#خــُلدستان طریقت ( #خطبه اول )۩# محمدمهدی طریقت ↘...خطبه دوم#همه فدای یکی <<<<...

۩۩ ☫لوتی صفتان ☫ ۩۩۩

با ز آی د َمی لوتی و یک جلوه گری کن

ما را به سر منزل لوتی صفتان راهبری کن
آن تـیره شـب حـسرت نا لــوتی مـا را

بـا رنـد ی و لوتـی گـری خود سپــری کن
برما گذرد عمر، دمی سـرو صفت با ش
رهــوا ر تـر ا ز عــمر به رنگ سحری کن
ای کاش فلک ا ز ره بی فایده گــردد
زین گردش ایــام فـــلک نا مه بــری کن
گر بهره بری نور رسانی همه ی عمــر
ا ز سـرزنـش بی ثـمری پـُــر ثمری کن
چون پیک روانی در پی آن نا مه روانم
ما را خبر ا ز ورطه ی آن بی خـبری کن
گـر عقل شود یاغی و در داعیه د ا ری
پا پس مکش و باز دَ می خیره سری کن
با ز آمده ای چیرگی بــی هنــرا ن بین
رنـدی مکن ای یا ر دمی نوحه گری کن
ای باهنر آوا ز پـریدن به سرت نیست

رُو ، آرزوی لـوتی بـی با ل وپــری کن
از حسرت بی با ل پــری رنــــد بپرهیز
بــگذار تو ایـن کبکبه را بر دگـــری کن
هــرگز: ز در عشق ، مــَرو بر در دیگـر

هـــشدار ،"طریقت" حـذر از دربدری کن

۩۩۩ ☫/ حکایات حکیمانه☫ ۩۩۩

حدود ۱۶۰ سال پیش ملک التجار روسیه یک دست چای خوری برای امیر کبیر تحفه فرستاد.
امیر اندیشید که آیا صنعت گران زبردست ایرانی می توانند نظیرش را بسازند؟
سال ها بعد در ایام نوروز جمعی در باغ چهل ستون اصفهان به تفریح نشسته بودند. در این بین گدایی پیش آمد و درخواست کمک نمود و گفت:
من واقعا گدا نیستم .سرگذشتی دارم اگر حوصله ی شنیدن دارید، برایتان تعریف کنم.
او گفت: در زمان صدارت امیر کبیر یک روز حاکم اصفهان صنعت گران شهر را احضار کرد. گفت: آیا می توانید کسی را که در میان شما از همه استادتر است، معرفی کنید؟
صنعتگران مرا معرفی کردند.
حاکم گفت: امیرکبیر برای انجام کار مهمی تو را به تهران خواسته است .

من در تهران به حضور امیر رسیدم. سماوری نزد امیر بود. او سماور را آب و آتش نمود و تمام اجزای سماور را بیان کرد و گفت:

می توانی سماوری مانند این بسازی ؟
من تا آن زمان سماور ندیده بودم. جلو رفتم و پس از ملاحظه گفتم: بله می توانم.
امیر گفت : این سماور را ببر، مانندش را بساز و بیاور.
من سماور را برداشتم و مشغول شدم. پس از اتمام کار سماور ساخته شده را نزد امیر بردم و مورد پسند واقع شد. امیر پرسید:

این سماور با مزد و مصالح به چه قیمت تمام شده است؟

من عرض کردم :روی هم رفته ۱۵ ریال.

امیر دستور داد تا امتیاز نامه ای برای من بنویسند که فن سماور سازی به طور کلی برای مدت۱۶ سال منحصر به من باشد و بهای فروش هر سماور را ۲۵ ریال تعیین کرد.
پس از صدور این فرمان گفت به حاکم اصفهان دستور دادم که وسایل کارت را از هرجهت فراهم نماید.
در بازگشت به اصفهان به سرعت مشغول کار شده و چند نفر را نیز استخدام کردم و مجموعا مبلغ۲۰۰ تومان خرج شد. اما هنوز مشغول کار نشده بودم که از طرف حکومت به دنبال من آمدند. من را همچون دزدان نزد حاکم بردند.
تا چشم حاکم به من افتاد، با خشونت گفت:

میرزا تقی خان امیر کبیر از صدارت خلع شده و دیگر کاره ای نیست. تو باید هر چه زودتر مبلغ ۲۰۰ تومان را به خزانه ی دولت برگردانی.
در آن هنگام من پولی نداشتم. پس دستور مصادره اموال من صادر شد. با این وجود بیش از ۱۷۰ تومان فراهم نشد. برای ۳۰ تومان دیگر مرا سر بازار برده و در انظار مردم چوب زدند؛ تا این که مردم ترحم کرده و سکه های پول را به سوی من که مشغول چوب خوردن بودم، پرتاب کردند. سرانجام آن ۳۰ تومان هم پرداخت شد. اما به خاطر آن چوب ها و صدمات چشم هایم تقریبا نابینا شده و دیگر نمی توانم به کارگری مشغول شوم. از این رو به گدایی افتادم.....
این حکایت دویست ساله ماست که با تغییر اشخاص و حاکمان کل زیرساخت هایمان را شخم می زنیم !!! .

