۩۩۩☫ حافظ(طریقت) روز وشب سعدی مغشوشم کند ۩۩۩

آهسته شب ها بی کسی پیوسته آغوشم کند
آوارگــی، دیوانگـــی همسـایـه بر دوشــم، کند

از ماجرای دوستی : صدها هزاران داستان
در هر هزار وُ یک شبی القصه در گوشم کند

آید زِ آن آغوشِ دور آن عطر پیراهن فروش
آن عطر پیراهن سروش هردَم سیه پوشم کند

هردم سیه پوشم ولی! از عشق مدهوشم، ولی
از دست نسرین ماه وَش چون سرکه در جوشم کند

خواهی جوابم را بده، خواهی جوابم را مده
من یک تماس خسته ام ترسم فراموشم کند!

از این که لیلی وَش توئی از غصه فرهادم هنوز
حافظ (طریقت) روز وُشب سعدیِ مغشوشم کند

***

ندارم شکوه‌ای از کامل ، امّــا آتشی کامل
که من از پرتو آتش ، بسی پُر تابشی کامل

مبادا ای طبیب، اندر علاج من بیندیشی
که من حال خوشی، دارم تو اما ناخوشی کامل

فقط عشق است آسایش رباید، از جهان لیکن
مرا ‌آسایشی هرگز،تو در آسایشی کامل

نکردم پُر ز آلایش، بخواب از، این سخن اما
بسی آرایشی اما ، تو بی آلایشی کامل

نی‌ام چون عصر ماضی، عارف از موهوم
به خور از آنچه می خواهی ، خوراک دانشی کامل

۩۩۩ ☫/ فرهنگ جادو : زنجیر گیسو ☫ ۩۩۩

عاقل نِئی دیوانه‌ای زنجیر گیسو را ببین
شاعر نِئی شوریده‌ای فرهنگ جادو را ببین

افسانه ای افسونگری درچشم زخم دیگران
اسپند می جویی برو خاکستر کو را ببین

قاتل اگر سرگشته‌ای بر سینه‌ی تنگم نشین
شمع وُ گُل وُ پروانه در لعل سخنگو را ببین

شور شراب ناب را در نرگس مستش نِگر
افسانه‌ی مهتاب در همسایه ابرو را ببین

ای سرو آزاد هم‌چنین بر خود ببال از سرکشی
در بوستان گردن بکش بالای دلجو را ببین

از لعل می‌گونش بوَد هر تکه ای را رنگ وُ بو
من سرخوش ازین باده‌ام رنگش نگر بویش ببین

توفان چه جادوی می کند در گردش چشمِ سیه
اعصاب بی تاب مرا آن تاب گیسو را ببین

در شعر می‌پیچم نُسخ برجام : پیر مصلحت
شرح پریشان حالیِ آن پیچش مو را ببین .

✍️محمّدمهدی طریقت

۩خــُلدستان طریقت(خطبه اول )

۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩ ☫اشعار(طریقت)دوبیتی (آری آری ) بگفتند: آذر )☫ ۩۩۩

غزل را نذر چشمان سیاهت ‌کرده ام من
تماشاچی آن رخسار ماهت ‌کرده ام من
نگاهم گر بیفتد بر رخِ خوب وُ زلالت
غزل را غرقه در نور نگاهت ‌کرده ام من
اگر چه اجتماعی چهرهٔ غمناک من دید
تورا شاد از نگاه اشتباهت ‌کرده ام من
دمی کز غصه می‌گیرد صدای دلربای تو
حریم شانه‌ام را تکیه‌گاهت ‌کرده ام من
من این اشعارِ بی‌باکم،چه‌نابِ ناب می‌دانم
تورا سرلشکر فوج سپاهت ‌کرده ام من
من از دیوانگان سرکشم، شاید نمی‌دانی
تو را از عاشقان سر به راهت ‌کرده ام من
شبانگاهان(طریقت) را شعارِ نم‌نم باران
تورا خرسند به امیّدِ پگاهت ‌کرده ام من

ن وَ القَلَمِ وَ مآ یَسطُرُون .

