بدون شرح :

در مصلا می شود "آقای گندمگون"یافت
آیه های محشرِ " والتین و الزیتون"یافت

اهلِ گندمزار را لیلی وُ مجنون می شود
باقیات الصالحات از"لیلی وُ مجنون "یافت

***
ساقی باقی مرا جامی دو صدمَن جام باش
از لب لعل شکر کامی برای کام باش

چشم شوخت را ز بهر صید جان آماده کن
از دو زلف عنبرین دامی برای دام باش

از رخ چون روز روُشن زلف همچو شام تار
جان ما را صبحی و شامی برای شام باش

مژده وصلش اگر دادی صبا از معرفت
پیش این مهجور پیغامی پَسِ پیغام باش

جان که شد از درد هجرت مضطرب
برامید وصل آرامی وُ دلآرام باش

من دعای جان همی گویم مدام
در عوض یکبار دشنامی برین دشنام باش

بی سروسامان شدم در عشقِ جان
کار عاشق را سرانجامی به نیک انجام باش

چون (طریقت) نیست آغازی پدید
چون نبود آغاز انجامِی به سر انجام باش

بازین چه شورش است که ایران پُر از غم است
گویـــا تمام سال در ایران مٌحرم است

این نوعروس حجله‌ی ایرانِ خوشدلی‌ست
جز ما به هرکه هست در این شهر مٓحرم است

جمعی خدوم بر سرِ خوان عیش وُ نوش
هل من مزید گوی که روزی ما کم است

دل را چگونه (گول بمالیم )اَربعین
وقتی که اَربعین فراموش عالم است

ما را ولی نصیب ز خمخانه‌ی جهان
از قطره قطره به تشبیه شبنم است

هرگز گمان مدار که این قوم روضه خوان
آبستن است و در رحمش آب زمزم است

در قلعه‌ای به حیلت و افسون وُ خدعه ها
افسونِ بازنَشسته همان اسم اعظم است

این زخم کهنه ای‌ است که بدخیم می‌شود
امید ما هنوز نه دارو نه مرهم است

فریاد ما به گوش فلک می‌رسد ولی
گویا برای حضرتشان زنگ ماتم است

فرصت برای صحبت وُ تکمیلِ بـــودجـــه
از پاسدار وُ حضرت آقا که همدم است

این قصه‌ی دراز به پایان نمی‌رسد
تا روضه خوان وُ مصیبت در عالم است

☆

من که از آرامش پهلویِ تو دم‌ می‌زنم
دل برای دیدن رویت، به محشَر می‌زنم
گشته طوماری ،کناب من نمی‌دانم چرا
یادگاری می‌نویسد هر کسی روی تنم
من‌‌‌ کتابی نیستم اما دمادم چون کتاب
باده هایی درونِ جسم‌وُ جانم می‌تنم
گرچه باشد باده پرور زندگانی ، عاقبت
می‌رسدآخر زمانی‌ زین مکان دل‌می‌کَـنم
شادمانی بهر ما از روز اول شد حرام
آتشی افتاده‌ در اطراف خاک میهنم
من‌ خودم اهل (طریقت) در میان عاقلان
غیر نادانی نمی‌باشد ولیکن دشمنم

۩۩☫قند(طریقت )ار شوی به زشراب وجام می ☫۩۩

تا عقل، به صد جام لبالب دادیم

غلات به صد هزار کوکب دادیم

زین پس زِ فروغ شمع وُ مهتاب مگو...

خورشید به صد هزار وِیکشب دادیم.