محمدعلی فروغی

هرکه شد خام، به‌صد شعبده خوابش کردند
هر‌که در‌خواب نشد، خانه خرابش کردند

بازی اهل سیاست که فریب‌است و دروغ
خدمتِ خلقِ ستمدیده، خطابش کردند

اول کار بسی وعده‌ی‌ِ شیرین دادند
آخرش تلخ شد و نقشِ بر‌ آبش کردند

آنچه گفتند شود سرکه‌یِ نیکو و حلال
در نهانخانه‌یِ تزویر، شرابش کردند

پشت دیوار خری داغ نمودند و به ما
وصفِ آن طعم دل‌انگیز کبابش کردند

سال‌ها هرچه که رِشتیم به امّید و هوس
بر سرِ دارِ مجازات، طنابش کردند

گفته بودند که سازیم، وطن همچو بهشت
دوزخی پر ز بلایا و عذابش کردند

زِ که نالیم که شد غفلت و نادانیِ ما
آنچه سرمایه‌یِ ایجاد سرابش کردند

لب فروبسته ز دردیم و پشیمانی و غم
گرچه خرسندی و تسلیم، حسابش کردند
_____________________________________________________- فرخی یزدی

۩۩☫برآستان جانان(ابن یمین ) غزل   ☫۩۩

ای دل غم جهان مخور این نیز بگذرد

دنیا چو هست بر گذر این نیز بگذرد

گر بد کند زمانه تونیکو خصال باش

بگذشت از این بسی به سر این نیز بگذرد

ور دور روزگار نه بر وفق رای توست

اندوه مخور که بی خبر این نیز بگذرد

یک حمله پای دار که مردان مرد را

 بگذشت از این بسی بتر این نیز بگذرد

منت خدای را که شب دیر پای غم

افتاد با دم سحر این نیز بگذرد

ابن یمین ز موج حوادث مترس از آنک

هر چند هست با خطر این نیز بگذرد

تشویش خاطر است ولی شکر چون نکرد

ایزد قضا جز این قدر این نیز بگذرد 

ابن يمين

۩۩☫اشعار/ پند پیرما(طریقت) اینچنین   ☫۩۩

می سرایم غـزلی باز به اصـرار قلم 
عاشقی زرد شدم سخت هوادار قلم 

عشوه  می راند وُ من باک ندارم زِ  وَرق 
کِی  توانم بزنم دست به انکار  قلم 

چو نکه رفتی همه شهر مرا پس زده است 
بعدِ تو هیچ کسی نیست خریدار قلم 

می نویسم غزلی باز به اصرار دلم 
مدتی هست شدم سخت گرفتار قلم 

ناله می کردی  وُ من باک ندارم زِ وَرق  
شرح مشرح برانم همه  اخبار قلم 

تو غزل بودی وُ من صید غزالان کردم  
بعدِ تو هیچ کسی نیست به پندار قلم 

من که اصلا به درک فکر قلم باش که بود 
 سرنگون بوسه زنان عاشقِ تبدار قلم

واژه تبدار شده، قافیه تبدار شده ،  
می روم تا بشوم باز عزادار قلم

واژگون می رود اِنگار قلم گشته نگون  
شاعری سخت شدم سخت جلودار قلم

✍️ حمید

 ↘    ^{محمد مهدی طریقت}    

  ۩خــُلدستان طریقت (ابن یمین )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

 ۩۩☫ اشعار: باشروع حمد رب العالمین /طریقت/☫۩۩۩ 

   آشفته شدم جانا هــنــگــامِ پریشانی

اشعار سحرگاهم در بی سر و سامانی

ای شاهد افلاکی در مستی وُ در پاکی

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

 در سینه ی اشعارم  مستوری و مهجوری

من چشم تو را مانم تو اشک مرا مانی

در بحر   غزل هایم  پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

من سلسله می جویم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل

داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم حقیقت جو کو؟چشم(طریقت)جو؟

روی از من سر گردان شاید که نگردانی

____________________

اوتیسمیک:  چهارشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۱ ساعت: ۱۹:۴

درود بزرگوار درین شعر جای دو مصرع که ثبت شده تغییر دهید
تا ترتیب قرار مصرع زوج و ۳رد ادیت بشه