۩☫ رباب(طریقت)گنجینه /خلدِستان ☫۩

شبها دلم می گیرد وُ یاد تو در تن می کنم
اَمّا به یاد بودنت، طن تن تتن طن می کنم

خود را بغل می گیرم وُ، از بین این تاریکها
تنها به یادشعر تو، من میلِ رفتن می کنم

دُرد شراب وُ عشق رباب وُ کتاب نیز
فکر شباب وُ صوتِ جناب وُ عتاب نیز

ماذره ایم بروی خاک نقطه نقطه چین
مقصودِ مثنوی ،غزلی ناب ناب نیز

بایک کرشمه ربوده ست عقل و دین
آئین به هم زد است وِصال خراب نیز

محبوبه زنده میکند آشفتگی شباب
گاهی شتاب میدهدوُ گاهی عذاب نیز

از بسکه قد کشیده به بالا ی آسمان
معشوقه ماه می شود وُ آفتاب نیز

چشم خمار دارد وُ خمیازه می کشد
گاهی سکوت میکند وُ بی جواب نیز

کامش گرفته ام به دورکعت سر نماز
مِیِ نوش میکندکه بنوشی شراب نیز

بعد از اذان و ذکر(طریقت) نماز وصل
گنجینه دست وُدل تو ببوسم رباب نیز

محمّدمهدی طریقت

۩۩۩ ☫اشعار(طریقت)دوبیتی (گنجینه ) فقر ظاهر )☫ ۩۩۩

بهترینِ انجمن‌ها : راه حل‌ها می‌شود

۩۩۩ ☫ دوبیتی (طریقت) شیش وُ هشتِ سرنوشتم ☫۩۩۩

کاخ مرمر :از کجا تا به کجا

گدایِ مسچدوُ گاهی کِـنشتم

زِ نافــرمــانیِ سـیبِ بِهشتم

مرا در حالِ خـود بُـگذار خِـشتم

(طریقت)شیش وُ هشتِ سرنوشتم

ساقیاسایه ی ابرست بهارولب جوی

من نگویم چه کن از اهل دلی خود تو بگوی

بوی یکرنگی ازین نقش نمی آید خیز

دلق آلوده ی صوفی بمی ناب بشوی

سفله طبعست جهان بر کرمش تکیه مکن

ای جهاندیده ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر

از در عیش درآ و بره عیب مپوی

شکر آنرا که دگرباز رسیدی ببار

میخ نیکی بنشان و گل توفیق ببوی

روی جانان طلبی آینه را قابل ساز

ورنه هرگز گل و نسرین ندمد زآهن و روی

گوش بگشای که بلبل بفغان میگوید

خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

گفتی از حافظ ما بوی ریا می آید

آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

منم‌ که شهره شهرم به عشق ورزیدن

منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن

به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات ؟

بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست ؟

به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن

به می‌پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آب

که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ور نه

کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن ؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس

که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب

که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ

که دستِ زهدفروشان خطاست بوسیدن

بیا و دلبر ما را زِ شط آب درآر
خروش و ولوله از جان شیخ وُ شاب درآر

مرا به محفل باده درافکن ای ساقی
شنفته‌ام که نکویی کنی شرآب درآر

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا بِبَر به حرم از ره صواب درآر

بیار از مِیِ گلرنگ مشک بو جامی
شرار رشک وُ حسد از دل گلاب درآر

اگر چه مستِ غزالم تو نیز لطفی کن
زِ لطف بندگی از این منِ خراب در آر

تو نیمه شب اگرم ماهتاب میخواهی
برای دختر گلچهره از نقاب درآر

مباد ! روز وفاتم به خاک نسپارند
مرا به میکده بر از خم شراب در آر

کلام اهل (طریقت) ز حافظِ جانان
کمینِ دیو فتن نسل انقلاب در آر

حمید↘ ^{محمد مهدی طریقت} ۩خــُلدستان طریقت(فال:سرنوشت+دی 1403 )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند
ایزد گنه ببخشد و دفعِ بلا کند

ساقی به جامِ عدل بده باده تا گدا
غیرت نیاوَرَد، که جهان پُر‌بلا کند

حقّا کز این غَمان برسد مژدهٔ امان
گر سالِکی به عهدِ امانت وفا کند

گر رنج پیش‌آید و گر راحت ای حکیم
نسبت مَکُن به غیر که این‌ها خدا کند

در کارخانه‌ای که رَهِ عقل و فضل نیست
فهمِ ضعیفْ رایْ فضولی چرا کند؟

مطرب بساز پرده که کس بی‌اجل نمرد
وان کو نه این ترانه سُراید خطا کند

ما را که دردِ عشق و بلای خُمار کُشت
یا وصلِ دوست یا میِ صافی دوا کند

جان رفت در سرِ می و حافظ به عشق سوخت
عیسی‌دَمی کجاست که احیایِ ما کند

<<< انجمن شعر <<< در ادامه مطلب<<<

غزل را نذر چشمان سیاهت ‌کرده ام من
تماشاچی آن رخسار ماهت ‌کرده ام من
نگاهم گر بیفتد بر رخِ خوب وُ زلالت
غزل را غرقه در نور نگاهت ‌کرده ام من
اگر چه اجتماعی چهرهٔ غمناک من دید
تورا شاد از نگاه اشتباهت ‌کرده ام من
دمی کز غصه می‌گیرد صدای دلربای تو
حریم شانه‌ام را تکیه‌گاهت ‌کرده ام من
من این اشعارِ بی‌باکم،چه‌نابِ ناب می‌دانم
تورا سرلشکر فوج سپاهت ‌کرده ام من
من از دیوانگان سرکشم، شاید نمی‌دانی
تو را از عاشقان سر به راهت ‌کرده ام من
شبانگاهان(طریقت) را شعارِ نم‌نم باران
تورا خرسند به امیّدِ پگاهت ‌کرده ام من

