۩۩۩ ☫شعر :تکیه بر عقل :خلدستان (خوسار => خوانسار : لهجه و زبان محلی (ریشه کردی +هندی =>گرجی)) غزل ☫۩۩۩

۩۩۩ ☫شعر: خوساری _ هزِ شوم ☫۩۩۩

هِزِشُوم عطر تو اِنگار بی پیچکابه دِلِم

پِرِشی ِخُوُم بَدی خین بی ریشکابه دِلِم

اِز دَمِ پِنِجریه یَ بَمدی هوا سرد گِنُوُ

سردی وآدِ هَوَ وَح کِ بی پالکابه دِلِم

این رُوآ،آدِمی اِز هرچی پشیمونِ گِنو

مصلحت نِی کِ بَواژان چی بی پاشکا به دِلِم

پَرَّ اِنگار رفیقا همهَ بِشِتِنِدِ به شهر

مُن بِمُندآنپَرّ، حسرت وآچا به دِلِم

رُوآ مِثل دیونآ،مین ِکیچآ اِدگِردان

چار رُو تر پیر گِنان حسرت یاچا به دِلِم

وَسگی با خُوم وِرشان جَلدی بِخُوم اِلیلان

گِشتن جی زِ چَ وُ ماتم جِن گا به دِلِم

مِثل اُون وِچیه کِ وخت خِطر اِدبُرمو

بَر بُرفتان ولی حسرت دیداربی پاشکا به دِلِم

گرچه شاهینِ خِرد، بر سرِ پرواز آمد
اندر این بادیه، فردوس به اعجاز آمد

آنکه از کار فروبسته گره بگشاید
اندکی حوصله کن حوصله پرداز آمد

تاب گفتار، اگر هست به گوشِ شنوا
وایِ آن بنده که در سینه‌ی او راز آمد

گرچه هرگونه به‌صد سوز مرا سوخته‌اند
ای خوشا لذت آن سوز که دَم ساز آمد

مُردهء خاک زِ اعجاز چو بر می خیزند
مرغِ شاهین ادب باز ، غزلساز آمد

آتشِ سینه‌ به میخانه بلند است چرا
شعله‌ای هست که بتخانه برانداز آمد

تکیه بر عقل جهان بینِ (طریقت) نکنم
انجمن را دٍلکی شوخ و نظرباز آمد

هرکا دنیا بیکِسه، حیله و تزویرو بـــرآ
لَعن و نفرین ودعا اِمرو بی تاثیروبــرآ

زندگی وَدجوری پا ژ مین ِ بوجارِ مُنُو
زندگی اِز مُنُو بُوجار اِدی، سیرو بِـــرآ

پَــَّر عاشق نگنی عاشــقی، وَدردیوآ
ز ِمونَ وَد جوریو، وِچَه بی تقصیرو بِـــرآ

اِدی دل نا نَدُرو عاشق این و اون گـــنو
عاشقی جی این روآ، اِز اِشکم سیرو بِـــرآ

گربهء هُمسایِ ِ هاما هر رُو بِ هررُو باردآرو
بیخوسان به تخته اُن، به کار تکثیرو بِـــرآ

وَسگی گوشت و اسخون اِخورو پــِروارگـِنو
حیکلژ گـُندَ گــِنو اِنــــدازی ِ شـــیرو بِـــرآ

اگه دست مین جیبد کِـر ِ، جیبدخالیوآ
این صدای تَهِء دیگ خورتنِ کفگیرو بِــرآ

بَلتا بَل بَشو گـِنو پنج و یک و هفت و اینا
همیزن پیل اِدین ِ هرکا سرازیرو بِـــرآ

عیداِمسال بومَ ُو بَشه به یگ تونگُلَــکی
خیلی زی دیر گــِنو دیــــرگنو دیرو بِـــرآ

رُو مانــی گِنا و یگ سری به آجید نــَکِشا
دو تا گُـل هاگی بـَبـِر، اِندانی دلگیروبِـــرآ

اگه از سِــــکته و آلمایزر و اِینا نَمــِر و
موتور و پرایدحِمِرتَ،جونژ هادگیرو بِـــرآ

سِل دِق با دل بی صَـحب مُن چژ کِ نکرت
این دلِ بی صَحَبِم جی، تازه تعمیر و بِـــرآ

هر کی که سر به سر مِــردُم این زِ مونَ نُو
تا پــِسین، اِدمِرو یا صاحـــب زمینگیرو بِـــرآ

این روا به هر کـــسی سِلام کِر ِ، داد ِ کِشو
خوژ بخوژ قحر ِکِرو یگ سالو نیم قَحرو بِـــرآ

دل و قُلوَ نَدینان دِیر و وَروم قُلمبَ بو
نکِــرو بُـــونِه گَــزَ مینِ رَزَ گیرو برآ؟

سلطنت آباد خوسار

دِر سِلطنت آباد خوسار ،قصری داران ، کُوُنه و فراخ. عاسمونژ بلند وُچناراژ رفیع و صحن و حَصِژ قالی‌پوش وَلگاژ پنجه‌ء اُفتو گرم‌‌ و بِراُفتو. رِی بِ ری ایوانژ عمارت، حیض هشتیِ فیروزی آروم ِ آروم مینژ ، هَمرِتَ از اُوُ گِل وُ وَلگ ِ چنار و گِرتکون عاسمونژ پُرِ غِلا که هیچ نَتِلِندِ خلوت گِنوُ وُ سوت و کور بَمونوُ . مُن در سِلطنت آباد خوسارسنّی داران به اِندازِ اجداد مرحومِ خوُم . عصایی اِز چوُ گِرتِکون که مُن ِژ گوش دارتِی و عینکی دایره ای و کُلُفت که دِیرِ وَرم اِز گَرت و غبارآلودَ نشونِ ‌دُوُ . پالتو سیا و بلند که سرمای استخون سیز ملایم کِروُ . بَخچه همین مُن دِر این عمارتَ ، کاری نداران جز یاد و خاطرهء اُون قِدیم نِدیما . گای در ایونَ ، ری چارپای َ چُرت بید خوسان ، گای جی ری بِ ری اُرُسی تالار هفت بَری، ری به جَعد یَ َ گِرتکو نا سیل کِران ، پس و پیش شنِدِ وُ دل به قار قار غلا اِ ت‌ِسپاران که بَل کُم خبری تازه بَرسو . قِلنَ چاق کِران و آتیش تُ بیدان وُ به غلا خیرَد ِ گِنان که ری گِرتکونَ سالا ی ِ سالو ‌ لُو نَ دُورو ، چه عمارتیوُ سلطنت آباد خوسار کِ خِبِژ بنا کِرت کَلِحسن شِمرَ ! گای به تالار د کِسان عمارت سلطنت آباد خوسار . گرامافونژ دارت که بعد مرگ «آ سد رضا »، کَسی اُنِژ تعمیر نَکِرت و کمتر به خوندنِژ وامِدارمِ کِرت تا «یَ رو بشتان مَحل ژیر » بَخچم وَرخونُو دراز گِنان و فکر کِران بِ مشبکای ارسی وُ سَرِ بَرآ سِیل کِران و آماده هِشتنِ گِنان ... من سالا وُ ک ِ مینِ این< سلطنت آباد خوسار > دِران ..

(مهر :=>تکیه بر عقل ، دروغ +پائیز)۩محمد مهدی طریقت ↘<<خطبه دوم