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی وُ در پاکی

ابتدا ای شاهد افلاکی
و سپس مصرع تا آتش را بیاورید

با شروعِ حمدِ رَب العـــالمین      شُکر بی حد می کنم بر نازنین

کاوه ای پیــدا نخواهد شد پدید        کاشکی اســکندری آیـــد اَمـین

ای کفن پوشان ، ای حبل الورید      ای حـــرامیـــهایِ  حبــل المتقین

هم به تنگ آورده ما را نــامـتان    دین چنین گـردیده ختـم المرسلین

ختم مرسل کفر می آیــد پــدیــد     توپ می بندنــد بــر مجلس یقین

ای خدایِ چرخِ گردون قادری ؟     برکـنــی این نامسلمان از  زمـیــن

کوکمینگاهی که چون مرصاد بود    از چه رو  کـافـر فرستـادی چنین

جملگی بــودنــد  در وادی طــور     آتــشی افــکنده   اینک در کــمین

دین حق را کــرده تــاج سلطنت    خطبه ها می خواند روزی آتــشین

در پناه دین ، ظــلم آمــد پــدیــد   خشــک وُ  تر افتاده در گردابِ  دین

ای (طریقت) واپسین را واپسین    ظاهـــراً افتـــاده در روز پَــسین

۩۩۩ ☫ خطبه اول: حکایات حکیمانه   (نصرالدین)حضرت الاغ☫۩۩۩  

 ما نماز دمبه را پنشمه می خوانیم

حدود یک سال است که دولت فعلی بر سر کار می باشد. امروز که 23 تیر ماه 1401 است، سخنگوی دولت تحت عنوان تکذیب سخنان معاون اول رییس جمهور، گفته که رییس جمهور و معاونش به فکر بازنشستگان می باشند! اگر به فکر بازنشستگان اند، بگویند دراین یک سال برای این قشر چه کرده اند؟ کدام خدمت را کرده اند که کسی آن را نمی بیند؟ به رغم این که در قانون بودجه مصوب شده که در جهت همسان سازی، مبلغ 9 هزار میلیارد تومان به بازنشستگان کشوری و 5 هزار میلیارد به بازنشستگان لشکری اختصاص یابد، پس از گذشت نزدیک به چهار ماه از سال جاری، هنوز دولت آیین نامه اجرایی مربوطه را تصویب ننموده است. آیا این به فکر بودن است؟ مدیر صندوق بازنشستگی علنا دم از قانون شکنی زد و گفت این مبلغ را می خواهم صرف کار دیگری کنم! این کی باشد که قانون را زیر پا بگذارد؟ مجلسیان چرا قانون تصویب کرده اند؟ قانون تصویب کرده اند تا یک مهره رده چندم علنا بگوید من آن را اجرا نمی کنم؟ دولت رخ بنماید و صریح بگوید برای بازنشستگان چه کرده و چرا قانون را اجرا نمی کند؟ سخنگو ممکن است خیلی حرف ها بزند. ملاک عمل می باشد. حرف نزنند ودر عمل نشان بدهند که مجری قانون وبه فکر بازنشستگان اند

  من قانعم ز بازنشسته  به دیدنی
درّ ِ کـلامِ بازنشسته  شنیدنی

ما را علاقه‌ای‌ست به پیوند دوستی
پیمان  دوستی بازنشسته  بریدنی

چون مرغ دل ز هجر تو غوغا نموده است 
بالا نشسته باز نشسته  پریدنی

ای سروِ خوش خرام دمی را به روی لطف
بازار باز ، بازنشسته چمیدنی

از بهر رام کردن یاری غزال چشم
ما را ست میل رامش او را رمیدنی

از زخم تیر غمزه‌ی چشمان مست یار
دل را مدام حسرتِ در خون تپیدنی

گیرد مدام دلبرم آرام ، اگر نصیب
گردد مرا شبی به برش آرمیدنی

دارد امید (بازنشسته)بعد هجر یار
از شاخ وصل، میوه‌ی نورسته چیدنی

ای گل هزار نشترم آید به دل اگر
آید به پای بازنشسته  خلیدنی

حکایت الاغ مُلا نصرالدین از این قرار است که: روزی با زحمت فراوان حضرت الاغ رابه پشت بام برد! بعد از مدتی خواست او را پایین بیاورد ولی الاغ پایین نمی آمد.
ملا نمی دانست حضرت الاغ بالا می رود ولی پایین نمی آید!! پس از مدتی تلاش ملا خسته شد و پایین آمد ولی الاغ روی پشت بام به شدت جفتک می انداخت و بالا پایین می پرید. تا اینکه سقف فروریخت و الاغ جان باخت.
ملا که به فکر فرو رفته بود، با خود گفت: لعنت بر من که ندانستم اگر خری را به جایگاه رفیعی برسانم هم آن جایگاه را خراب می کند و هم خود را هلاک می نماید!! 