۩۩۩ ☫ برآستان جانان (طریقت) ;کامل=>معشوقه ☫ ۩۩۩

بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

از یارِ آشْنا سخنِ آشْنا شنید

ای شاهِ حُسن چشم به حالِ گدا فِکَن

کـ‌این گوشْ بس حکایتِ شاه و گدا شنید

خوش می‌کنم به بادهٔ مُشکین مشامِ جان

کز دلق‌پوش صومعه بویِ ریا شنید

سِرِّ خدا که عارفِ سالِک به کَس نگفت

در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید

یا رب کجاست محرمِ رازی که یک زمان

دل شرحِ آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید

اینَش سزا نبود دلِ حق‌گُزارِ من

کز غمگسارِ خود سخنِ ناسزا شنید

محروم اگر شدم ز سرِ کویِ او چه شد؟

از گلشنِ زمانه که بویِ وفا شنید؟

ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند

کان کس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید

ما باده زیرِ خرقه نه امروز می‌خوریم

صد بار پیرِ میکده این ماجرا شنید

ما مِی به بانگِ چنگ نه امروز می‌کشیم

بس دور شد که گنبدِ چرخ این صدا شنید

پندِ حکیمْ محضِ صَواب است و عینِ خیر

فرخنده آن کسی که به سَمعِ رضا شنید

حافظ وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس

در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید

هفت چیز بدون هفت چیز دیگر خطرناک است:
ثروت بدون زحمت، دانش بدون شخصیت، علم بدون انسانیت، سیاست بدون شرافت، لذت بدون وجدان، تجارت بدون اخلاق، و پرستش بدون ایثار.

۩۩۩ ☫برآستان جانان(حافظ) لسان الغیب ۩۩

جشنواره آیینی "چات" (پرستش خدای خورشید) در باختاپور نپال/ زوما

جشنواره آیینی قبائیل بومی ساکن منطقه "سامبورو" کنیا/ گتی ایمجز

سگ شکاری روسی برنده نمایشگاه سگ در دورتموند آلمان/ آسوشیتدپرس

دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

جای آن است که در عقد وصالش گیرند دختر مست چنان، کین همه مستوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد

غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد

منم که گوشهٔ میخانه خانقاهِ من است دعایِ پیرِ مغان وردِ صبحگاهِ من است
گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باک نوایِ من به سحر آهِ عذرخواهِ من است
ز پـادشــاه و گدا فـارغم بحمـــدالله گدایِ خاکِ درِ دوست، پادشاه من است
غرض زمسجدوُمیخانه‌ام وصال شماست جز این خیال ندارم خدا گواهِ من است
مگر به تیغ اجل خیمه بَرکَنَم ور نی رمیدن از درِ دولت نه رسم و راهِ من است
از آن زمان که بر این آستان نهادم روی فرازِ مسندِ خورشید، تکیه‌گاهِ من است
گناه اگر چه نبود اختــیارِ ما حــافظ تو در طریقِ ادب باش، گو گناهِ من است

کنون که می‌دمد از بوستان نسیمِ بهشت

من و شرابِ فرح بخش و یارِ حورسرشت

گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟

که خیمه سایهٔ ابر است و بزمگه لبِ کِشت

چمن حکایتِ اردیبهشت می‌گوید

نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت

به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراب

بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد

چو شمع صومعه افروزی از چراغِ کنشت

مَکُن به نامه سیاهی مَلامَتِ منِ مست

که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت؟

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ

که گر چه غرقِ گناه است می‌رود به بهشت

خــُلدستان طریقت(حافظ :طریقت +پایندگی )

۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩۩۩☫ برآستان جانان /گفت(سعدی) به (طریقت) الهی ☫۩۩۩