***

خم نخواهد کرد حتی بر بلند دار کج

هرکسی بالا کند با نیت دیدار کج

همزمان یک رنگ باید عشق را ابراز کرد

راست می‌دادی ، این دفعه و این بار کج

عشق! آری سر بگیرد،مرد دوران می‌رود

بر سر دروازه‌ها سر، بر سر بازار کج

ای شکوه معرفت! نگذار بر دیوار دست

تا جهان نگذارد از دست تو بر دیوار کج

کاشف‌الاسرار می‌داند گره‌ باید گشود

خوش به هم پیچیده ای این رشتۀ دستار کج

لیلةالقدر است این افتاده در گودال، ما

مطلع‌الفجر است این برکرده از نیزار کج

در مسیر وصل اگرسر را زِ پا نشناختی

می‌کند پندار پا تا می‌کند رفتار کج

حاصل مرگ گل سرخ است عطر ماندگار

سازگاری نیست از گل می‌بُرد عطار کج

شمعِ روشن زنده می‌ماند که من باور کنم

روی دوش مرد گاهی می‌شود سربار، کج

جای دارد صبح بگذارند نام شامِ تار

بعد ازین هم می‌شود خورشیدِ شامِ تار، کج

چون طلب کردم صفا از مردمِ اهل وفا

در طبق با عشق اهدا می‌کند سردار کج

دل به دستت دادم وُ سررا به دست دیگری

زیر سر بگذار دل را زیر پا بگذار کج

العطش : هنگامه ای شد از سر دنیا گذشت

یک نفس آخر کشیدی جام را انگار کج

زندگی یعنی عبادت، زندگی : انسانیت

مرگ یعنی والسلام : ای راهرو بردار کج

کد خدا ! از ماه بالاتر نبر خورشید را

ناخدا : پایین بیاور، نیزه را نیزار کج

***

اَجل سنگ است و آدم مثل شیشه
در این بستان نروید گُــل همیشه

در این تاریکی مرموزِ امروز
نگاهم جز به رویت وا نمیشه

اگر چه روز ها پر از غروب اند
در اینجا گاو ها مشغولِ خیشه

در اینجا عاشقی چون چشمه جاری
طریق عاشقی چون گرگ وُ میشه

دلم مأوای اَمن وُ کشور دوست
به یاد تو همیشه پنج و شیشه

عجیب دشتی ست دشتستان ایران
چرا گلگونه هایش وا نمیشه

**

زین پس زِ فروغ شمع وُ مهتاب مگو...

خورشید به صد هزار وِیکشب دادیم.

***

حاکمان آزادی وُ دین پروری اینک خطاست

مذهب حاکم بربی مذهبی از دین جداست

شاه مست وُ شیخ مست وُ شحنه مست وُ میر مست

هر دم از دستان مستان فتنه وُ غوغا به پاست

مملکت کشتی، حوادث بحر وُ استبداد داد

کار پاس کشتی و کشتی‌نشینان با ناخداست

گشته خاموشی کلید راهِ جمعی بی‌گناه

کُشتن وُ مردن رواست؟کار ایران با خداست

باش تا خود سوی ری تازد ز آذربایجان

حنجر ستار خان خنجرش کشورگشاست

باش تا بیرون ز رشت آید آن سپهدار بزرگ

ای سپهسالار گیلان همتت راز بقاست

باش تا از اصفهان صمصام حق گردد پدید

تا ببینیم آن که سر ز احکام حق پیچد کجاست

خاک ایران، بوم و برزن از تمدن عاری است

هرچه هست از قامت ناساز بی‌اندام حکامِ خداست

شام است وُ هیچ قطرهء مُل در پیاله نیست
آلاهـــه ای نبوده وُ پــــروای لاله نیست

بی ذوق‌ می شوم اِنگار هفتاد ساله‌ام
آندم که در پیاله، شراب سه ساله نیست

اوراق باده، کی به مِی کهنه می‌رسد؟
ذوقی که در پیاله بُـوَد، در رساله نیست

جامی تهی ز نکهت گل می‌کند دماغ
وقتی که در بر آن بت ذو الجلاله نیست

شعرم روا نشد ز می لعل او مبین
تأثیر در قلمرو آن این حواله نیست

می در کف است، طرّه‌ی معشوق شد کنار
آری پیاله هست، اگر هم پیاله نیست

هر جام، جامِ لیلی وُ مجنون نمی شود
شام است وشعر جز به(طریقت) حواله نیست.

...هر ثانیه که میگذره از زمان، با صدای تیک تاک عقربه ی ثانیه شمار، یکقدم به مرگ نزدیکتر میشیم! نمیگم تا ابعاد منفی زندگی و هستی رو پررنگ کرده باشم! که البته مرگ بخش غیرقابل انکار زندگیه! بازگویی این قضیه به این خاطره که آگاه باشیم و بدونیم یکی از همین روزهای به ظاهر معمولی، دیر یا زود با هر اتفاقی یا جریان قابل پیش بینی یا حتی غیرقابل پیش بینی چشم به روی دنیا میبندیم! و تنی که سالها باهاش تو خوشی و ناخوشی دنیا سهیم شدیم، برای همیشه دفن میشه!

پیش از این اتفاق باید به خود اومد و کاری کرد! هرکسی رسالتی داره در این جهان! باید رسالتت رو پیدا کنی و براش زمان بزاری.. چی از جهان میخوای که بایستی دنبالش باشی؟ پیش از اتمام این بی بازگشت، دست به کار شو.. !

بچه قمری(یاکریم) رو زمین مرده بود

زنبور قرمزای بزرگ روش نشسته بودن خوشحال

و در حال خوردن

اون چیزی که برای یکی عزاست

برای دیگری میتونه عروسی باشه در هرصورت

بازی دنیا رو اینطوری ببینی زیاد جدیش نمیگیری

چون روزی اُون زنـــبـــورای قرمز عزادار میشن

و قمری(یاکریم) عروسی می گیرند...