برای خواب معصومانه عشق ، كمك كن بستری از گل بسازیم

برای كوچ شب هنگام وحشت ، كمك كن با تن هم پل بسازیم

كمك كن سایه بونی از ترانه  ، برای خواب ابریشم بسازیم

كمك كن با كلام عاشقانه ،  برای زخم شب مرهم بسازیم

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

تو رو میشناسم ای شبگرد عاشق ،  تو با اسم شب من آشنایی

از اندوه و تو و چشم تو پیداست ، كه از ایل و تبار عاشقایی

تو رو میشناسم ای سر در گریبون ،  غریبگی نكن با هق هق من

تن شكسته تو بسپار به دست ، نوازشهای دست عاشق من

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ،  میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ،  پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

به دنبال كدوم حرف و كلامی ، سكوتت گفتنه تمام حرفاست

تو رو از طپش قلبت شناختم ، تو قلبت قلب عاشقهای دنیاست

تو با تن پوشی از گلبرگ و بوسه ، منو به جشن نور و آینه بردی

چرا از سایه های شب بترسم ، تو خورشید و به دست من سپردی

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ، میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ،  میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

كمك كن جاده های مه گرفته ، من مسافرو از تو نگیرن

كمك كن تا كبوترهای خسته ،  روی یخ بستگی شاخه نمیرن

كمك كن از مسافرهای عاشق ،  سراغ مهربونی رو بگیریم

كمك كن تا برای هم بمونیم ،  كمك كن تا برای هم بمیریم

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ،  میون سفره شب تو با من

بذار بین من و تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن

بذار قسمت كنیم تنهایی مونو ،  میون سفره شب تو با من

بذار بین منو تو دستای ما ، پلی باشه واسه از خود گذشتن 

اجرا : گوگوش

 تنهاترین موجود عالم بازنشسته 

رسواترین زندانی غم بازنشسته  

باید برای خلقتت حق جای تبریک

طاق عزا می زد به عالم بازنشسته

یک دل تو را دادند و صدها درد دل را

کی درد را دادند مرهم بازنشسته

 گفتند: تو پیغمبری ، باور نمودی

شغلِ بلای عشق را هم بازنشسته

شاگردِ آهوهای چشمانش که رم کرد

کردی تو هم از خویشتن رم بازنشسته

روز از پی نان می دویدی شب پی یار

روز از عرق، شب خیس شبنم بازنشسته 

دیدی هزاران داغ را، داغی که آهن

می کرد و پشت کوه را خم بازنشسته

دنیا که شمعی داشت بالای سر تو

می گفت روشن بین که گورم بازنشسته

 از دشمنانِ رو به رو ترسیدی از پشت

خنجر کشیدت یار محرم بازنشسته 

سرمایه ی جان تو را از خانه ی تن 

آن آشنا دم برد کم کم بازنشسته 

باید عنان زندگی کردن رها کرد

جایی که ملا هم شد آدم بازنشسته

  ۩خــُلدستان طریقت (بازنشسته )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

 
         ۩#خــُلدستان طریقت ( #خطبه اول  )۩#  محمدمهدی طریقت   ↘...خطبه دوم#همه فدای یکی <<<<...

۩۩۩ ☫:برآستان جانان (طریقت )حکایات حکیمانه☫ ۩۩۩

جاده ی انسانیت در پیش رو باریکتر
مَـعبر شمشیرتیز وُ روبــــرو باریکتر

ازپلِ تاریک وُ تیز وُ نازکی هر کس گذشت
می شود خندان ولیکن از دو سو باریکتر

تنگنای محشَر کبراست اینک پیش رو
می شود هر دَم مسیر گفتگو باریکتر

من اگر کوتاه می سازم ،صراط شعر را -
گردن آن کس که دارد آبرو، باریکتر

کاش مردان حقیقت را کنم، پیدا ولی -
درشریعت قله های جستجو باریکتر!

از رگ گردن (طریقت) می شود نزدیکتر
تیزیِ شمشیر دارد پُل زِ مو باریکتر!

ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ

به گزارش همشهری آنلاین، سردار میریان در برنامه زنده تلویزیونی صبح بخیر ایران گفت: زمان جنگ کدام فرمانده جنگ، خانواده‌اش پیش صدام زندگی می‌کرد؛ امروز نزدیک ۴ هزار فرزند برخی از مسئولان در آمریکا و اروپا و کانادا زندگی می‌کنند. کسانی که از بچگی در خارج دارند تربیت می شوند، هیچ مسئولیتی در آینده کشور نباید بگیرند.

۩۩۩ ☫:برآستان جانان (سعدی)حکایات حکیمانه☫ ۩۩۩