متحیّرم بَرٍایت که چه ارمغان فرستم
نپذیری ارمغانم چه بجای آن فرستم

چو نسیم بامدادی سَحر از دیار جانان
بوی جانِ جانم ، آید چه بجای جآن فرستم

اگر ای نسیم!چاکر گذرت به طرّه افتد
سوی من بیار وی راکه به بوستان فرستم

دل من شکست و خواهم ز خدا سلامتش را
به دو دستِ پُر تمنا سوی آسمان فرستم

ز بهار زندگانی تو بگو چه کار هستم
که به روزگار پیری ثمر از خزان فرستم

نه خبر بَرَم رهایی ز تمامی حوادث
بشکسته بال خود را سوی ناجیان فرستم

نه بتی در آستین وُ نه سرم بر آستانی
نه به این برم پناه وُ نه به آن امان فرستم

نه به کعبه، اِذن رفتن ، نه رهی سوی کنشتم
که به هرکجا نِهم پا شرف مکان فرستم

همه هست آرزویم به (طریقت) الهی
همه حاجیانِ مسکین بسوی ژیان فرستم

سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد
غلغل ز گل و لاله به یک بار برآمد

مرغان چمن نعره زنان دیدم و گویان
زین غنچه که از طرف چمنزار برآمد

آب از گل رخساره او عکس پذیرفت
و آتش به سر غنچه گلنار برآمد

سجاده نشینی که مرید غم او شد
آوازه اش از خانه خمار برآمد

زاهد چو کرامات بت عارض او دید
از چله میان بسته به زنار برآمد

بر خاک چو من بی‌دل و دیوانه نشاندش
اندر نظر هر که پری وار برآمد

من مفلس از آن روز شدم کز حرم غیب
دیبای جمال تو به بازار برآمد

کام دلم آن بود که جان بر تو فشانم
آن کام میسر شد و این کار برآمد

سعدی چمن آن روز به تاراج خزان داد
کز باغ دلش بوی گل یار برآمد.

خــُلدستان طریقت( صفحه جدید )۩# محمد مهدی طریقت

↘<<<<<<ادمه مطلب

۩۩۩☫ برآستان جانان /گفت(حافظ) به (طریقت) دهنت آلودست ☫۩۩۩

ای چلیپا زده باسلسلهء زلف دراز آمده‌ای

رُخصتت باد که فـــرزانه نواز آمده‌ای

فرصـــتی ناز مفرما و بگردان ساغر

چونکه در میکــده ، ارباب نیاز آمده‌ای

قد رعنای تو نازم چه به صلح و چه به جنگ

چون به هر حال برازنده ناز آمده‌ای

آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل

«وُ اِن یکاد» است بسی شعبده بازآمده‌ای

آفرین بر دل نرم تو که از بعد اَذان

با وضو غمزه هنگام نماز آمده‌ای

زهد من با تو چه کردست که در حین سجود

مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای

گفت حافظ : به( طریقت) دهنت آلوده‌ست

مگر از مکتب آن طایفه باز آمده‌ای

گفت به مجنون صنمی در دمشق

کی شده مستغرقِ دریای عشق

عشق چه و مرتبه عشق چیست؟

عاشق و معشوق در این پرده کیست؟

عاشق یکرنگِ حقیقت‌شناس

گفت: که ای محو امید و هراس!

نیست در این پرده بجز عشق کس

اول و آخر همه عشق است وُ بس

عاشق وُ معشوق زِ یک پیــکرند

شاهد عشق اند زِ یک گُوهـــرند

عشق مجازی به حقیقی سر است

جذبه افکار طبیعی شّــر ا‌ست

آتش عشق از من دیوانه پرس

جوهــره‌ی شمع ز پروانه پرس

شمع به هر سینه زبان درکشد

خون دل از دیده بسی تر کشد

عشق کجا راحت و آسودگی؟

عشق کجا دامن آلودگی؟

گر تو در این سلسله آسوده‌ای

عاشق آسایش خود بوده‌ای

عشق بسی سوز و گداز آورد

نیستی و عجز و نیاز آورد

آتش عشق از تو گدازنده تر

صاف‌تر از آیینه سازنده تر

عشق کز آن مزرع جانی جداست

یک شرر آتش آنــی خداست

اهلِ(طریقت) همه سوزنده‌ایم

کُشته عشقیم ، به او زنده‌ایم

<<< انجمن شعر <<< در ادامه مطلب<<<

مرا در وادی حسرت رها کردی کجا ئی دی؟

تو در دل شور و آشوبی به پا کردی کجائی دی؟

دل و جان از شرابِ عشق شد لبریز و سرمستم

تو در بزمِ دلم شور و نوا کردی کجائی دی؟

حباب و قطره و موجم در این دریای بی‌ساحل

در این دریای طوفان‌زا چه‌ها کردی کجائی دی؟

به یادت بوده‌ام هر جا که رفتم هر که را دیدم

مرا تنها گرفتارِ بلا کردی کجائی دی؟

خدا عشقِ تو را از من نگیرد تا فنا گردم

مرا با درد و محنت آشنا کردی کجا ئی دی؟

بود مشکل رها گشتن ز چنگ وحشت هجران

مرا آشفته چون زلف دوتا کردی کجائی دی؟

نهم سر را به زانوی غم و نالم ز سوز دل

مرا دیوانه‌دل محو و فنا کردی کجائی دی؟

زمام عمر شاعر در کف مهر تو می‌باشد

(طریقت) را نصیب و مبتلا کردی کجائی دی؟

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را

تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
بیان کند که چه بودست ناشکیبا را

بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی
چرا نظر نکنی یار سروبالا را

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را

که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد
خطا بود که نبینند روی زیبا را

به دوستی که اگر زهر باشد از دستت
چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را

کسی ملامت وامق کند به نادانی
حبیب من که ندیدست روی عذرا را

گرفتم آتش پنهان خبر نمی‌داری
نگاه می‌نکنی آب چشم پیدا را

نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را

هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را

خــُلدستان طریقت( صفحه جدید )۩# محمد مهدی طریقت

↘<<<<<<ادمه مطلب

۩۩۩ ☫ بهارست (برآستان جانان ) مولانا ، حافظ+سعدی ☫ ۩۩۩

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیمتنان

کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان

پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین کفنان

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان

حُسْنَت بِه اِتِّفاقِ مَلاحَت جهان گرفت؛

آری، بِه اِتِّفاق، جهان می‌توان گرفت

اِفشایِ رازِ خَلوتیان خواسْت کرد شمع،

شُکرِ خُّدا، که سِرِّ دِلَش در زبان گرفت

زین آتشِ نَّهُفْتِه که در سینه‌یِ من است،

خورشید، شُعله‌ای‌ست که در آسمان گرفت

می‌خواسْت گُل که دَم زَنَدَ ازْ رَنگ و بویِ دوست،

از غیرتِ صَّبا نَفَسَش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چُو پرگار می‌شدم

دُوران، چُو نُقطه، عاقِبَتَم در میان گرفت

آن روز شوقِ ساغرِ مِی خَرمَنَم بِسوخت،

کآتش زِ عکسِ عارضِ ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کویِ مُغان آستین‌فِشان،

زین فتنه‌ها که دامنِ آخرزمان گرفت

مِی خور که هر که آخرِ کارِ جهان بِدید،

از غم سَبُک بَرآمد و رَطلِ گِران گرفت

بر برگِ گُل به خونِ شقایق نوشته‌اند؛

کـ‌آن کس که پخته شد، مِیِ چون اَرغَوان گرفت

حافظ چو آبِ لُطف زِ نَظمِ تو می‌چِکد،

حاسِد چگونه نُکته توانَد بر آن گرفت؟

مجتمع نظامی – صنعتی ، اکنون به غولی تبدیل شده که ازبطری بیرون آمده ومهرونشان خود رابرهمه جای دنیا باقی گذاشته است. مهمترین تفاوت این مجتمع با دوران آیزنهاور ، ابعاد غول پیکرآن است. قبل ازبه پایان رسیدن جنگ سرد دردهه ی 1990 ، دهها بنگاه تسلیحاتی طرف قرارداد پنتاگون بودند اما اکنون ، فقط 5 شرکت غول پیکر، طرف قرارداد وزارت دفاع آمریکا هستند که عبارتند از : بوئینگ (Boeing) ، جنرال داینامیکزGeneral Dynamics ) ، لاکهید مارتین ، نورتوپ گرامن(Northrop Grumman) ، ورایتئون(Raytheon). این شرکتها که هواپیما ، خودروی زرهی ، سیستمهای موشکی ، وتسلیحات هسته ای می سازند ، نبض پنتاگون رابدست گرفته اند و بخش عمده ی بودجه ی آن رامی بلعند. دردوران جنگ سرد ، اتحاد شوروی رقیب آمریکا بود واکنون چین ، باجمعیتی به مراتب بیشتر واقتصادی قدرتمندتر، جای شوروی راگرفته است. تکنولوژی چین ، بسیارپیشرفته تر ازشوروی آن زمان است اما برخلاف شوروی ، رقابت چین وآمریکا، جنبه ی اقتصادی دارد نه نظامی. چیزی که باب طبع مجتمع نظامی – صنعتی نیست. دان گریزیر(D.Grazier) ، روزنامه نگار ومحقق برجسته ی آمریکائی معتقد است که تمرکز آمریکا براقتصاد چین ،بارشد بی سابقه ی بودجه ی نظامی این کشورهمراه می باشد. به نوشته ی او ، قدرت نیروی دریائی وزرادخانه ی اتمی آمریکا ، 9 برابرچین است وبودجه ی نظامی آمریکانیز سه برابر بودجه ی نظامی چین می باشد. انستیتوی بین المللی مطالعات صلح استکهلم نیزاین ارقام راتایید کرده است.