این نیز بگذرد ...طریقت)

***

خمار می جگرم سوخت، ساغرم رهبر
تهی نکرده، یکی جام دیگرم رهبر

به یک پیاله نسازم، ز بس حریصم من
قدح پیاپی و ساغر، مکررم رهبر

چو مار تشنه دهان باز کرده‌ام ز خمار
ز حلق فاخته، خون کبوترم رهبر

خمار می‌کُشدم ذوق خامشی دارم
به چشم یار که پیمانه پُر ترم رهبر

***

زهد خشک رخم گشته خاک‌سان، بی آب
به چهره آبی از آن آتشّ ترم بدهید

ستور لاغر رم کرده از چراگاهم
به سبزه‌ی خطِ گل‌عارضان سرم بدهید

چنین که گشته تنم لاغر از ریاضت زهد
نه حکمت است که پیمانه لاغرم بدهید

چو (طالب) از ره حکمت فتاده‌ام به کنار
یکی به جانب میخانه رهبرم بدهید .

***

زهری نهان شدست زمان را علاج نیست

این درد بی گمان خسان را علاج نیست

دیوانگی جهالت این زهرِ درد شـــد

باید که جان فشاند جهان را علاج نیست

***

سخت است نهادنی که پیوسته شده

از منصبِ این جهان اگر خسته شده

سهل است آهسته به ممتنع می ماند

از ساقه وُ برگ وُ ریشه وابسته شده *

***

محمدعلی شاه برای کسب مجدد قدرت بر علیه مشروطه چیان مبارزه می کرد و عمده تلاش او از مشهد بود_ او یکبار پس از حمله به مشهد و گرگان و مازندران،شاهرود و دامغان و سمنان را تسخیر کرد ،ولی از عده کمی در ورامین شکست خورد و به عشق آباد پناه برد تا مجددا اقدام کند_ در این ایام در مشهد، صنعت فرش را که یک شرکت آلمانی به نام ای.گ.فارین به تحرک درآورده بود و مواد رنگرزی را از آلمان آورده و بطور رایگان بین رنگرزان مشهد توزیع کرده بود تا بجای رنگهای متداول طبیعی که از هند می آمد، استفاده کنند. رنگرزان مشهد بعد از یکماه رنگهای قبلی طبیعی را بر رنگهای شرکت آلمانی ترجیح دادند و البته این کار بی تاثیر از اقدامات کنسول انگلیس در مشهد نبود.

برای اینکه رنگهای هندی ارزان‌تر تمام شود،کنسول انگلیس تلاش کرد که گمرک مشهد از وزن خالص لاجورد هندی ،حق گمرکی بگیرد. در آن موقع محموله های رنگ هندی در جعبه های چوبی سنگین به مشهد آورده می شد و کنسول انگلیس در مشهد از طریق سفارت انگلیس در تهران می خواهد که دستورالعملی به گمرک مشهد بدهند که از رنگ خالص ،حق گمرک بگیرند و وزن جعبه منظور نشود. این کار صورت گرفت،اما سه ماه طول کشید که چنین رویه ساده ای اصلاح شود. و اینطور شد که انگلیسی ها رقیب اروپایی خود را از صنعت فرش ایران دور کردند.

۩۩۩ ☫ زمین:عزَوجل +بهشت: جنگ وجدل +(طریقت)شیخ اجل ☫ ۩۩۩

وقتی زمین عَـزَ وَجَل می شود مرا

لبهای حوریان چو عسل می شودمرا

خیلی شکیل بزم غزل افتتاح شد

زین انجمن دوباره مَچل می شود مرا

اِمشب برآمده است همان ماهِ لَم یزل

فتانه ای که حُسن اَجل می شود مرا

لیلی وَشی ماه رُخی گُلپری خجل

سیمین بری ،چگونه بغل می شود مرا

« یکدست جام باده وُ یکدست زلف یار»

مفعول وُ فاعلات وُ فعل می شود مرا

زین انجمن که باده حلالست ساقیا

ساغر بریز ،عینِ گُسل می شود مرا

بسمل شدم (طریقت) ما مبتذل مخوان

رفتن:بهشت جنگ وُ جَدَل می شود مرا

۩۩۩ ☫ اَشعار/با(طریقت) سپس ☫ ۩۩۩

تاولِ روح من از زخم سَنان بیشتر است
در اَزل مَــرهَـم اندوه جهان نیشتر است

واعظ از خدعه و سالوس صلا در می داد
وَرنه در وضع خودش مصلحت اندیش تر است

زاهد، آن نیست که همواره ریاضت بکشد
هر که غمخوار یتیمان شده درویش تر است

واعظان مسجد وُ محراب غنیمت دانند
عالِم از اینکه دل اهل سَرا ریش تر است

با (طریقت) سپس از عیش و طرب دم مزنید
شاعر غم زده با سوز مِحَن خویش تر است

حمید↘ ^{محمد مهدی طریقت}

۩خــُلدستان طریقت(مثنوی:مرز وُبوم+مرداد )۩محمد مهدی طریقت

***

۩۩۩☫ حافظ(طریقت) روز وشب سعدی مغشوشم کند ۩۩۩

آهسته شب ها بی کسی پیوسته آغوشم کند
آوارگــی، دیوانگـــی همسـایـه بر دوشــم، کند

از ماجرای دوستی : صدها هزاران داستان
در هر هزار وُ یک شبی القصه در گوشم کند

آید زِ آن آغوشِ دور آن عطر پیراهن فروش
آن عطر پیراهن سروش هردَم سیه پوشم کند

هردم سیه پوشم ولی! از عشق مدهوشم، ولی
از دست نسرین ماه وَش چون سرکه در جوشم کند

خواهی جوابم را بده، خواهی جوابم را مده
من یک تماس خسته ام ترسم فراموشم کند!

از این که لیلی وَش توئی از غصه فرهادم هنوز
حافظ (طریقت) روز وُشب سعدیِ مغشوشم کند

***

ندارم شکوه‌ای از کامل ، امّــا آتشی کامل
که من از پرتو آتش ، بسی پُر تابشی کامل

مبادا ای طبیب، اندر علاج من بیندیشی
که من حال خوشی، دارم تو اما ناخوشی کامل

فقط عشق است آسایش رباید، از جهان لیکن
مرا ‌آسایشی هرگز،تو در آسایشی کامل

نکردم پُر ز آلایش، بخواب از، این سخن اما
بسی آرایشی اما ، تو بی آلایشی کامل

نی‌ام چون عصر ماضی، عارف از موهوم
به خور از آنچه می خواهی ، خوراک دانشی کامل

دلم شکسته از جهان نه از جفای روزگار

زدست بی وفائی وُ زدست خلقِ کردگار

به شوق یک نگاه من جوانی ام تباه شد

نمانده از من غریب بجز دو چشم اشکبار

کسی که قبله گاه را هزار باره گُم کند

توان یافتن مجو به گِرد موسمِ قرار

اگر بهار سر رسد به باغ سوخته مجو

شکوفه ای نمی زند برین درخت وُ شاخسار

نه زخم تیغ دشمنان نه طعنه های بی کران

مرا شکست آن سکوت پس از وداع ناگوار

مرا امید وصل چون زدل چگونه برکنم

شکوفه ای نمی زند(طریقت ) است وُ انتظار

***

شبلی، عارف بزرگ بیمار گشت به خلیفه وقت خبر رسید،طبیبی ترسا که سخت حاذق بود، به وی فرستاد تا درمان کند.طبیب شیخ را گفت: اگر تو را از پوست و گوشت خودم دارو باید، دریغ نکنم!
شبلی گفت: داروی من کمتر از این است!
گفت: داروی تو چیست؟
شبلی گفت: زنّارت قطع کن من عافیت یابم!
پزشک ترسا گفت:شرط جوانمردی نباشد که دعوی کردم و به سر نبرم. اگر شفای تو در قطع زنّار ما است،آسان کاری است!
ترسا مرد با حقیقت زنار را برید و شبلی از بیماری برخاست!
خبر به خلیفه رسید. او را از این خبر خوش آمد، گفت:
پنداشتم که‌ طبیبی بر بیمار می فرستم، خود ندانستم که‌ بیماری بر طبیب می‌فرستم!

) تفسیر ادبی و عرفانی کشف الاسرار خواجه عبدالله انصاری )

_____________________________________

بوی عطرَت گوئیا پیچیده در اشعارِ نیز
مثل سِیلی می رود ، بر پیکرِ آوارِ نیز

گفته بودم دلبری عاشق نخواهم شد چنین
در کمینت می نشستم روز وشب ، اقرار نیز

در جوارِ کعبه روز و شب گردش نمود
مرکزِ عشقی برای ِ گردشِ پرگارِ نیز

خواب دیدم غایبی ، از مرکزِ تعبیر آن
حاضران را شعله وَر شد ، عاشقِ تبدار نیز

حال نوزادی که از مادر جدا افتاده است
جانِ ما افتاده ، در دنیایِ ناهموارِ نیز

هی زدم فالی به عُمقِ نورچشمانت ولی
می جهد برقِ تمنا ، لحظه یِ دیدارِ نیز

من شفا می خواهم ازلیلی دَوای درد باش
مرهمِ مجنون نئی ، باشد طنابِ دارِ نیز

بعدِ تو شاعر نخواهم شد ، روانت پاکِ پاک
قهرمانِ قصه های عشقِ بی تکرارِ نیز !

از (طریقت) می توان فهمید افکار ، بلند
مطلعِ شعر طریقت مطلعِ ، افکارِ نیز

خــُلدستان طریقت(حکایت :شعر )۩محمد مهدی طریقت

↘<<خطبه دوم