ادامه ی جنگ دراوکراین ، به نفع 5 غول تسلیحاتی آمریکاست چون ارزش سهام این شرکتها رابهبود بخشیده ومیزان سود آنها راافزایش می دهد. قبل ازتصویب بسته ی کمک نظامی 61 میلیارد دلاری به اوکراین ، کنگره ی آمریکا سه بسته ی دیگر به ارزش 113 میلیارددلاررادراختیاراین کشور قرارداده بود. بخش عمده ی این کمکها (7/54 درصد) دراختیار پنتاگون قرارگرفته تاازطریق مقاطعه کاران نظامی، به اوکراین منتقل شود. شواهد وقرائن موجود حاکی از آنست که 5 غول تسلیحاتی آمریکا ، اندکی قبل از آغازجنگ ، خود رابرای آن آماده کرده بودند. مدیر شرکت رایتئون درمصاحبه ای ، تنش در اوکراین و پاسیفیک را " فرصتی گرانبها برای فروش بیشتر تسلیحات به دنیا " عنوان کرده بود.چشم انداز مخاصمه ی آمریکا – چین نیز برای مجتمع نظامی – صنعتی غرب ، نوید بخش است.

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایي
چو خیالِ آبِ روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی؟
چه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیایی؟

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی
شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی
دل خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم
نه عجب که خوبرویان بکنند بی‌وفایي
تو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفایی

چه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان؟
تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشایی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم
دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی

من از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحت
برو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی

تو که گفته‌ای تأمل نکنم جمال خوبان
بکنی؛ اگر چو سعدی نظری بیازمایی

درِ چشم، بامدادان به بهشت برگشودن
نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی!.

۩خــُلدستان طریقت(غزل :برآستان)۩

محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم (سعدی)

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیش‌تر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن

خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند

زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم

با ما به جام باده صافی خطاب کن

کار صواب، باده پرستی‌ست حافظا

برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

۩۩۩ ☫ شاه بیت غزل ختم اعتبار (طریقت) اشعار ☫ ۩۩۩

اعتبار از منطق بی اعتباری می‌خرند

چون رئیــسی نغمه خوان زاغی خرند

بـُلبُـلان را عندلیبی شهرت است

طبق قانون مرغ خوش الحان خرند

***

دست از طلب نــدارم تا کــامِ من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
بگشای تربتـــم را بعد از وفـــات وُ بنگر
کــز آتـــش درونَــم دود از کــفن بـــرآید
بِنْمآی رُخ که خَلقی، والِه شَوَند و حِیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید
جان برلبست و حسرت در دل که از لبانش
نگرفته هیچ کامی جــــان از بدن برآید
از حسرتِ دهانش آمد به تنگ جانم
خود کامِ تنگدستان کی زان دهن برآید
گویند ذکرِ خیرش در خـــیلِ عشقبازان
هر جــا که نامِ (حافظ) در انجمن برآید

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد، * دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد

در اوّل آسایش مان ســقف فرو ریخت، * هنــگام ثمــر دادن مان بــود خزان شد

زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند، *اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک، * شــد قلّه ی یک آه، مــسیر فـوران شد

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کـرد،* با خلق ندانیم چه ها کــرد وُ چـنان شد

وا حسرت وُ دلتنگی وُ تنهایی عشقیم، * بینائی یعقوب، زلیخا ست جوان شد

جان را به تمنّای لبش بردم وُ گفتم : ، * گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد

یک عمر به سودای لبش سوختم اکنون * روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد

یکدست لباس وُدو سه تا عطرگل سر*برداشت ،مرا دلخوشی ام درچمدان شد

شاه بیت غزل ختم تمنّـای (طریقت) * ، مصـداق همان وای به حال دگران شد

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه

زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان

دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت

و آهنگ بازگشت به راه حجاز کرد

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم

زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت

عشقش به روی دل در معنی فراز کرد

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید

شرمنده ره روی که عمل بر مجاز کرد

ای کبک خوش خرام کجا می‌روی بایست

غره مشو که گربه زاهد نماز کرد

حافظ مکن ملامت رندان که در ازل

ما را خدا ز زهد ریا بی‌نیاز کرد

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل رونق گیاه ندارد

گوشه ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشم دل سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد

حافظ اگر سجده تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد

مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم

طایر قدسم و از دام جهان برخیزم

به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی

از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین

تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات

کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش

تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم

۩۩۩ ☫ دوبیتی (طریقت) شیش وُ هشتِ سرنوشتم ☫۩۩۩

کاخ مرمر :از کجا تا به کجا

گدایِ مسچدوُ گاهی کِـنشتم

زِ نافــرمــانیِ سـیبِ بِهشتم

مرا در حالِ خـود بُـگذار خِـشتم

(طریقت)شیش وُ هشتِ سرنوشتم

بیا و دلبر ما را زِ شط آب درآر
خروش و ولوله از جان شیخ وُ شاب درآر

مرا به محفل باده درافکن ای ساقی
شنفته‌ام که نکویی کنی شرآب درآر

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا بِبَر به حرم از ره صواب درآر

بیار از مِیِ گلرنگ مشک بو جامی
شرار رشک وُ حسد از دل گلاب درآر

اگر چه مستِ غزالم تو نیز لطفی کن
زِ لطف بندگی از این منِ خراب در آر

تو نیمه شب اگرم ماهتاب میخواهی
برای دختر گلچهره از نقاب درآر

مباد ! روز وفاتم به خاک نسپارند
مرا به میکده بر از خم شراب در آر

کلام اهل (طریقت) ز حافظِ جانان
کمینِ دیو فتن نسل انقلاب در آر

محمد مهدی طریقت

ساقیاسایه ی ابرست بهارولب جوی

من نگویم چه کن از اهل دلی خود تو بگوی

بوی یکرنگی ازین نقش نمی آید خیز

دلق آلوده ی صوفی بمی ناب بشوی

سفله طبعست جهان بر کرمش تکیه مکن

ای جهاندیده ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر

از در عیش درآ و بره عیب مپوی

شکر آنرا که دگرباز رسیدی ببار

میخ نیکی بنشان و گل توفیق ببوی

روی جانان طلبی آینه را قابل ساز

ورنه هرگز گل و نسرین ندمد زآهن و روی

گوش بگشای که بلبل بفغان میگوید

خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

گفتی از حافظ ما بوی ریا می آید

آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

ح(طریقت) محمّدمهدی طریقت

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آن چه تدبیر و تامل بایدش

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش...

با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

منم‌ که شهره شهرم به عشق ورزیدن

منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن

به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات ؟

بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست ؟

به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن

به می‌پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آب

که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ور نه

کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن ؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس

که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب

که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ

که دستِ زهدفروشان خطاست بوسیدن

بیا و دلبر ما را زِ شط آب درآر
خروش و ولوله از جان شیخ وُ شاب درآر

مرا به محفل باده درافکن ای ساقی
شنفته‌ام که نکویی کنی شرآب درآر

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا بِبَر به حرم از ره صواب درآر

بیار از مِیِ گلرنگ مشک بو جامی
شرار رشک وُ حسد از دل گلاب درآر

اگر چه مستِ غزالم تو نیز لطفی کن
زِ لطف بندگی از این منِ خراب در آر

تو نیمه شب اگرم ماهتاب میخواهی
برای دختر گلچهره از نقاب درآر

مباد ! روز وفاتم به خاک نسپارند
مرا به میکده بر از خم شراب در آر

کلام اهل (طریقت) ز حافظِ جانان
کمینِ دیو فتن نسل انقلاب در آر

حمید↘ ^{محمد مهدی طریقت} ۩خــُلدستان طریقت(دوبیتی:سرنوشت+بهمن )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید

گفتم ز مِهروَرزان رسمِ وفا بیاموز

گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راهِ نظر ببندم

گفتا که شب‌رو است او از راهِ دیگر آید

گفتم که بویِ زلفت گمراهِ عالَمَم کرد

گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزد

گفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید

گفتم که نوشِ لَعلَت ما را به آرزو کشت

گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

گفتم دلِ رحیمت کِی عزمِ صلح دارد؟

گفتا مگوی با کس تا وقتِ آن درآید

گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟

گفتا خموش حافظ کـاین غصّه هم سر آید

اینان که طبل می کوبند برای رسیدن به دروازه دولت دروغگویانی بیش نستند

همین ها وضعیت کنونی را پدید آورده اند و بعدازین ادامه راه را بر دیگران سخت خواهند بست.

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

بّـــازآید وُ بِـــرهانَــدَم از بندِ مَلامت

خاکِ رهِ آن یـــارِ ســـفرکرده بــیآرید

تا چشمِ جهان بین کُنَمَش جایِ اقامت

فریاد که از شش جهـــتم راه بِبَستند

آن خال وُ خط وُ زلف وُ رخ وُ عارض وُ قامت

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن

فردا که شَوَم خاک چه سود اشکِ ندامت

ای آنکه به تقریر وُ بیان دم زنی از عشق

ما با تو نداری ؟ سخن، خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیرِ اَحِـــبّا

این طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خمِ ابرویِ ساقی

بر می‌شکند از گوشهٔ محراب امامت

حاشا که من از جور وُ جفای تو بنالم

بیدادِ لطیفان همه لطف است وُ کرامت

کوته نکنم بحث سرِ زلف تو حافظ

پیوسته شد این سلسله تا روزِ قیامت

۩۩ ☫ دانی که در (طریقت )کزجان و دل گرانم ☫ ۩۩۩

گر مرد نام وُ ننگی، از کوی ما سفر کن
ما ننگ خاص و عامیم، از ننگ ما گذر کن

سر گشتگان عشقیم، بیدل مبین به دنیا
از ننگ وُ عار بگـذر ، آنگــه به ما نظر کن

بیرون زِ کُفر وُ کینم ، برتر ز صلح وُ دینم
در بندِطرحِ وصلم، طرحی دوباره تر کن

در رحمت و امانم. جانانِ جان جان جانم
بیرون ز هر گمانم، با ما ز خود سفر کن

در عشق باده نوشم، مانند باده جوشم
بیهوش وُ به هوشم، پیمانه گیر وُ سرکن

دانی که در(طریقت)کز جان وُ دل گرانم
با ما میا در این ره،زینجا ز سر حذر کن

معشوقه مرا در وسط راه بجای آر
یک مرتبه هم بار غم جانکاه بجای آر

من حوصله ی دردسر عشق ندارم
عشق اولِ راه است تو در چاه بجای آر

از روز ازل سهم من از عشق ملامت
گمشده ی بسیار تو گمراه بجای آر

در کوچهِ بن بست کسی مرثیه خوان نیست
این تعزیه را در شبِ بی ماه بجای آر

دست از سر این شاعر بی حوصله بردار
با آلِ (طریقت) یقه را گاه بجای آر

...

۩۩۩☫ عرصهء شعر وادب (طریقت)انجمن خلدستان / اشعار☫۩۩۩

آواز وُ صدایِ ساز فاخر اینجاست

دیوان وُ خدای ِشعرِ شاعر اینجاست

از بسکه(طریقت) انجمن کرده به پا

این ماە همیشه حیُّ حاضر اینجاست

***

دیده برهم می‌نِهم دل را به کامت می‌کنم
این غزل را با پریشانی بـــه‌ نامت می‌کنم
چون قناری می‌نشینم دم‌به‌دم در باغ گل
عاقبت یک‌روز می‌بینی، که رامت می‌کنم
دیدنِ رخسار گلگون را کنی بر من تباه
بعد از آن بوییدن گل را حرامت می‌کنم!
عاشقت ‌باشم ولی با غنچۀ لبخند خود
مات و مبهوتم ولی البته خامت می‌کنم
می‌فریبی با کلامت، این دل بشگسته‌ را
شوروغوغا می‌کنم، محو کلامت می‌کنم
گرچه می‌باشد(طریقت)عرصهٔ شعر و ادب
انجمن تقدیم می دارم سلامت می‌کنم

مورخه:5/4/1403

۩خــُلدستان طریقت(خطبه دوم )۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم

۩#خــُلدستان طریقت (صفحه جدید )۩#✍ محمد مهدی #طریقت

۩۩۩ ☫ دوبیتی (طریقت) شیش وُ هشتِ سرنوشتم ☫۩۩۩

کاخ مرمر :از کجا تا به کجا

گدایِ مسچدوُ گاهی کِـنشتم

زِ نافــرمــانیِ سـیبِ بِهشتم

مرا در حالِ خـود بُـگذار خِـشتم

(طریقت)شیش وُ هشتِ سرنوشتم

بیا و دلبر ما را زِ شط آب درآر
خروش و ولوله از جان شیخ وُ شاب درآر

مرا به محفل باده درافکن ای ساقی
شنفته‌ام که نکویی کنی شرآب درآر

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا بِبَر به حرم از ره صواب درآر

بیار از مِیِ گلرنگ مشک بو جامی
شرار رشک وُ حسد از دل گلاب درآر

اگر چه مستِ غزالم تو نیز لطفی کن
زِ لطف بندگی از این منِ خراب در آر

تو نیمه شب اگرم ماهتاب میخواهی
برای دختر گلچهره از نقاب درآر

مباد ! روز وفاتم به خاک نسپارند
مرا به میکده بر از خم شراب در آر

کلام اهل (طریقت) ز حافظِ جانان
کمینِ دیو فتن نسل انقلاب در آر

محمد مهدی طریقت

ح(طریقت) محمّدمهدی طریقت

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال